Club Brugge – KAA Gent (1-0): pressing & efficiëntie

Zeven wedstrijden op rij slaagde Club Brugge er niet in te winnen van KAA Gent. Na de 2-1 nederlaag in de heenwedstrijd van de halve finale van de Cup, wist Club wat te doen: winnen voor opnieuw een ticket in de bekerfinale. Na een heel intense match lukte dat ook, het verhaal van de wedstrijd.

tactiek Club Brugge Gent

               Formaties Club & Gent

Michel Preud’homme had niet af te rekenen met belangrijke geblesseerde of geschorste pionnen en koos voor zijn beste elf met Butelle, Meunier, Engels, Denswil, De Bock, Simons, Vormer, Vanaken, Refaelov, Izquierdo en Diaby.

Ook Hein Vanhaezebrouck had een nagenoeg volledig fitte kern en koos voor zijn gekende 3-4-3 met volgende namen: Sels, Nielsen, Mitrovic, Asare, Kums, R. Neto, Foket, Simon, Dejaegere, Milicevic en Depoitre.

Opvangen Gentse machine
Zoals op Lange Bal al meermaals beschreven raasden de Buffalo’s door de competitie dankzij veel lef en uitgekiende spelpatronen. Een dozijn teams probeerde Gent al op evenveel verschillende manieren aan te pakken, allen vonden ze wel één puzzelstukje in het plan om de machine van Hein te doen stokken.

Na de analyse van Standard-Gent, gaven we ook hier enkele van die key factoren die Gent aan banden konden leggen. Uiteindelijk komen we tot vijf belangrijke thema’s in het masterplan om de huidige kampioen te verslaan:
1) hevige voorwaartse pressing op de drie Gentse verdedigers
2) het opvangen van de wisselwerking tussen de flankmiddenvelders & valse wingers een andere,
3) ruimte beperken voor de infiltrerende Foket
4) efficiënte omschakeling met snelheid in de rug van de Gentse verdedigers
5) individuele kwaliteit van de Gent-spelers en hun vorm van de dag

Hevige pressing
Preud’homme wilde het eerste, de hevige pressing, alleszins uitproberen. Terwijl Club in de vorige confrontaties vaak afwachtend acteerde, moest het deze keer voor de aanval kiezen uit tactisch (zie hierboven) en mentaal oogpunt (winnen moest & met hoge pressing ook het publiek achter zich krijgen). Bij balbezit van de Gentse verdedigers probeerde Club het in de beginfase op volgende manier aan te pakken:

Mitrovic, de meest centrale verdediger, werd aan de bal gelaten. Diaby positioneerde zich zo om druk te kunnen zetten op Nielsen, terwijl Refaelov hetzelfde deed bij Asare. Van zodra de bal naar Asare of Nielsen ging zetten Refaelov/Diaby meteen druk. Linkerflankaanvaller Izquierdo moest zich een hele match opofferen als linksmidden om Foket te neutraliseren. Tegelijk zat het Gentse middenveld vol omdat Vanaken positie koos bij Kums en Vormer bij R. Neto. Wanneer Dejaegere afhaakte vanuit zijn centrale positie tussen de linies, dekte Simons tot slot stevig door om daar het duel te winnen, De Bock deed hetzelfde bij Milicevic. Dit zorgde ervoor dat Gent zo wat de hele match door tot de lange bal werd gedwongen.

Deze, voorzichtige, manier van pressing legde vooral een grote verantwoordelijkheid bij de Brugse defensie. Aangezien heel wat ballen richting Depoitre gaan, die ondersteund wordt door Dejaegere en Milicevic, is het winnen van de duels met hem cruciaal. Engels kweet zich op één fase na de hele wedstrijd uitstekend van die taak. Het kopduel dat Depoitre daar won in de 82ste minuut met een erg grote kans voor Kums als gevolg, kon echter ook gewoon de doodsteek betekenen voor een Brugse finale. Omdat die bal echter niet tussen de palen ging waren de eerste twee voorwaarden om Gent te verslaan al voldaan: namelijk Foket lam leggen via Izquierdo en druk vooruit op de opbouw van achteruit.

