Duitsland – Mexico (0-1): Mexico duwt Khedira in spelmakersrol

Schitterende partij tussen Duitsland en Mexico: op technisch gebied, qua intensiteit en spanning maar zeker ook op tactisch vlak. Een analyse!

tactiek 4-2-3-1

Opstelling Mexico & Duitsland

Zowel Duitsland als Mexico koos voor een 4-2-3-1 opstelling zoals hiernaast omschreven.

 

Duitsland eiste zoals verwacht het balbezit op in de openingsfase. Mexico had een duidelijk plan klaar om de Duitsers onschadelijk te maken en slaagde daar in de eerste helft zeker in.

“We hadden de eerste helft geen antwoord op het plan van Mexico”, gaf Kroos achteraf dan ook eerlijk toe.

 

Kroos & Hummels onschadelijk maken

Het eerste belangrijke deel van de Mexicaanse strategie lag in een efficiënte pressing. Wanneer de Duitsers achterin in balbezit kwamen, werd er duidelijk voor gekozen om zowel Boateng als Khedira in een verplichte spelmakersrol te duwen en tegelijk hun best voetballende collega-verdediger Hummels en middenvelder Kroos onschadelijk te maken.

pressing

Kroos & Hummels werden onschadelijk gemaakt door respectievelijk Vela & Chicharito (gele rechthoeken) waardoor vooral Boateng en Khedira veel ruimte kregen. Overtal werd vooral op rechts gezocht via Boateng-Kimmich waarna Müller en Werner een goede wisselwerking hadden wat in de openingsfase gevaar opleverde

Daarbij lag een eerste belangrijke taak bij Chicharito die steeds de kant van Hummels koos waardoor Boateng vrij in balbezit kwam. Bovendien koos de Mexicaanse “10” Carlos Vela steeds voor positie dicht bij Kroos om hem de bal niet te laten ontvangen.

Dit werkte uitstekend. Aangezien Kroos z’n favoriete speelpositie die in de linkerhalfspace is, zakte hij ook nu vaak uit naar de linkerkant diagonaal tov Hummels. Aangezien hij gevolgd werd door Vela, en Hummels vast werd gezet door Chicharito, kreeg Boateng de bal en heel wat ruimte cadeau. Ook Khedira kreeg zo de nodige ruimte aangezien zijn voorwaartse passes en creativiteit een pak lager ligt dan die van Kroos. Aangezien de Mexicaanse spits en aanvallende middenvelder meer naar rechts gepositioneerd stonden, verliep het gros van de Duitse aanvallen bijgevolg ook over de rechterkant. Logisch.

 

Counteren in de rug van de Duitse defensie

En daar leek meteen het tweede deel van het Mexicaanse plan te liggen. Kimmich die maar al te graag mee oprukt, deed dat bij momenten te enthousiast. Overlappen en steun geven aan de aanvallers kan, maar uiteraard op het juiste moment zonder de restverdediging te verwaarlozen. Echter Kimmich schoof te vaak onnodig in, terwijl Khedira dat ook regelmatig deed vanwege de beperktere rol van Kroos. Daardoor lag er in de omschakeling naar balbezit centraal vaak een enorme ruimte voor de Mexicanen om in te counteren.

Schermafbeelding 2018-06-17 om 18.51.08

Heatmap van Kimmich. Bijna alleen maar op de helft van de Mexicanen (bron: Whoscored.com)

In de eerste fase van de omschakeling speelde Chicharito bovendien vaak een slimme rol door af te haken in de grote ruimte centraal. De Duitse defensie is al maanden té impulsief, ook in die fases, en vooral Hummels ging vaak doordekken in te grote ruimtes. Gevolg: een slim kaatsende spits waarna de snelle aanvallers van Mexico in de rug van de Duitsers konden gaan lopen met Vela, Layun en Lozano in de hoofdrol. Dat is ook de aanzet van het Mexicaanse doelpunt.

Bovendien was op links ook gelegenheidsback Plattenhardt vaak weg, redelijk onnodig aangezien hij toch nooit werd aangespeeld, waardoor Mexico een vijftal keer kon counteren in een overtalsituaties. Ongezien defensief geklungel door een wereldkampioen. De gretige Midden-Amerikanen verslikten zich echter te vaak en lieten zo een grotere voorsprong aan de rust onbenut.

