Slag om Vlaanderen/België: Gent – Club Brugge 2-2

Een erg interessante wedstrijd werd het tussen KAA Gent & Club Brugge, deze keer meer dan een slag om Vlaanderen, mogelijk een cruciaal duel in de titelstrijd. 

Veldbezetting KAA Gent-Club Brugge

Veldbezetting KAA Gent-Club Brugge

Het zware wedstrijdprogramma van de voorbije weken bezorgde Michel Preud’homme kopzorgen. Hij miste Meunier, De fauw, Engels, Gedoz, Bolingoli en Vazquez. Hein Vanhaezebrouck had meer keuze: hij liet zelfs Raman & Soumahoro in de tribune plaatsnemen.

Vanhaezebrouck zette Club Brugge tactisch al een hak in de heenmatch, het was afwachten hoe hij z’n pionnen deze keer zou neerzetten. Uiteindelijk viel de keuze op een soort 5-2-3: Sels als doelman met een verdedigende lijn van vier voor zich (Asare, Gershon, Nielsen, Rafinha). Dejaegere was de turbo op rechtsmidden, terwijl Kums & Poletanovic de buffers voor de verdediging waren. Voorin was Depoitre de diepe spits met Milicevic & Pederson rond zich.

Preud’homme moest puzzelen en koos voor een 4-3-3: Ryan in doel; De Bock, Mechele, Duarte en Gato Silva in de verdediging. Daarvoor vormden Simons, Vormer & Claudemir de driehoek op het middenveld, voorin moesten Oulare, Refaelov en Storm voor gevaar zorgen.

Gent startte het best: het was feller in de duels, verzorgder in de passing en leek tactisch opnieuw een overwicht te hebben. Vooral de posities van Pedersen & Milicevic zorgden voor een zekere dominantie. Beiden namen geen positie in als echte wingers, maar speelden meer naar binnen. Dat zorgde voor verwarring bij Blauw-Zwart, Preud’homme besliste om De Bock & Silva vrij te laten en verdedigende middenvelders Simons & Claudemir moesten zicht ontfermen over de Gentse vleugelaanvallers.

Die bizarre keuze zorgde ervoor dat Simons & Claudemir bij momenten achter hun centrale verdedigers liepen, waardoor Club met 5 of 6 achterin stond. De bedoeling hiervan was om de lopende spelers (in dit geval Milicevic & Pedersen) op te vangen, maar dit mislukte volledig, getuige de 2 doelpunten van Gent… De drang naar voor van Vormer en de aanvallers zorgde er bovendien voor dat de ruimte op het middenveld immens groot werd en de thuisploeg de bal rustig kon rondtikken.

Ook in balbezit kon Club amper iets brengen gezien de weinig gestructureerde posities van de verdedigende middenvelders. Claudemir & Simons bevonden zich overal en nergens omdat ze eigenlijk mandekking speelden, hierdoor kreeg een gedegen opbouw amper kans op slagen. Gent zette de Brugse verdedigers ook goed vast wat de hele match veel balverlies opleverde bij Duarte en Mechele.

Uiteindelijk knokte Club zich terug uit een verloren positie. Het veldspel was pover: veel technische fouten en slechte beslissingen in het samenspel, zorgden voor weinig uitgespeelde kansen. De spelhervattingen leverden echter keer op keer gevaar op en het dozijn verre inworpen van Claudemir deed de hoop op een mirakel opleven.

Ook de wissels rond het uur zorgden voor een mentale boost én een tactische ommekeer. Vooral de inbreng van Moses Simon bereikte een omgekeerd effect dan wat Vanhaezebrouck beoogde. Moses ging meer als flankaanvaller spelen (terwijl Club het net moeilijk had met Pedersen die meer centraal speelde en infiltreerde). Hierdoor ging Simons opnieuw hoger spelen en kon Club het evenwicht op het middenveld herstellen. Bovendien kon een sterke Gato Silva de ingevallen Moses uitstekend aan banden leggen. Ook het inkomen van De Sutter zorgde voor veel meer gewicht in de schaal voorin bij de bezoekers.

Uiteindelijk kopte Duarte, niet toevallig op hoekschop, de aansluitingstreffer binnen en zorgde Claudemir voor een gevleide gelijkmaker na een mooie actie van Izquierdo.

