Continuïteit was sinds de terugkeer van Dury het motto aan de Gaverbeek. Intussen verlieten Hazard, Kums, Leye, De fauw en Malanda de club. Terwijl er naast het veld naarstig wordt gebouwd, moet ook Dury dus timmeren aan een nieuw elftal waarin jongeren de toon aangeven.

Mogelijke basiself Essevee

3-5-2, 4-4-2, 4-3-3. Dury gebruikte al heel wat spelsystemen in de zoektocht naar wat zijn elftal het beste past. De keuze lijkt te gaan vallen op een 4-3-3 die in het verleden succesvol bleek. Bossut is uiteraard de nummer 1 na een sterk seizoen, Bruzzese staat op 2 in de pikorde, nieuwkomer Bostyn is derde keeper.

De stabiliteit die Esseveeverdediging de voorbije seizoen kon voorleggen, is zeldzaam in onze contreien. De fauw, D’Haene, Colpaert en Verboom vormden twee jaar lang een uitstekende viermansdefensie. Die luxe is er dit seizoen niet. De fauw is wel uitstekend vervangen door de geleende Cissako: hij staat verdedigend goed, is snel en doet vlot mee met het combinatiespel. Het duo D’Haene-Colpaert daarentegen miste de voorbije vijf jaar amper een match, nu speelden ze er amper één samen. Door schorsingen en blessures depanneerde Skulason zelfs al achterin, hoewel er met Tiago Ferreira een goed, jong alternatief op de bank zit. Op links is Verboom opniuew basisspeler. Mendy en Isci moeten nog groeien om een basisplaats af te dwingen in eerste klasse.

Het centrale middenveld werd zo mogelijk nog harder getroffen. Met Malanda en Kums stond er een complementair duo: positiespel, balrecuperatie en beiden lagen aan de basis van de uitstekende balcirculatie die op de mat gebracht werd. Met N’Diaye en Skulason staan er nu twee verdedigend ingesteldere spelers, die hoegenaamd niet de voetbaltechnische mogelijkheden hebben van het vorige duo. Enkel de IJslander compenseert dat wat met extra infiltratievermogen, vooral op de rechterflank. Ekangamene is de betere voetballer, maar ook hij mist nog ervaring op het hoogste niveau. De 20-jarige Belg (afkomstig van Manchester United) heeft een goede vista en passing, maar kan niet geacht worden het middenveld nu al te dragen. Extra versterking op deze positie is dan ook aangewezen, als daar al budgettaire ruimte voor is.

En ook de derde pion op het middenveld, Hazard als 10, moest vervangen worden. Momenteel krijgt Aneke de kans om daar zijn stempel te drukken. Het jeugdproduct van Arsenal heeft kwaliteiten te over (sterk, uitstekend schot, balvast, infiltrerend vermogen,…) maar is een ander type dan zijn voorganger. Hazard zocht heel het veld af naar ruimte en vroeg de bal overal op om van daaruit het spel te versnellen, terwijl Aneke liefst centraal blijft en zich een stuk minder in de combinatie laat betrekken.

Sylla en Plet begonnen samen in de spits, maar voorlopig kiest Dury voor Plet als diepste man. Hij valt nog het best te vergelijken met Ibrahim Salou in diens beste dagen. Op links toonden Sylla en Bongonda zich, Trajkovski haalt te weinig rendement. Op rechts voert Conté de boventoon, hij is zoals steeds erg wisselvallig: uitstekende dribbels en passes zijn de volgende wedstrijd omgetoverd in dom balverlies. Hij probeert nog een transfer te forceren, maar is zeker niet dé versterking waarop Anderlecht wacht.

Essevee moet opnieuw bouwen. De fundamenten die Dury legde, zijn grotendeels gesloopt door uitgaande transfers of beëindigde loondeals. Het belooft dan ook geen gemakkelijk seizoen te worden voor Zulte Waregem. De oudere spelers zullen een heel seizoen fit moeten zijn én hun niveau halen. Enkel dan zullen ook de youngsters zich ontwikkelen en het team naar een hoger niveau tillen. Of dat volstaat voor PO I valt te betwijfelen, al weet je met Dury maar nooit.

De Vraag: komt er een centrale middenvelder bij?
Prognose: 7e

‘Aan een nieuw stadion en een ploeg bouwen, dat lukt niet samen.’ Een, mogelijk terecht, excuus dat de voorbije seizoenen graag gebruikt werd door menig Gentbestuurder. De Ghelamco Arena is nu af, geen excuses meer.