 

Samenwerking Müller-Werner

Volledig ongevaarlijk was Die Mannschaft nu ook weer niet in de eerste helft. Vooral de oprukkende Kimmich kon dreigen, zeker als er voor hem goed werd bewogen. Die verantwoordelijkheid lag dan vooral bij Müller en Werner die voor variatie zorgden. In de openingsfase was de naar binnentrekkende beweging van Müller gevaarlijk, zeker in combinatie met de aalvlugge Werner die als reactie in de rug van de Mexicaanse defensie dook. Zo ook de grootste kans voor de Duitsers in de eerste periode. Dit probeerden de Duitsers constant waardoor de verrassing misschien wat uit het aanvalsplan verdween. Liefst 53% van de Duitse aanvallen verliep in de eerste helft over rechts, enorm als je weet dat Löw heel graag door de as aanvalt.

Aan de rust leek het vooral belangrijk dat de Duitsers hun restverdediging op orde kregen én tegelijk ook een oplossing vonden om Kroos nuttiger te maken (of dat toch te doen door ruimte te maken voor zijn ploegmaats). Gundogan als wissel voor Khedira had gekund maar Löw hield vast aan dezelfde elf na de rust.

 

Tweede helft

counter

De Duitse aanval strandt voorin (in gele rechthoek), Khedira is mee ingeschoven. Restverdediging staat niet op punt: backs staan goed maar Kroos-Boateng-Hummels niet goed in positie. Bovendien gaat Hummels 15m gaan doordekken op Herrera. Diepe bal wordt verstuurd: Chicarito & Vela 2v1 tegen Boateng maar ze verkwanselen de kans

Echt geleerd leken de Duitsers echter niet. In minuut 57 kreeg Mexico opnieuw een reuzekans op de counter: de infiltrerende Khedira uit positie, Hummels die opnieuw onnodig gaat doordekken in te grote ruimtes waardoor Mexico op de Duitse helft een 2v1 kans cadeau krijgt. Maar efficiëntie bleek niet het grote wapen te zijn van de Mexicanen.

Op het uur volgde dan toch de verwachten wissel met Khedira die eruit moest, het was echter Reus die erin kwam als aanvallende middenvelder. Özil moest lager op het veld het spel komen verdelen. Ondertussen mocht Vela (de bewaker van Kroos & vrijbuiter op de counter) gaan rusten voor Alvarez. Herrera nam de taak van Vela over, Alvarez werd de tweede defensieve middenvelder.

Met Özil in een lagere rol en wat Mexicaanse vermoeidheid kregen de Duitsers meer grip op de match. Het overtal bleef op rechts gezocht worden met ook Reus die zich vaak in die zone kwam moeien, Özil werd spelmaker in de rechterhalfspace en kon van daaruit wel gevaar creëren met dieptepasses, korte combinaties tussen de linies of voorzetten voor doel. Duitsland kwam echter niet aan scoren toe en gooide er in het slot nog tweede spits Gomez in voor linksback Plattenhard. De eerder vernoemde voorzetten vanop rechts door Kimmich of Özil bleven komen en de Duitsers bleven dan ook dreigend.

Ondertussen was ook Boateng attent gemaakt op de vele vrijheid die hij genoot, hij kon dan ook 2x erg gevaarlijk oprukken tot de 16m van de Mexicanen: 1x met een gevaarlijke omhaal van Kimmich als gevolg! Uiteraard gaf het ultra-aanvallend slotoffensief van de Duitsers enorm veel ruimte op de counter voor Mexico maar het paste in het verhaal van de match dat ze deze ook de nek bleven omwringen.

Schitterende partij met een erg energiek en tactisch sterk Mexico. Duitsland was dreigend maar zal een plan B moeten ontwikkelen voor als Kroos opnieuw aan de ketting wordt gelegd en uiteraard moet het ook de counters beter leren voorkomen als het zichzelf wil opvolgen als wereldkampioen!

 

Meer uitgebreide WK-analyses hier

Volg ook de kortere impressies van het WK via de Facebookpagina!

Man United – Man City (1-2): comeback van de valse 9

Met acht punten voorsprong reisde een dit seizoen bij wijlen imponerend City af naar stadsgenoot en nummer twee in de stand United. Een Manchester derby, een rechtstreeks gevecht om de titel én een clash tussen twee van de grootste coaches ter wereld: Mourinho vs Guardiola!

tactiek

Startopstelling van beide teams. City zonder echte spits

United moest het zonder de geschorste Pogba doen na zijn rode kaart vorige week in Arsenal. Ook Carrick, Fellaini en Bailly ontbraken. Mourinho gooide zijn 5-3-2 van de voorbije weken in de prullenmand en verving deze door de 4-2-3-1 van eerder dit seizoen met volgende namen: De Gea, Valencia, Smalling, Rojo, Young, Matic, Herrera, Lingard, Martial, Rashford en Lukaku.