Gent verdient alle lof voor het aanvallende spel in het eerste uur. De ploeg lijkt echter te bezwijken onder de titelstress. Niemand wil titelambities uitspreken in de Artveldestad, maar iedereen weet dat puur voetballend Gent misschien wel de meest regelmatige was dit seizoen. Club daarentegen gaat door een moeilijke periode: de vermoeidheid en het beperkt aantal trainingen zorgt voor weinig vloeiend combinatiespel. Maar dat wordt momenteel opgevangen door een ongeëvenaarde mentale veerkracht en het ‘kampioenengeluk’.

Samenvatting: http://nieuws.vtm.be/stadion/138791-slag-om-vlaanderen-eindigt-onbeslist

Georganiseerd Arsenal klopt City

Startopstelling van City & Arsenal

Startopstelling van City & Arsenal

Manchester City moest winnen thuis tegen Arsenal om leider Chelsea niet te laten uitlopen. The Gunners stuntten echter met een 0-2 zege, waardoor Mourinho zijn elftal 5 punten uitloopt. De analyse van Man City – Arsenal.

Pellegrini koos voor een 4-2-3-1 opstelling en moest Yaya Touré (op de Afrika Cup) missen. Wenger opteerde voor een 4-3-3 formatie met de punt naar achteren, met Özil en Walcott op de bank.

Vorig jaar ging Arsenal met 6-3 de boot in bij Manchester City, wat zich duidelijk vertaalde in de wedstrijdtactiek. De bezoekers kozen van bij de aftrap voor een defensieve houding, het volledige elftal van Arsenal plooide al van bij de start diep terug. Vooral de driehoek op het middenveld speelde erg compact en leunde erg dicht aan bij de defensie.

Arsenal zorgde er in eerste instantie voor dat zowel Silva & Aguero niet te bereiken waren. Verdedigende middenvelder Coquelin liep bij momenten ver uit positie om de uitwijkende Silva op te vangen. Het plannetje werkte, al kregen de defensieve middenvelders van City daardoor wel erg veel vrijheid. Fernando & Fernandinho hadden bijna de hele match de ruimte en de tijd om de opbouw te verzorgen maar konden hun stempel niet drukken. Hun beperkte creativiteit, gecombineerd met te weinig positiewissels voor de bal, veroorzaakte 90’ lang steriele druk van de thuisploeg.

Arsenal loerde op de counter met twee hogesnelheidstreinen, A. Sanchez & Oxlade-Chamberlain, op de flank. The Gunners kregen slechts een aantal mogelijkheden om snel uit te breken, maar misten precisie in de passing om echt gevaarlijk te worden. Daardoor werd het een relatief kansarme eerste helft. Cazorla opende na 22’ wel al de score voor Arsenal vanop de stip na een lichte obstructiefout van Kompany.

In de rust greep Pellegrini in: Milner mocht binnenblijven, Jovetic kwam in de ploeg als linkerflankaanvaller (erg dicht aanleunend bij Aguero).

Het eerste kwartier van de tweede periode bracht meer opwinding dan de hele eerste helft samen. Man City nam iets meer risico en Arsenal kreeg extra mogelijkheden om te counteren. Daardoor gingen verschillende spelers van de bezoekers echter uit positie lopen: The Gunners voelden hun

Arsenal zakt diep terug met de 3 centrale middenvelders dicht bij elkaar.

Arsenal zakt diep terug met de 3 centrale middenvelders dicht bij elkaar.

kans op de counter en gaven daardoor uiteindelijk zelf te veel ruimte weg als ze op hun beurt de bal verloren. Wenger greep in door Rosicky te brengen voor The Ox: meer rust aan de bal voor een snelle flankspeler. Nog geen minuut later was het opnieuw prijs voor Arsenal, Giroud knikte een mooie vrije trap van Cazorla in doel.

De 0-2 sneed de benen af van City, dat wel nog probeerde te drukken. De organisatie van de bezoekers stond echter pal en Man City liep zich steeds vast centraal in het blok. Het probeerde Silva vaak te bereiken, maar dat bleek onmogelijk in het overbevolkte centrum. De ruimte lag op de flanken, vooral bij Navas en de oprukkende Clichy, maar verder dan wat hoekschoppen (16 stuks!) kwam het niet.

Arsenal tikte de wedstrijd uit met een erg sterke Cazorla en de ingevallen Rosicky, zonder ook maar een beetje in de problemen te komen. Manchester City botste tegen een uitstekend Arsenal-blok en miste de creativiteit om dat te ontgrendelen. Een knappe zege voor de efficiënte Gunners, 0-2.

Can they do it on a rainy day in Stoke?