Mogelijke elf KAA Gent

Hein Vanhaezebrouck kreeg zo goed als alle sportieve macht bij KAA Gent. Hij haalde tal van spelers waar hij al eerder mee samenwerkte: Gershon, Belhocine, Raman én Kums die hij meteen tot kapitein bombardeerde. De coach gebruikte de voorbereiding en de eerste competitiewedstrijden om zijn 3-5-2 systeem in te slijpen. Dat liep echter heel stroef, en de ploeg begon beter te voetballen wanneer men overschakelde op 4-3-3. Het is afwachten of Hein leerde uit zijn fouten (zoals koppig aan 3-4-3 vasthouden bij Genk),of zich flexibel opstelt in de weg naar succes. Aangezien het een capabel vakman is, kiest hij hoogstwaarschijnlijk wel voor de 4-3-3.

In doel is Sels een zekerheid: hij maakt amper fouten, staat voor soberheid. Ook uitvoetballend staat hij zijn mannetje, wat noodzakelijk is in het systeem van Vanhaezebrouck. Vandenbussche, overgekomen van Heerenveen, moet zich tevreden stellen met een plaatsje op de bank.

Achterin startten de Buffalo’s met een driemansdefensie. Belhocine centraal, geflankeerd door Gershon en Puljic. Die laatste bleek voetballend echter geen meerwaarde, meer nog: de opbouw stokte steeds hem. Nu Vanhaezebrouck overschakelde op een 4-mansverdediging met slechts 2 spelers centraal, is Puljic het logische slachtoffer. Belhocine brengt ervaring en duelkracht in de ploeg, hij is echter helemaal niet wendbaar en heeft het moeilijk met lopende mensen. Gershon is een meerwaarde met zijn positiespel en coaching in het hart van de verdediging. Op de linkerflank liggen Asare en Oussalah in balans. Die eerste krijgt momenteel de voorkeur, vooral omdat Oussalah door de blessure van Soumahoro ook al linksvoor speelde. Op rechts is er minder luxe, daar is de jonge Foket zeker van een basisstek. De spoeling achterin is vrij dun, een blessuregolf kan punten kosten.

Het centrale middenveld bestaat, ongeacht de gekozen formatie, uit Kums en Renato Neto. Die eerste bepaalt het tempo van de Buffalo’s: temporiseren of ritmeversnellingen? Alles start bij Kums, dat is ook de zwakte van dit KAA Gent. De ploeg die tegelijk Kums uit de wedstrijd kan houden en de opbouw bij de verdedigers van Gent snel onder druk kan zetten, brengt hen in grote moeilijkheden. Want zeker zonder Soumahoro wordt het spel van Gent dan erg voorspelbaar: een pass achteruit of de lange bal richting Depoitre en eventueel Lepoint.

Die Lepoint stond al even achter de diepe spits, een duidelijke komaf met het feit dat een 10 over flair en voetbalinzicht moet beschikken. Hij brengt vooral duelkracht in het elftal bij de pressing en is aanwezig in de box bij voorzetten. Bij het echt opbouwen van een aanval houdt hij zich wat afzijdig. Daarom begint Vanhaezebrouck ook volstrekt logisch naar Milicevic te grijpen: een meerwaarde dankzij z’n creativiteit, uitstekende pass en dito traptechniek. Op de flanken leken Soumahoro & Raman het pleit te hebben gewonnen. Al toonden Habibou (op links) en Dejaegere (op rechts) zich de laatste wedstrijden erg gedreven en kwaliteitsvol. Van der Bruggen zit op de bank. Nieuwkomer Zolotic kreeg zijn kans, maar verknalde die in de eerste wedstrijden.

In de spits, daar lijkt onweer op komst: Depoitre, Pollet, Pedersen en Habibou (al uitgeweken naar de flank) vechten allen voor 1 plaatsje. Geen van hen staat duidelijk op 1 in de rangorde, al zette Depoitre een goede stap in die richting. Toch is het zaak voor de coach om snel duidelijkheid te scheppen in de hiërarchie anders zou het wel eens snel tot onvrede kunnen komen. En als Vanhaezebrouck iedereen overtuigt om zich in zijn rol te schikken, kan het straks zelfs een wapen zijn om een verschillende type aanvallers in de rangen te hebben.