City miste enkel verdedigers Stones en Mendy. Ook geen 3-5-2 voor Guardiola, wel opnieuw een 4-3-3 met Delph noodgedwongen als linksback. De basiself van The Citizens: Ederson, Walker, Kompany, Otamendi, Delph, Fernandinho, De Bruyne, Silva, Sterling, Sané en Jesus.

Geen strijd om balbezit
Het mag geen wonder heten dat City van bij de start het balbezit opeiste, ook buitenshuis. De troepen van Guardiola pronken dit seizoen met een gemiddelde van maar liefst 66% balbezit in de Premier League en zijn ook daarmee uiteraard de fiere leider. Thuismatch of niet United daarentegen had aan dat balbezit weinig boodschap en zakte van bij de start in tot rond de middenlijn om daar een stevig blok neer te zetten. In datzelfde ‘balbezitklassement’ heeft United overigens gemiddeld 51,7% van de tijd de bal, goed voor een 7e plaats achter onder meer Watford en Southampton.

Het strijdplan van Mourinho en uiteraard de reactie van Guardiola daarop bepaalde eigenlijk de hele wedstrijd. De Catalaanse coach herintroduceerde daarom ‘de valse 9’ om zo het balbezit en uiteindelijk ook de match te winnen.

De defensieve structuur van Man United zag er als volgt uit: nummer 10 Lingard speelde in steun van Lukaku en was samen met de Belg verantwoordelijk voor het afschermen van het centrale verdedigersduo Kompany-Otamendi met Fernandinho net voor hen. Meestal startten beiden naast elkaar en wanneer één van hen druk vooruit ging zetten, nam de andere meer de positie van nummer 10 over. Achter het duo vormde zich een rode lijn van vier spelers die gevormd werd door de inzakkende flankaanvallers Martial en Rashford met Herrera en Matic in het centrum. Vooral de positie van die laatste twee bepaalde in grote lijnen het wedstrijdverloop.

Sterling als valse 9

Al van bij het begin was duidelijk dat beiden een soort ‘mandekkersfunctie’ hadden gekregen op de aanvallende middenvelders van City. In eerste instantie achtervolgde Matic De Bruyne als die zich hoog aanspeelbaar maakte in de halfspace, Herrera deed hetzelfde bij Silva. Wanneer de Spanjaard eens vijftien meter hoger ging staan, bijna in buitenspelpositie zonder dat hij de bal kon krijgen, achtervolgde Herrera hem zelfs tot daar. Vanwege het overtal achterin kreeg City natuurlijk veel tijd om ruimte te maken voor ploegmakkers en zo United in de problemen te brengen. Ederson, Fernandinho, Kompany en Otamendi speelden de bal rustig rond tegen Lingard en Lukaku terwijl de rest van de ploeg zich klaarmaakte om op het juiste moment aanspeelbaar te worden voor een voorwaartse pass.

valse 9

Geen diepe spits voor City. Door de positie van Matic (hier op Silva gericht) en Herrera (hier op De Bruyne gericht) dus heel veel ruimte voor Sterling om helemaal vrij in de bal te komen

 

Als antwoord op de mandekking op het middenveld posteerden De Bruyne en Silva zich in de beginfase vooral in hun respectievelijke ‘halfspaces’, omdat zij gevolgd werden door Matic en Herrera kwam er daardoor constant een zee aan ruimte tussen de centrale verdedigers en aanvallers van de thuisploeg (blauwe ruimte). Deze werd vooral ingevuld door Sterling die als valse spits fungeerde en constant de bal centraal kon opvragen. Man City had dus zowel in de verdediging als op het middenveld constant een overtalsituatie waardoor het amper de bal verloor, Man Utd kreeg geen poot aan de grond. The Citizens hadden na 20’ spelen 76% balbezit op het veld van de aartsvijand. Tot erg grote kansen leidde dat echter niet.