club tactiek

                     Agressieve pressing met Vanaken in beginfase

In het begin van de match probeerde de thuisploeg een agressievere manier van pressing: toen ging Vanaken snel doordekken wanneer Mitrovic de bal kreeg. Kums kwam dan wel vrij in zijn rug maar moest opgevangen worden door Refaelov of eventueel door Simons. Hierdoor kreeg zelfs Mitrovic amper tijd aan de bal en verloor Gent constant de bal de eerste minuten. Nadien nam het echter het initiatief over door de reactievere manier van drukzetten van Club waardoor Gent beter in de match kwam. In de tweede helft herstelde Club dit door meer overtredingen te maken wanneer de Buffalo’s er in eerste instantie voetballend toch doorkwamen waardoor het ritme gebroken werd, een tactiek die ook KV Mechelen al succesvol toepaste dit jaar.

Aanvallend weinig op de mat
De derde ‘key factor’ was het opvangen van de wisselwerking tussen vooral Dejaegere en Simon. Beiden brachten veel minder variatie in hun spel dan op Standard, waardoor de Brugse verdedigers het iets makkelijker hadden. Simon kleefde vooral tegen de zijlijn om de 1v1 aan te gaan met Meunier, Simons hield Dejaegere uit de match op een agressieve maar faire manier. Op rechts liep de wisselwerking moeilijk met Foket die gevolgd werd door Izquierdo, tegelijk speelde De Bock verdedigend een reuzematch tegen Milicevic die te veel in de bal kwam. Verdedigend voldeed Club dus eigenlijk aan alle voorwaarden om Gent te verslaan, Gent had dan wel de bal veel gevaar kon het niet creëren.

Op aanvallend vlak was de uitdaging zo mogelijk nog groter: Gent beletten te voetballen, is nog te doen maar jezelf daardoor aanvallend niet in de voet schieten is minder evident. Op enkele rushes van Meunier en Diaby na bracht Club aanvallend eigenlijk ook bitter weinig op het veld, al hoefde dat niet zo nodig dankzij de efficiënte, snelle treffer van Diaby.

Zondag revanche?
De vijfde, en belangrijke, laatste key factor is het uitschakelen van de individuele kwaliteiten van de Gent-spelers. Depoitre, Kums en Milicevic kampen duidelijk met een vormdipje waardoor zij met een individuele actie deze keer de match niet naar zich toe konden trekken.

Club Brugge toonde enorm veel grinta en kon met de steun van het publiek Gent het voetballen uitstekend beletten. De pressing en het goede verdedigende blok van FCB zorgde voor een heel intense match met veel duels maar zonder veel kansen: Club was zelf te slordig aan de bal en zocht heel snel de nodige diepgang, Gent vond de schaarse openingen niet. Het wordt heel interessant om dezelfde teams zondag opnieuw aan het werk te zien, het wordt alleszins een match met een ander gezicht.

Meer binnenlands voetbal!

Korte samenvatting via Sporza

Standard Luik – KAA Gent (0-3): Plan Ferrera werkt opnieuw 1 helft

Met 13 op 18 en winst tegen KRC Genk in de halve finale van de beker, timmerde Standard aan de weg terug naar boven. Ook KAA Gent speelde met vertrouwen na knappe zeges tegen Anderlecht & Club Brugge. De heenwedstrijd, één van de eerste matchen van Ferrera, ging gelijk op maar werd in een beslissende plooi gelegd door Dino Arslanagic die rood pakte en zo Gent mee naar de overwinning leidde.   

 

tactiek Gent Standard

Basisopstellingen Standard Luik & KAA Gent

Yannick Ferrera was de heenmatch duidelijk nog niet vergeten en hij koos deels voor dezelfde aanpak als eind september. Toen werd het een 5-3-2, nu was het uitgangspunt een 4-3-3 die in balverlies heel hard leek op de tactiek uit die eerste confrontatie. Hubert stond nog in doel in afwachting van Victor Valdes met voor zich Fioré, Kosanovic, Scholz en Goreux. Yatabaré, Trebel, Enoh, Jr Edmilson, Dossevi en Emond waren de andere namen.