Dat is een veelgebruikte gezegde in de Engelse Premier League. Het woord toptalent wordt pas gebruikt wanneer een youngster een topprestatie kan neerzetten in het Britannia Stadium. Alleen wie zijn team naar de overwinning trapt tegen Stoke City, terwijl regendruppels en tackles je om de oren vliegen, verdient die status. Ja, deze 5 toptalenten kunnen het; hun namen zullen we in de toekomst nog vaak te horen krijgen.


Harry Kane (21 jaar – Tottenham)

Ongetwijfeld de speler van dit lijstje die al het verst staat in zijn ontwikkeling. De Engelse spits is een jeugdproduct van Tottenham Hotspur en greep dit seizoen zijn kans in het eerste elftal. Vorig jaar nog in de schaduw van Soldado en Adebayor, nu vast in de basis. Kane behoort tot een nieuwe lichting Britten (met oa Sterling en Barkley) met een fluwelen techniek. Daarnaast heeft hij snelheid, een goede trap en de nodige duelkracht. Als diepe spits wijkt hij vaak uit naar de flank om van daar de actie op te zetten en te knallen van buiten de zestienmeter. Momenteel treedt Kane uit de schaduw, in de spotlights van de Premier League. In 24 officiële wedstrijden, scoorde hij al 15 maal. Benieuwd of hij volgend seizoen ook nog op White Hart Lane speelt.


Sadio Mané (22 jaar – Southampton)
De Senegalees is bezig aan zijn 1e seizoen in de Premier League, nadat hij eerder ontbolsterde bij Red Bull Salzburg. Onder Ronald Koeman staat hij nu voornamelijk op de 10 geposteerd, en hij rendeert uitstekend. Mané is allesbehalve een ouderwetse 10 die het spel verdeelt, het is meer een tweede spits. Iemand die op het juiste moment in de diepte duikt en andere momenten erg goed steun biedt aan diepe spits Pelle. Maar ook verdedigend doet hij zeker zijn duit in het zakje. Zijn aanvallende statistieken (4 goals & 3 assists op 11 basisplaatsen) gaan de goede kant uit en zijn snelheid, techniek en aanpassingsvermogen doen veel goeds verhopen.

Emre Can (20 jaar – Liverpool)
Can kreeg zijn opleiding bij Bayern München maar brak er niet door. Via een omweg (Leverkusen) belandde hij dit seizoen op Anfield Road. Aanvankelijk had de Duitser het moeilijk om zich in de ploeg te spelen, maar dat veranderde. De omschakeling naar een 3-4-3 systeem, waarin hij een rol als rechtercentrale verdediger krijgt, ligt Can beter. Coach Rodgers besteedt veel aandacht aan een zorgvuldige opbouw, wat perfect bij de Duitser past. Can werd opgeleid als verdedigende middenvelder en is technisch onderlegd, waardoor hij met een infiltratie of uitstekende pass vaak mee aan de basis ligt van een aanvallende actie van Liverpool. Uiteraard is er nog werk aan deze ruwe diamant, maar het zou verrassend zijn dat hij snel terug naar de bank verdwijnt.


Danny Ings (22 jaar – Burnley)
Vorig jaar nog actief in de Engelse tweede klasse, nu al in dit lijstje. In 17 competitiematchen zorgde Ings voor slechts 5 goals & 3 assists, maar daar zit de gebrekkige aanvoer bij de voorlaatste in de stand natuurlijk voor iets tussen. Want belangrijk is hij wel: zonder zijn rendement had Burnley nog 8 punten minder… Ings is een echte afwerker en ook met de bal aan de voet, toont hij regelmatig zijn technische kwaliteiten. Benieuwd of de promovendus zijn sterkhouder nog lang kan houden, de topclubs staan straks alleszins in de rij om hem in te lijven.


Ayoze Pérez (21 jaar – Newcastle)
De jonge Spanjaard kreeg zijn jeugdopleiding bij Tenerife en maakte dit seizoen de overstap naar de Premier League. In de beginfase maakte Pérez geen aanspraak op veel speelminuten, maar de laatste weken is hij niet meer weg te denken uit de basiself van Newcastle. Met veel flair kapt en draait hij regelmatig enkele Engelse slachters uit om nadien uit te pakken met een verschroeiend schot of knappe steekpass. De frêle flankaanvaller heeft nog wat aanpassing nodig aan het Engelse voetbal, maar toonde alleszins al meerdere keren zijn potentieel. Desondanks vond hij toch al 5 keer de weg naar de netten, wordt vervolgd…