Balbezit zonder diepgang

De positie van de 2 flankaanvallers, Jesus en Sané, was erg breed om de verdedigende lijn van United uit te rekken in de breedte. Het was ongetwijfeld het doel van Guardiola om van daaruit lopende mensen te creeëren in de rug van de verdedigers maar dat lukte amper of niet. Van zodra Sterling tussen de linies kon opendraaien, probeerde Sané wél een tweetal keer de loopactie te maken maar deze werd op het foute moment ingezet of de dieptepass was van onvoldoende hoge kwaliteit om tot gevaar te komen. Op links maakte Jesus deze loopactie eigenlijk nooit, bizar gezien het feit dat hij normaal als diepe spits speelt. Het gebrek aan loopacties van Jesus en Sterling was één reden voor de weinige kansen, de beperkte kwaliteit tussen de linies (Sterling leed iets te veel balverlies of speelde te vaak achteruit) een andere.

Bovendien leidde de positionele structuur van The Citizens er ook voor dat er weinig andere spelers bereikbaar waren. De Bruyne en Silva werden in eerste instantie gedekt door Matic en Herrera waardoor zij zich moeilijk aanspeelbaar konden maken, al moet gezegd worden dat zij ook amper voor diepte zorgden op momenten dat Sterling wél voorwaarts kon opendraaien. Door de erg brede startpositie van de flankaanvallers was er bovendien ook weinig ruimte voor Walker en Delph om buitenom te gaan. Een dubbel probleem dus: te weinig centrale aanspeelbaarheid in de diepte en daardoor ook weinig mogelijkheden op de flank. Walker en Delph waren uiteraard ook op hun hoede op de tegenaanval en schakelden zich weinig in de aanval in. Al bovenstaande factoren zorgden voor heel wat babezit voor The Sky Blues maar tegelijk ook voor weinig uitgespeelde kansen.

valse 9

Rotatie met Silva en Sterling in de halfspaces, De Bruyne niet als valse spits maar komt wel te laag de bal ophalen waardoor aanspeelmogelijkheden voorin ontbreken

Dat alles zorgde mogelijk voor wat onrust bij De Bruyne waardoor die ook nog vaak de bal onnodig achterin kwam ophalen. Daardoor creëerde hij een 4v2 overtal (KDB, Fernandinho, Kompany en Otamedi tegen Lingard en Lukaku) maar ontbrak er voor de bal nog een extra aanspeelpunt.

Lange Bal
De thuisploeg deed in balbezit dan weer de naam van deze blog alle eer aan: lange bal. Zowat iedere pass van De Gea ging meteen richting Lukaku, een bewuste tactiek die Mourinho ook al (toen wel met succes) toepaste in de Europa League finale tegen Ajax vorig seizoen. De Portugese coach vreesde toen, net als nu, enerzijds de hoge pressing van de tegenstander in combinatie met het eerder beperkte voetballend vermogen van zijn verdedigend compartiment (Rojo en Smalling) waardoor de strijd om de tweede bal uitgroeide tot een bewuste strategie. In die match eind vorig seizoen trapte zijn elftal maar liefst 60 (!) lange ballen op 90’ tijd. Vandaag deed het net iets ‘minder goed’ met slechts 57 stuks. En dat op amper 28 minuten balbezit, een gemiddelde dus van 2 lange ballen per minuut.

Daarbij was Lukaku’s uiteraard enorm belangrijk. United plooide vaak noodgedwongen helemaal terug met onze Belg als enig aanspeelpunt voorin, steeds in ondertal tegen de City-verdedigers. Telkens als de lange bal naar hem goed werd gespeeld én hij kon die ook bijhouden (slechts 4/12 luchtduels gewonnen), kon Mourinho deel 2 van zijn plan in werking zien treden: lopende mensen in de counteraanval. Met Martial & Rashford op de flanken en Lingard in steun van Lukaku koos hij bewust voor vier snelle mensen. De passes richting de targetman waren echter vaak niet precies genoeg en de Belg had ook duidelijk zijn dagje niet waardoor United amper tot goede counters kwam.

Counters voorkomen

Het moet ook gezegd worden dat Man City deze counters er perfect uithaalde, die opdracht was naar eigen zeggen Guardiola zijn grootste uitdaging als coach in de Bundesliga een paar jaar geleden. Gezien het lage blok van United, posteerde Guardiola zijn backs vaak erg hoog, zonder dat ze veel bijbrachten aan de bal, en naar binnen om zo de ruimte voldoende klein te maken én meteen druk te kunnen geven op de bal op het moment dat deze werd verloren. Voorin stond Lukaku dan alleen tegen Kompany en Otamendi die ook nog geruggesteund werden door een hoog meespelende doelman Ederson.

counterpressing

City houdt in de aanval al rekening met balverlies. De afstanden tot de gevaarlijkste Man U spelers voor de tegenaanval (Martial, Rashford en Lingard) worden al heel klein gehouden om meteen druk op de bal te kunnen geven. Voorin staat Lukaku in ondertal tegen 2 centrale verdedigers

In deze omstandigheden was het dan ook geen verrassing dat spelhervattingen en individuele foutjes aan de basis zouden liggen van eventuele goals en zo bleek ook. Eerst scoort Silva op hoekschop nadat hij de bal gelukkig meekrijgt van Lukaku. Een paar minuten later brengen The Red Devils de stand in evenwicht: een lange bal van Rojo wordt slecht verwerkt door gelegenheidsback Delph en Rashford kan scoren.