Bij Gent weinig verrassingen met dezelfde namen en hetzelfde spelsysteem als anders. Vanhaezebrouck stuurde volgende 11 spelers de wei in: Sels; Asare, Mitrovic, Nielsen; Deaux, Kums, Dejaegere, Foket; Milicevic, Moses Simon, Depoitre.

Enkel 4-3-3 op papier
In de openingsfase kregen de bezoekers het balbezit cadeau van Standard. Ferrera’s tactiek, deels gestoeld op het voetbal van Atlético Madrid, bestond er opnieuw in zijn ploeg iets over de middenlijn te posteren om van daaruit de bal te proberen recupereren om toe te slaan op de counter met snelle, opportunistische aanvallers. Wanneer het drukzetten niet slaagde of te veel tijd in beslag nam, maakten de Rouches vaak een overtreding om het vloeiende positiespel van de Gentenaars even te onderdrukken.

Standard startte op papier dan wel vanuit een 4-3-3, bij de opbouw van Gent transformeerde dit volledig. Dossevi, eigenlijk rechterflankaanvaller, kwam voorin naast Emond te spelen. Die twee kozen positie tussen Mitrovic en zijn twee collega-centrale verdedigers, Emond stond meestal tussen Mitrovic & Nielsen, terwijl Dossevi postvatte tussen Mitrovic & Asare. Mitrovic kreeg de bal en van zodra hij de bal naar buiten speelde zetten Dossevi & Emond snel druk om Gent tot de lange bal te dwingen. Ondertussen kreeg Jr Edmilson de taak om als linkerflankaanvaller volledig terug te zakken om Foket af te stoppen.

Op het middenveld was de taakinvulling eenvoudig: Yatabaré (op Kums) en Trebel (op Deaux) dekten zo snel als mogelijk door om druk te zetten op de centrale middenvelders van Gent. Wanneer de ‘valse wingers’ in de bal kwamen, werd er doorgedekt door de centrale verdedigers van Standard. Indien Simon of Milicevic te veel naar het middenveld kwam, nam Enoh de taak van zijn verdedigers over. Dit alles lukte uitstekend in het openingskwartier waardoor de bezoekers zich genoodzaakt voelden (te) snel diep te spelen richting Depoitre. Uiteindelijk resulteerde dat in veel duels, het spel dat veel stillag en amper doelgevaar.

Strijdtoneel op één flank
Naarmate de wedstrijd vorderde kwamen er meer openingen en staken beide teams regelmatig de neus aan het venster. Het werd ook al duidelijk dat de match zou beslist worden op één flank, namelijk de rechter van Standard & dus de linkerzijde van Gent. De andere flank zat op slot met Edmilson die makkelijk Foket uit de wedstrijd hield maar zo zelf ook niet aan voetballen kwam.

Standard probeerde vooral te dreigen door snel diepte te zoeken in de rug van de driemansdefensie van Gent. Het waren vooral Goreux, Yatabaré en Dossevi die afwisselend voor infiltraties zorgden op de rechterkant wat tot enkele kleine kansjes leidde. Uiteindelijk was het gevaar nog relatief beperkt, Standard stond centraal op het middenveld immers in koppeltjes door de pressing die ze voerden, waardoor daar ook niemand aanspeelbaar was als het zelf in balbezit kwam. De diepte in met Dossevi, Goreux en Yatabaré was daardoor de enige oplossing.

Goreux in de problemen
Ook de bezoekers creëerden zo goed als al het gevaar op die linkerflank, vooral in de tweede helft.
Dit was vooral te danken aan de uitstekende wisselwerking tussen Simon & Dejaegere. Steeds infiltreerde er één van de twee centraal, terwijl de andere ook hoog maar breed bleef. Op die manier werd Goreux voortdurend in een 1v2 situatie gedwongen en kwam hij dus in de problemen. Tegelijk hielden Depoitre en Milicevic (vaak heel hoog) beide centrale verdedigers bezig. Dit was ook de schets van de 0-1 waarin Simon de actie naar binnen maakte en Goreux met zich meelokte om nadien Dejagere breed (en helemaal vrij) aan te spelen die de assist op Depoitre verzorgde.