Gent draait op volle toeren: het heeft in alle linies kwaliteit in huis en heeft een topcoach. Toch lijkt het nog niet klaar voor een titelstrijd: achterin is er te weinig kwaliteit in de breedte en deze ploeg mist ervaring als het aankomt op spelen voor de prijzen. Het wordt dan ook belangrijk met de voeten op de grond te blijven en intussen een duidelijke pikorde binnen de spelersgroep te creëren om mogelijke ruzies te ontmijnen. Als Hein de rust weet te bewaren, is top-3 mogelijk.

De Vraag: 3-5-2 of 4-3-3?
Prognose: 3e plaats

Toen vorig seizoen het behoud verzekerd was, gooide Stanley Menzo de académiciens voor de leeuwen. Lierse wil die lijn doortrekken en met de youngsters nu ook ten strijde trekken in de reguliere competitie. Zijn ze daar klaar voor?

De elf van Lierse

Net als veel van zijn collega’s kiest Menzo bij Lierse voor een 4-3-3. Een verzorgde opbouw en bewegingsvoetbal brengen, dat is de uitdaging. In doel staat met Berezovskyi een zekerheid. De Oekraïner heeft uitstekende reflexen, is sterk op hoge ballen en voetbalt degelijk mee. Een topper naar Liersenormen. Goris is zijn waardige doublure.

De defensie is relatief onervaren met van links naar rechts Hanin (24 jaar), Buyssens (28), El Messaoudi (19) en Traoré (22) . Hanin, de Franse linksachter, viel al op in positieve zin: hij is snel en heeft een uitstekende voorzet. Op rechts is Traoré een gelijkaardig type maar hij lijkt verdedigend minder secuur te zijn dan zijn overbuur. Centraal achterin verdiende El Messaoudi een basisplaats, vorig seizoen speelde hij al een half seizoen op het middenveld. Hij anticipeert degelijk, voetbalt erg goed mee, maar maakt af en toe een ‘schoonheidsfoutje’ die Lierse nog goals zal kosten (zie strafschop op Lokeren). Hij werd al gekoppeld aan Buyssens (pakte een domme rode kaart) en Bensebaini (19). Al komt straks de ervaren Swinkels gewoon terug in de ploeg na zijn blessure. Mogelijk schuift El Messaoudi dan opnieuw op naar het middenveld. Al heeft Menzo met enkel Ngawa amper fitte verdedigers op de bank.

De buffer voor de verdediging wordt gevormd door Wils en Zizo, de tweede académicien. Zizo moet voor creativiteit zorgen, maar het rendement van zijn acties ligt nog veel te laag. Wils brengt duelkracht en verdedigend denken bij. Woelwater Bourabia staat op de 10: hij was vorig jaar clubtopschutter, maar is hij nog mobiel genoeg? Hij speelt al lang met knieproblemen en zijn actieradius lijkt sterk verminderd in vergelijking met vorig seizoen. Toch kan hij belangrijk zijn met goed getimede infiltraties, want één ding moet je de Franse Marokkaan wel nageven: infiltreren, koppen en trappen op doel, dat kan hij wel.

Op de flanken heeft Lierse met Wanderson en Losada twee voetballers met een fluwelen techniek. Wanderson heeft een explosieve versnelling met bal aan de voet maar is wisselvallig en zijn acties leveren weinig op. Losada is de patron van de ploeg: hij start op rechts en komt vaak naar binnen om van daaruit de combinatie op te zetten. Met Traoré achter zich heeft hij ook iemand die de ruimte die hij laat in aanvallend opzicht kan opvullen. De Argentijnse kapitein kampt echter met een groot probleem: efficiëntie. Vorig seizoen knalde hij er maar 4 tegen de netten, wat gezien de goals van Bourabia en Watt toen geen groot probleem was. Maar wie wordt nu dé doelpuntenmaker?

Keita toonde de eerste speeldagen dat hij de leemte misschien kan invullen, hij is snel en heeft een neus voor goals. Maar hij heeft duidelijk een mindere je m’en fous mentaliteit dan Watt, wat in degradatienood misschien wel de belangrijkste kwaliteit is van een spits. Vellios speelde zo goed als nooit in Engeland, en Kouemaha heeft tijd nodig om naar zijn beste vorm toe te groeien. Dolly Menga blijft een mysterie.