 

Wissels in de tweede helft

Kompany moest er (noodgedwongen?) uit aan de rust waardoor Gundogan op het middenveld kwam en Fernandinho een rijtje zakte. Hij werd al snel een aantal keer in verlegenheid gebracht in rechtstreekse duels met Lingard en Lukaku waardoor Guardiola later Mangala voor de zekerheid in het elftal bracht.

Door de gelijkmaker net voor rust veranderde het wedstrijdplan van beide teams niet. Man United bleef inzakken, City koos voor balbezit zonder te veel risico’s te nemen in de passing en zo op counters te lopen. United probeerde wel Matic af en toe iets meer in het spel te betrekken maar haalde daar erg weinig uit. Na de 1-2, op vrije trap (uiteraard), van City en het feit dat United iets meer de bal had, kreeg Valencia wel de tijd om iets meer deel te nemen aan de aanval. Vanuit de balcirculatie creëerde de thuisploeg echter weinig of niks. Op een zeldzame korte opbouw van de ingevallen Lindelöf (voor de geblesseerde Rojo) kreeg Lukaku nog de beste kans voorgeschoteld na een knappe combinatie van de Mata en Martial, maar hij miste.

Air Zlatan
Mourinho gooide uiteindelijk Zlatan nog in de strijd in een echte 4-4-2 met nu werkelijk alle hoop gevestigd op de luchtmacht maar tot grote kansen leidde dat niet meer. City koos de laatste minuten voor steriel balbezit, centraal én aan de cornervlag, om de tijd te doden. Al speelden de bezoekers voordien nog een aantal dodelijke tegenaanvallen slecht uit om de match al eerder te beslissen.

The Citizens pakken een heel belangrijke zege en leiden nu al met 11 punten op United in de titelstrijd. Guardiola had puur tactisch gezien de beste ideeën, de uitvoering ervan was nog iets minder. De herintroductie van de valse 9 lag grotendeels aan de basis van de dominantie, het deed ons terugdenken aan de heroïsche clasico’s tussen Real Madrid en FC Barcelona. Ook toen een hevige strijd tussen Mourinho en Guardiola. Het gebrek aan kansen was uiteraard een groot werkpunt, deels door de gebrekkige beweging rond de bal, de voorzichtigheid maar zéker ook: Sterling is nu eenmaal geen Messi. Het feit dat City constant de bal had en amper op gevaarlijke counters stootte was trouwens ook wel zijn verdienste. United bracht daarentegen bitter weinig op de mat, de passiviteit stoorde ongetwijfeld menig toeschouwer in ‘The Theatre of Dreams’. De titeldroom kan alleszins al bijna de kast in met een achterstand van 11 punten.

Meer buitenlands voetbal

Belgisch voetbal

Monaco – PSG (1-4): PSG meester op de korte ruimte

Monaco en PSG deden voetbalminnend Europa de laatste maanden op z’n grondvesten daveren. De eersten schakelden Manchester City uit in de Champions League, PSG zorgde in datzelfde tornooi bijna voor een stunt maar schreef uiteindelijk geschiedenis met een historische nederlaag tegen Barcelona in twee duels gekleurd door liefst 11 goals. Zaterdag streden beide teams om de Coupe de la Ligue in een schitterende finale.

tactiek PSG Monaco

                               Startopstellingen Monaco en PSG

Monaco coach Jardim miste met spits Falcao en centrale middenvelder Fabinho twee heel belangrijke schakels uit z’n elftal dat hoge ogen gooide de laatste maanden. De leider uit de Ligue 1 opteerde zoals steeds voor een 4-4-2 met volgende namen: Subasic, Mendy, Glik, Jemerson, Sidibe, Moutinho, Bakayoko, Lemar, B. Silva, Germain en Mbappé.