In de tweede helft durfden de verdedigers van Gent ook de 3v2 situatie in de opbouw meer uitspelen en indribbelen naar het middenveld om van daaruit de bal voorwaarts te spelen. Ook Mitrovic schoof centraal geregeld in wat in combinatie met meer variatie op de linkerflank & Depoitre die zich beter in de match knokte, ervoor zorgde dat Gent na tien minuten in de tweede helft de match al kon beslissen.

In balverlies liet de veldbezetting van Standard ook toe om makkelijk onder druk gezet te worden. Zowel Dejaegere als Simon gingen hoog storen: één van hen zette druk op de centrale verdediger aan de bal, terwijl zijn ploegmaat snel druk kon zetten op Goreux als die werd aangespeeld. Centraal op het middenveld zaten Yatabaré & Trebel vast bij Kums & Deaux omdat ze zelf dicht bij hen in de buurt gingen staan. Daarom werd er vaak lang gespeeld wat Gent kon oplossen gezien de 3v2-situatie.

Kums maakte nog de 0-2 van op afstand, Dejaegere –opnieuw in de rug van Goreux- zorgde met een kopbal voor de eindstand 0-3.

Eigen aanvalsspel verloochend
Gent gaf opnieuw een masterclass in balbezit met een verzorgde opbouw van achteruit, veel positiewissels en voortdurende infiltraties. Standard paste zich aan en kon in de beginfase de Gentse aanvallen makkelijk afweren. Het blijft echter zoeken naar een ploeg die het Gentse positiespel kan neutraliseren zonder het eigen aanvalsspel te verloochenen.

De beste voorbeelden hiervan waren KV Mechelen in 5-2-3 (1-0 winst in eigen huis), Zulte Waregem (2-2 uit) in 4-3-3 en Charleroi (1-3 uit). De belangrijkste overeenkomsten tussen deze wedstrijden was dat de tegenstanders van Gent durfden spelen met 3 drie aanvallers die snel vooruit druk zetten op de 3 centrale verdedigers en tegelijk snel zorgden voor diepgang bij balverovering. Hoge pressing, Gent dwingen tot een lange bal en achterin 90’ gefocust de strijd aangaan en de duels winnen, bleek tot op heden de enige succesformule om de kampioen te verslaan. Benieuwd wie de volgende ploeg is die met het nodige lef de troepen van Vanhaezebrouck uitdaagt…

Samenvatting Stadion

Meer binnenlands voetbal

 

KAA Gent – Zenit St-Petersburg (2-1) : Kums aan de ketting, Simon geniet van vrijheid

Gent legde een knap parcours af in de Champions League en kon zich mits een zege voor het eerst kwalificeren voor de 1/8e finale. Zenit verkeerde al in hogere kerstsferen: met 15/15 was het al geplaatst voor de volgende ronde in de CL & in eigen land moest het niet meer aan de bak tot eind februari 2016.

Champions League

Basisploegen Gent & Zenit

Vanhaezebrouck kon, op Matton & Pedersen na, rekenen op al zijn basispionnen. Hij koos dan ook opnieuw voor de aanvallende 3-4-3 met volgende namen: Sels; Rafinha, Mitrovic, Nielsen; Asare, Kums, Neto, Foket; Simon, Milicevic, Depoitre. Rafinha was de surprise du chef als linkerverdediger, waardoor Asare opschoof naar het middenveld in de plaats van Saïef.

Villas-Boas miste de geschorste Witsel & zette Hulk al op het vliegtuig naar de zon. Hij stuurde zijn team in een 5-3-2 de wei in met Lodigin; Garay, Lombaerts, Neto, Criscito, Anyukov; Javi Garcia, Ryazantsev, Yusupov; Dzyuba en Danny.