Veel techniek, frivoliteit en flitsenvoetballers op het Lisp dit seizoen. Compactspelende teams uit verband voetballen met snelle combinaties of via spelhervattingen, dat toonde Lierse nog niet. Het moet dringend frivoliteit koppelen aan efficiëntie en gevaar. De Pallieters verloren met Hoefkens, Corstjens en Ghaly belangrijke ervaring en met Watt even belangrijke doelpunten. Als het met deze jonge kern al vroeg tegen de degradatie moet knokken, wordt het geen Lierke Plezierke dit seizoen…

De Vraag: hoe snel pakt Lierse punten?
Prognose: 13e

Typeploeg KV Kortrijk

Kortrijk verloor in het tussenseizoen met Raman, Coulibaly, Heylen en Oussalah vier basisspelers en ook coach Vanhaezebrouck zocht andere oorden op. Opvolger Yves Vanderhaeghe kreeg de aartsmoeilijke taak met een erg beperkt transferbudget aan een nieuwe ploeg te bouwen.

Door het vertrek van oa. targetman Coulibaly, koos de nieuwe paus meteen voor een andere veldbezetting: de 3-5-2 werd overboord gegooid ten koste van een 4-3-3. Een te begrijpen keuze van Vanderhaeghe aangezien hij met Chevalier en Santini maar twee diepe spitsen meer overhoudt.

In doel blijft Keet ondanks meerdere flaters vorig seizoen de nummer 1, hij voelt wel de hete adem van youngsters Henkinet en Pillot. Voor hem staat een nieuwe viermansdefensie: Tomasevic en Chanot vormen het centrale duo en kennen elkaar van vorig seizoen. De nieuwe Poulain (250 wedstrijden voor Nîmes in Ligue 2) lijkt echter niet gekomen om de bank te verslijten, Van Loo is een ander alternatief. També is voorlopig rechtsback: hij kan aanvallend een meerwaarde zijn, maar maakte al een aantal domme fouten op defensief vlak. Wanneer Capon terug is uit blessure, neemt hij zijn plaats in de ploeg hoogstwaarschijnlijk opnieuw in. Op links begon de offensief ingesteld Ulens aan het seizoen. Hij werd echter al snel een rijtje vooruitgeschoven en kreeg de even avontuurlijke Mulemo achter zich, een aanvallende tandem op links.

Centraal op het middenveld heeft Vanderhaeghe geen overschot: Pavlovic en De Mets, dat zijn zowat de enige opties. De Servische aanvoerder heeft ervaring te koop en is de ideale breker voor de Kortrijkzanen. Naast hem staat met De Mets, de spelmaker: hij gaf vorig jaar het middenveld kleur met uitstekende variatie in de passing en goed positiespel in balverlies. Klaasen is het enige alternatief op het middenveld, armoe troef. Op de 10 is Stijn De Smet in principe eerste keus, Vanderhaeghe zal diens infiltraties en overzicht in de waarheidszone nodig hebben om te overleven. Ook voor deze positie is, niet verrassend, geen valabele back-up. De krapte in de rood-witte kern werd het best geïllustreerd door Pavlovic die dit seizoen al in de verdediging, op het middenveld en op de 10 speelde. Met de komst van Van Eenoo reageerde het bestuur alleszins al goed.

Voor diepgang op de flank en assists rekent men bij Kortrijk dan weer op Marusic (op rechts) en Ulens (in het begin nog linksachter). De 21-jarige Marusic is technisch niet de allersterkste, maar beschikt wel over snelheid, loopvermogen en een degelijk afstandsschot. Op links depanneert Ulens wanneer de blessuregevoelige Matton weer eens in de ziekenboeg vertoeft. Op de bank is er ook voor deze posities geen kwaliteit terug te vinden.

Voorin krijgt Santini de moeilijke taak om zijn topjaar te bevestigen. De kopbalsterke spits krijgt een pak druk op de schouders want in een kwalitatief beperkte groep verwacht iedereen doelpunten van hem. Zijn flauwe seizoensstart belooft niet veel goeds. Chevalier is een goed alternatief als het niet stormt in zijn bovenkamer.

Veel sterkhouders vertrekken en weinig geld om versterking te halen: het lijkt wel de definitie te zijn van KV Kortrijk. Met een vakman als Vanhaezebrouck liept dat steeds goed af, maar het is maar zeer de vraag of ook Vanderhaeghe zijn team naar veilige wateren kan loodsen. De kern is te krap en moet nog wennen aan de nieuwe aanpak.

De Vraag: komt er nog kwaliteit bij?
Prognose: 12e