Een verrassing was het spelbeeld van de finale niet. Argentinië profileerde zich doorheen het hele tornooi als een moeilijk te bekampen ploeg loerend op de counter, Duitsland probeerde met snelle combinaties die blauw-witte muur te slopen.
door Bart Plasschaert

Opstellingen 1e helft

Joachim Löw moest in laatste instantie een geblesseerde Sami Khedira vervangen door Kramer. Voor de rest bracht hij de voorspelde ploeg aan de aftrap. Sabella koos bij Argentinië voor een soort 4-4-1-1 opstelling met Biglia en Mascherano als buffer voor de verdediging, zij werden omringd door Lavezzi (vooral op rechts) en Perez (helemaal geen flankspeler).

Duitsland had zoals voorspeld de bal het meeste in de rangen, de Argentijnen vielen met 9 man terug en probeerden bij balverovering snel Messi & Higuain te zoeken. Erg veel kansen waren er niet. Toch werd de eerste helft aan een erg aangenaam tempo afgewerkt dankzij de snelle balcirculatie bij Duitsland en de snelle tegenprikken van de Argentijnen.

De beste kansen waren wel voor Argentinië. Eerst kopte Kroos erg slecht terug naar zijn doelman waardoor Higuain 1 vs 1 kwam tegen Neuer, maar miste. Het overige gevaar kwam voornamelijk via de rechterflank waar de snelle Lavezzi en Messi Howedes in de problemen brachten. Duitsland kwam er net voor rust voor het eerst dichtbij na een kopbal van diezelfde Howedes op de paal (wie zei ook weer dat corners niet te trainen zijn?).

Groggy

Opstellingen 2e helft

Intussen moest een groggy Kramer naar de kant voor Schürrle, die nam plaats op links. Özil werd een soort nummer 10. Kroos ging meer naast Schweinsteiger spelen. Het duo probeerde van daaruit Messi te neutraliseren en het spel te verdelen, wat ook lukte.

Na rust verraste Sabella: hij keerde terug naar zijn 4-4-2 met een ruit op het middenveld. Mascherano was de buffer met links van hem Biglia, Perez op rechts. De gevaarlijke Lavezzi werd geslachtofferd voor Aguero die met Higuian voorin postvatte.

Het zorgde ervoor dat de flanken volledig open kwamen te liggen. Op links deden de Duitsers daar erg weinig mee, vooral door de technische mankementen van de rechtsvoetige Howedes. Op rechts lag de boulevard echter open voor Lahm. Als een Duracellkonijn draafde hij op en af: goede voorzetten, afgewisseld met leuke combinaties met Müller die naar binnen trok en Özil op de 10.

Duitsland werd gevaarlijker en de Argentijnse counters werden ingeperkt, vooral met dank aan een erg sterke Boateng. Hij intercepteerde zowat iedere gevaarlijke bal: goede tackles (6 op 6), (4 op 6) gewonnen luchtduels en tal van goede intercepties. Enkel Messi kon in de tweede helft ontsnappen, maar zijn schot ging naast.

Heersende Schweini
Vanaf minuut 70 viel de match wat stil waardoor er verlengingen kwamen, zeker niet ongewoon bij wedstrijden van de Argentijnen (vanaf de 1/8^e finale slechts 1 goal in de reguliere speeltijd). Intussen moest bij Duitsland de onzichtbare Klose plaats ruimen voor uiteindelijke matchwinnaar Götze.
Bij Argentinië gingen Perez en Higuain naar de kant. Lucas Biglia die met krampen zat, bleef staan. Het zorgde er mede voor dat zijn team geen poot meer aan de grond kreeg in het middenveld. Kroos & Schweinisteiger dicteerden de wet, Lahm kreeg zeeën van ruimte.

Schweinsteiger verdeelde het spel als vanouds. Hij gaf 58 geslaagde voorwaartse passes, was alomtegenwoordig (hij legde meer dan 15km af!) en snoepte een dozijn ballen af van de Argentijnen, samen met Boateng was hij dé uitblinker van deze finale.

Uiteindelijk kon Argentinië nog slechts één keer dreigen met invaller Palacio die een nieuw foutje van Hummels moest afstraffen. Dat deed hij niet, maar aan de overkant had Götze minder medelijden: hij nam een dekkingsfout van Demichelis in dank aan en bezorgde de Duitsers een oververdiende wereldbeker. Die Mannschaft creëerde dit keer geen dozijn open kansen, maar was uiteindelijk de efficiëntste en versloeg zo de Argentijnen met hun eigen wapen.