Russische mandekking op middenveld
De intenties van Zenit waren vanaf de eerste minuut duidelijk: laag inzakken, de ruimte tussen de linies kort beperken en er proberen uitkomen op de counter. De drie centrale verdedigers van de Buffalo’s kregen de bal. Eens ze de middenlijn overkwamen, kwam er wel druk op de bal met snelle balrecuperatie en een counter als doel. Dat probeerden de Russen op volgende manier:

De 2 spitsen Danny & Dzyuba namen positie in naast elkaar en zetten druk van zodra de bal bij één van de buitenste centrale verdedigers kwam (vooral op Rafinha & Nielsen dus). Daar werd druk gezet door de spits het dichtst bij de bal.

Op het middenveld speelden Ryazantsev & Yusupov mandekking op Kums & Neto eens de bal naar hen zou kunnen gespeeld worden. Javi Garcia was de vrije (verdedigende) middenvelder die de gaten voor de verdediging dichtliep waar nodig. Wanneer één van zijn Russische centrale middenvelders te ver uit positie was om te drukken op Kums of Neto, kwam zelfs hij vaak uit zijn positie voor de verdedigers om de Gentse middenvelders het spel zeker niet te laten verdelen.

Dat deel van het plannetje werkte: zowel Kums als Neto werden geschaduwd en konden de hele wedstrijd lang hun stempel niet drukken. Met slechts 4 geslaagde passes op de helft van de tegenpartij was duidelijk dat Kums serieus aan de ketting lag. In Lyon probeerden de Fransen hem op een gelijkaardige manier vast te zetten, maar daar kwam het kleine genie wel nog aan 14 belangrijke passes. Van achteruit was het moeilijk voetballen waardoor vooral Rafinha te veel ballen verkeerd inspeelde, 5 alleen al in de eerste helft.

Ontketende Moses Simon
De flankverdedigers van Zenit pikten respectievelijk Asare of Foket op waardoor ook hun inbreng werd geminimaliseerd. Als de bal op links zat, ging Anyukov ver doordekken op Asare. Op links hetzelfde verhaal met Criscito waardoor die twee toch wat ruimte lieten in hun rug.

goal Gent

1e goal KAA Gent: Asare lokt Anyukov uit positie en stuurt Simon de diepte in. Die dribbelt Neto makkelijk & zet voor richting Depoitre die niet gedekt wordt door Lombaerts

En daardoor was Gent gevaarlijk. Aangezien het middenveld potdicht zat, draaide alles om goed positiespel zodat de aanvallers wél de nodige ruimte kregen. Het duurde even maar de Buffalo’s vonden na een tijd zoeken toch de openingen. De mogelijkheden lagen vooral in de rug van Anyukov (die goed uit positie werd gehaald door Asare) waar een ontketende Moses Simon verschillende keren de 1v1 kon aangaan tegen een zwakke Neto. De Nigeriaan kreeg de ruimte om voor diepgang te zorgen om van daaruit tot een dribbel of voorzet te komen. Niet toevallig kwamen de voorzetten bij beide doelpunten dan ook van Simon. (De 1-0 & de 2-0)

Zeker wanneer Gent het spel snel van kant probeerde te wisselen, kon het heel gevaarlijk zijn als het snel voor diepte koos. De twee flankverdedigers van Zenit stonden dan vaak nog hoog en breed, waardoor het voorin 3v3 was.

Danny als motor
In balbezit probeerden de Russen daar vooral counters tegenover zetten. Zij bleken echter vergeten dat de snelheid in hun ploeg, belichaamd door Hulk, al met de krent op een Braziliaans strand lag. De flankverdedigers moesten dan weer van te diep komen gelopen, de centrale middenvelders zorgden evenmin voor infiltraties. Laat het zwakke punt van diepe spits Dzyuba net snelheid zijn en Zenit kwam er zeker de eerste helft amper gevaarlijk uit.