Vanavond om 22u valt het land stil: iedereen in het rood getooid om de Belgen aan te moedigen, om samen geschiedenis te schrijven. Niemand lijkt rekening te houden met de tegenstander en lijkt al in feeststemming. Laat ons toch maar even nuchter de Verenigde Staten analyseren.
door Bart Plasschaert

Jürgen Klinsmann leverde uitstekend werk met de VS. In 2014 verloor zijn team slechts 2 van de 9 wedstrijden die het speelde, namelijk tegen Oekraïne en vorige week tegen Duitsland. Nigeria, Turkije en Ghana gingen de laatste maand allemaal voor de bijl. Klinsmann experimenteerde voor het WK met een 4-4-2, met een ruit op het middenveld. Het werkte goed maar toch wijzigde Klinsi het systeem tijdens het WK, het uitvallen van speerpunt Jozy Altidore speelde hierbij een belangrijke rol.

Zonder Altidore kiest de VS in principe voor een 4-2-3-1 opstelling met in doel Tim Howard, centraal achterin Geoff Cameron en Matt Besler (of toch Gonzalez?). Op de backs zijn er Fabian Johnson en DaMarcus Beasley. Het middenveld is dikbevolkt met Kyle Beckerman, Jermaine Jones, Michael Bradley, Alejandro Bedoya en Graham Zusi. Diepe spits is Clint Dempsey tenminste als Altidore er niet bij is.

Vermoedelijke opstelling van VS, zonder Altidore

Waar liggen de sterke punten van de VS?
Als team verraste de USA al met fris combinatievoetbal. Technisch zijn de Amerikanen geen hoogvliegers maar de voorbije wedstrijden blonken ze toch uit door slim vrijlopen en efficiënte passing vooruit. Voordien beperkten de troepen van Klinsmann zich eerder tot countervoetbal, maar door het uitvallen van de snelle Altidore werd het geweer van schouder veranderd.

In balbezit wordt het voetbal van de VS vooral gekenmerkt door een erg aanvallend ingestelde Fabian Johnson, dé revelatie van alle rechtsbacks op dit WK. Johnson is snel, technisch, timet zijn infiltraties heel goed en is een permanent gevaar voor de tegenstander. Het wordt uitkijken hoe de Belgen (en zeker Hazard als die vanop links begint) hiermee omgaan. Portugal liet Johnson erg veel ruimte, Ronaldo verdedigde niet mee en de Portugezen speculeerden op de counter om van de ruimte in Johnsons rug gebruik te maken.

Dat bleek echter niet zo eenvoudig: de drie middenvelders van de VS beschikken over heel wat power en een uitstekend uithoudingsvermogen, althans dat bleek in de poulefase. De positie van Johnson werd dan ook steeds goed overgenomen door één van die middenvelders.

Hoe pakken we het aan?
Het wordt dus belangrijk om de VS het voetballen te beletten. In de eerste plaats zal het drukzetten  van de Rode Duivels sneller moeten gebeuren dan tegen Rusland & Zuid-Korea, liefst al een stuk op de helft van de tegenstander. Zo zal de VS amper tot combineren komen (want behalve Bradley, Dempsey en Johnson heeft het amper technisch sterke spelers). USA zal dan wel ruimte krijgen in de rug van onze defensie maar als Altidore niet speelt, hoeven we ons daar geen grote zorgen om te maken: Dempsey zijn snelheid is afgebot en de vleugelaanvallers van de VS (Zusi van Kansas & Bedoya van Nantes) zijn de zwakke schakels van het elftal.

Uiteraard zullen we ook in balbezit meer moeten brengen dan de voorbije wedstrijden. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat Marc Wilmots teert op de intuïtie en individuele klasse van zijn spelers en niet op duidelijke afspraken of automatismen. Dat wordt sowieso onze dood dit tornooi, hopelijk vandaag nog niet.

De sleutel komt hoogstwaarschijnlijk te liggen bij onze vleugelverdedigers die veel ruimte zullen krijgen. Als de VS terugkruipt krijgen Vertonghen en Alderweireld een boulevard voor zich. Het is dan aan onze Duivels om te tonen dat ze ook aanvallend eens een sterke prestatie kunnen neerzetten met een snelle balcirculatie en veel positiewissels. En als dat niet lukt… dan hebben we Fellaini nog om het verschil te maken!

Argentinië kroonde zich gisteren tot groepswinnaar na een nipte overwinning (3-2) tegen Nigeria. Toch hebben de Argentijnen nog werk als ze straks ook in Maracanã de wereldbeker in de lucht willen steken.
door Bart Plasschaert

Bondscoach Alejandro Sabella koos voor de match tegen Nigeria opnieuw voor een 4-4-2 in ruit. Ondanks het feit dat de ploeg al geplaatst was voor de volgende ronde liet de trainer amper spelers rusten. Een risico wetende dat Zabaleta, Garay, Aguero, Messi, Di Maria en anderen al een lang seizoen achter de rug hebben? De tijd zal het uitwijzen.

Opstelling Argentinië

Eén ding is al lang duidelijk: de Argentijnen hebben voldoende aanvallend talent om wereldkampioen te worden. Of dat volstaat is nog afwachten, zeker in een WK waarin de omschakeling centraal staat en defensieve foutjes keihard worden afgestraft. 3 tegengoals in een poule met Nigeria, Iran en Bosnië is te veel, werk aan de winkel dus.

Tegen Nigeria werd de verdediging opnieuw aan tal van gevaarlijke situaties blootgesteld. Blootgesteld, niet door defensieve onkunde wel door de offensieve spelers die niet meedachten in de omschakeling, in het verdedigen. Het was opvallend hoe vaak de Argentijnen met drie spelers (twee spitsen + Messi als 10) gewoon voorin bleven staan en de centrale middenvelders van Nigeria aan de bal lieten.

Uiteraard kan dit een bewuste keuze geweest zijn: Nigeria heeft geen creatieve spelmaker en dan wordt de gegeven vrijheid niet afgestraft zoals dat wel zou gedaan worden door een Pirlo, een De Bruyne. Maar bij de technisch sterkere teams die de Argentijnen straks nog zullen tegenkomen, lopen zo’n ‘playmakers’ dus wel rond. Druk zetten gebeurt voorin en wanneer de tegenstander door de eerste druk heen voetbalt, moeten de spitsen iets mee terugzakken om de ruimte op het middenveld te beperken. En dat gebeurde dus niet, Russische roulette!

Geen druk van Higuain & Aguero. Messi staat dichtst bij speler met bal maar wandelt ipv duel aan te gaan.

Het enige voordeel van het weinig meeverdedigen is uiteraard de omschakeling naar balbezit voor de Argentijnen. Wanneer de Argentijnse defensie de bal herovert, zijn de drie gevaarlijkste Argentijnen namelijk voorin te vinden en kan snel doelgevaar gecreëerd worden. Alleen gebeurde dat laatste niet.

Argentinië mag met Aguero, Higuian en Messi dan wel de Heilige Drievuldigheid hebben, ze moeten complementair handelen. In de eerste helft liepen ze elkaar centraal steeds voor de voeten. Niemand die de  ruimte op de flanken durfde of wilde gebruiken. Het is nochtans de basis om tot combinatiespel en snelle counters te komen: ruimte maken voor elkaar, zichzelf opofferen om medespelers in een kansrijke positie vrij te krijgen. Maar dat leek voor de drie vedetten een moeilijke opgave. Benieuwd of hun ego opzij kunnen zetten eens ze tegen de kleppers spelen.

Activiteit van Lavezzi

Activiteit van Aguero

Het lijkt op het eerste gezicht een bizarre uitspraak (ja, ik besef het), maar de hamstringblessure van Aguero kan een geschenk uit de hemel zijn voor ‘Los Albicelestes’. De ingevallen Ezequiel Lavezzi zorgde voor een frisse wind in het team. Hij maakte zich voortdurend aanspeelbaar aan de buitenkant en gaf zo ruimte aan Higuain & Messi. Het verschil in baltoetsen tussen Aguero (hij gaf 6 passes op 38’ allemaal centraal op het veld) en Lavezzi (31 passes op 52’) spreekt boekdelen.

Ook op defensief vlak was Lavezzi een pak actiever dan Aguero. Daarom zou hij de bliksemafleider kunnen zijn voor Messi & goalgetter Higuain. Het lijdt geen twijfel dat Aguero de betere voetballer is maar een team heeft nood aan complementariteit en om het in boerenterm te zeggen: Er hoort maar 1 haan op het erf. Benieuwd of Sabella de balans in zijn elftal vindt en zijn spitsen leert om voor het land te spelen. Dan is een droomfinale tegen Brazilië zeker mogelijk!