De tweede helft namen ze in balbezit meer initiatief met kapitein Danny in de hoofdrol. De Portugese aanvallende middenvelder (oorspronkelijk opgesteld als spits) zakte vaak diep in op het middenveld, vooral in de ruimte tussen Foket & Nielsen, om van daaruit het spel te verdelen. Met 20 geslaagde passes op de helft van de tegenstander lukte dat uitstekend waardoor Gent het toch even benauwd kreeg.  De Russen ontbeerde echter aanvallende kwaliteit zonder hun sterspeler om de thuisploeg veel pijn te doen. Een verdiende kwalificatie voor Gent was het knappe eindoordeel.

Aanvallend monddood
Het aanvalsspel van Gent toonde zich ook in de Champions League heel dynamisch met lopende flankmiddenvelders, Kums als spelverdeler, twee valse wingers met een individuele actie en een topspits voorin. Bij momenten was het leuk om naar te kijken: het lef waarmee Vanhaezebrouck zijn mannen op het veld stuurde.

Maar.. Zowel Lyon als Zenit toonden de afgelopen weken dat belangrijke onderdelen van de Gentse machine aan banden kunnen gelegd worden. Het zal ongetwijfeld een inspiratie vormen voor de komende Belgische tegenstanders van Gent. Belangrijk is echter wel dat tot op heden nog geen enkel team erin slaagde de Buffalo’s volledig te neutraliseren zonder ook zichzelf aanvallend monddood te maken. Maandag volgt de loting voor de 1/8e finales: dan kennen we mogelijks een nieuwe tegenstander die wél voor die primeur zorgt.

 

Meer buitenlands voetbal

KAA Gent besproken bij aanvang van het seizoen

KAA Gent – Standard (4-1): verdedigende fouten nekken Standard

KAA Gent Standard

                      Beginformaties van KAA Gent en Standard Luik

Voor Yannick Ferrera was het met Standard Luik de tweede ‘voorbereidingswedstrijd’, al zouden punten meer dan welkom zijn voor de Rouches. Gent tankte vertrouwen in de Champions League en wilde de titelmatch van vorig jaar graag herhalen.

Vanhaezebrouck koos opnieuw voor zijn gekende 3-4-3 opstelling. De namen: Sels; Nielsen, Mitrovic, Asare; Foket, Kums, Neto, Soumahoro; Milicevic, Depoitre en Raman.

Ferrera verraste met een 5-3-2 met volgende elf spelers: Thuram; Dussaut, Fioré, Van Damme, Arslanagic, Andrade; Yattabara, Trebel, Dossevi; Emond en Knockaert. Achterin miste hij met Teixeira en Scholz veel kwaliteit, in de plaats kwamen met vijf verdedigers kwaliteit. Het zou Standard zuur opbreken.

Laag blok
De nieuwbakken Luikse coach kent de sterkte van Gent: Milicevic & Raman hun infiltraties en beweging tussen de linies opvangen, Foket niet laten oprukken langs de flank, motor Kums kort dekken en ook nog eens de balvaste Depoitre aan de ketting leggen ; dat was het plan. Daarvoor paste Ferrera zijn veldbezetting aan en koos voor een laag blok op de eigen helft om de ruimte in de rug van KAA Gent aan te vallen met Emond, Knockaert en Dossevi.

Het plan wierp al snel zijn vruchten af toen Knockaert op de tegenaanval na een rush van 53 meter de 0-1 op het bord trapte. Standard gaf achterin niks weg en Gent vond geen oplossing tegen de vijfmansdefensie. Fioré had Depoitre in de tang, verdediger Andrade ving Foket makkelijk op. Milicevic & Raman werden kort gedekt door Arslanagic en Van Damme. Als de twee ‘valse wingers’ te diep terugzakten, nam het Luikse middenveld die taken uitstekend over. Op het middenveld kregen Kums en Neto weinig tijd aan de bal, want zowel Trebel als Dossevi dekten heel snel vooruit door toen één van hen de bal kreeg aangespeeld.

Standard kon meermaals gevaarlijk zijn met de snelle Knockaert, de slim bewegende Emond. Zij werden in hun drang naar diepgang gesteund door de centrale middenvelders Trebel en Dossevi die de counters goed hielpen opbouwen.

Veel hoekschoppen
De thuisploeg had het moeilijk om te dreigen. Zowel Milicevic & Raman waren onzichtbaar en kwamen te stereotiep naar de bal toe waardoor ze nooit uit de dekking van de Standarddefensie geraakten. Er was geen evenwicht in het vrijlopen: weinig spelers liepen diep, er werd alleen in de bal gekomen: veel balbezit voor Gent maar weinig gevaar was het gevolg. Enkel Soumahoro kon op de linkerflank voor dreiging zorgen in de talrijke 1-tegen-1-situaties met Dussaut, waar het wel veel hoekschoppen uit puurde.

De 1-1 kwam er dan toch door slim lopen van Milicevic in dezelfde zone als Raman. Standard verloor even de organisatie waarna er (weliswaar vanuit buitenspel) kon gescoord worden door Gent.

Niet veel later was er een nieuwe situatie waarin bij Gent te veel spelers in de bal kwamen, waarop krachtpatser Depoitre slim reageerde met een loopactie in de diepte. Arslanagic, zoals al eerder aangegeven nog te zwak voor een PO I-ploeg, trok domweg aan de noodrem en mocht douchen met rood. Tot overmaat van ramp trapte Milicevic dezelfde vrije trap nog tegen de touwen, 2-1 en Standard met vieze papieren de rust in.

Lopende mensen
De Rouches stoomden echter met veel lef de kleedkamer uit. Ferrera herschikte zijn pionnen tot een 4-2-3 en wilde snelle pressing. Emond werd de centrale spits met Knockaert en Dossevi op de flanken. Centraal zorgden Trebel en Yattabaré nog steeds voor felle druk op het duo Kums-Neto. Achterin moest er nu vaak man op man worden gespeeld tegen de lopende mensen van Gent met alle risico’s vandien. Dussaut speelde op rechts, Fioré & Van Damme centraal en Andrade op links.

De bezoekers kregen meteen een aantal kleine kansjes maar in de 62ste minuut lijkt de beslissing gemaakt als Matton een afvallende bal uit een hoekschop droog binnenknalt. Wanneer twee minuten later Dussaut nog met een lichte rood wordt weggestuurd, gooit Standard de handdoek.

Ferrera schakelt om naar een 4-3-1 en wisselt enkele sterkhouders. Gent krijgt de tijd om rustig de bal rond te spelen. Met Kums die meer vrijheid krijgt, Foket die naar hartelust kan oprukken en Moses Simon die geprikkeld invalt, hebben de Buffalo’s nog talrijke mogelijkheden om de score op te drijven. Uiteindelijk is het Matton die de 4-1 eindstand op het scorebord zet.

Voorlaatste plaats
Gent bevestigde in de tweede helft het goede Champions Leaguevoetbal en schudt het doelpuntenprobleem van zich af met vier goals. Toch blijven ze het moeilijk hebben om tegen een laag, stevig blok (vandaag Standard met 5 achterin) kansen te creëren en de ruimte in de rug van de eigen verdediging makkelijk te controleren. Op dat vlak lijkt Europees voetbal voor deze kern een verademing, omdat de topploegen daar wél van eigen sterkte uitgaan en de Buffalo’s de ruimte geven om hun eigen voetbal te brengen.

Ferrera kan zijn ploeg straks ondanks de nederlaag wat lichtpunten aanbieden. Er stond een stevig blok, een uitstekende mentaliteit en de Luikenaars de kampioen 40’ aan het wankelen brengen. Het gebrek aan kwaliteit achterin was eens te meer de katalysator van een zware nederlaag, het is wachten op de terugkeer van het duo Teixeira, Scholz. In tussentijd pakken de Rouches maar beter punten want het staat momenteel op de voorlaatste plaats geparkeerd.

Samenvatting KAA Gent – Standard