Unai Emery kwam wel met enkele verrassingen aan de aftrap in PSG’s gekende 4-3-3. Meunier en Matuidi zaten op de bank, de volgende elf namen waren er wel bij van bij het eerste fluitsignaal: Trapp, Aurier, T. Silva, Kimpembe, Kurzawa, Motta, Verratti, Rabiot, Di Maria, Draxler en Cavani.

Drukbestendig
Monaco startte de match zoals het dit seizoen al vriend en vijand verraste in Frankrijk en Europa. Vanuit een hecht blok in 4-4-2 met hoge pressing en enorme intensiteit, de vergelijking met Atlético Madrid kan gemaakt worden. In balbezit is het spel ook heel rechttoe rechtaan, snelle passes in de diepte met veel lopende spelers. Althans dat was de bedoeling van de Monegasken. PSG nam van bij de aftrap het initiatief in handen en gaf dat de hele match niet meer uit handen, het ontbreken van Matuidi in het elftal van de Parijzenaars had een duidelijke reden in het gameplan.

‘Pressure resistant’ het is één van de vele nieuwe voetbaltermen die door theoretici op het wereldwijde web worden gegooid. Eenvoudigweg betekent het als individu heel erg bestendig te zijn voor de druk van de tegenstander wanneer je aan de bal komt, iets wat noodzakelijk is om op hoog niveau te acteren zeker omdat het voetbal vandaag de dag steeds compacter wordt, teams hoger en sneller druk zetten.

Spelers die ‘drukbestendig’ zijn, zijn vooral nodig op centrale posities op het middenveld. Deze middenvelders onderscheiden zich van de rest dankzij een erg hoge handelingssnelheid, uitstekende vista, technisch vermogen op de korte ruimte en zijn constant over de schouder aan het kijken om te zien waar de weinige ruimte vrijkomt. Thiago, Weigl, Kroos en Modric zijn maar enkele van dit type spelers. En er stond ook eentje aan de aftrap in de finale: Marco Verratti. Motta en Rabiot zijn ook goed op de korte ruimte, Matuidi niet.

Hoge pressing Monegasken
Zoals meegegeven zet Monaco steeds druk vanuit een relatief statische 4-4-2 waarbij de twee spitsen druk zetten op de centrale verdedigers van de tegenstander. PSG koos voor een gewaagde strategie: het speelde met drie centrale middenvelders relatief kort bij elkaar wat ingaat tegen de gangbare principes (‘maak het veld groot bij balbezit’). En dat had één eenvoudige reden: Monaco uitnodigen om druk te zetten!

Monaco pressing

T. Motta en Verratti lokken de Monacomiddenvelders uit hun positie met een aantal passes (zwarte pijlen) op de korte ruimte. Wanneer deze druk zetten, worden ze simpel uitgespeeld tussen de linies (rode pijlen)

Concreet omzeilde PSG de pressing van Monaco zo: één centrale middenvelder liet zich iets dieper inzakken tussen de centrale verdedigers, meestal T. Motta. Daardoor had PSG in de achterste linie een overtal met 3 spelers tegen 2 drukzettende spelers van Monaco. Middenvelder Verratti speelde dan weer heel kort voor de verdediging en nodigde de middenvelders van Monaco echt uit om druk te zetten eens hij de bal kreeg. Deze trapten er met open ogen en de middenveldlinie van de Monegasken ging vaak hoog storen bij Verratti die deze hele linie met een simpel hakje of gewaagde pass buitenkant voet open reet.

Dit werd ook mogelijk gemaakt door de hoge positie van de backs, waardoor Di Maria constant vrij kon komen tussen de linies: namelijk in de rug van Moutinho en Bakayoko die obsessief bezig waren met vooruit storen op vooral Verratti en in mindere mate Rabiot, die iets hoger bleef. De Italiaan drukte dankzij zijn hoge ‘drukbestendigheid’ zo zijn stempel op de match, schakelde makkelijk een viertal spelers van Monaco uit waardoor Di Maria, Draxler en Cavani zeeën aan ruimte hadden om uiteindelijk viermaal te scoren.

In dat opzicht was de keuze van Emery voor Rabiot, Motta en Verratti (allen technisch vernuft om te combineren op de korte ruimte) perfect te verantwoorden ten opzichte van bankzitter Matuidi. PSG had uiteindelijk 70% balbezit en Monaco kwam eigenlijk nooit in de match. Na 25’ had spelmaker Verratti al voor 35 geslaagde passes gezorgd, terwijl z’n collega Moutinho nog maar 5x de bal had geraakt…

Gegenpressing PSG
Het klein maken van de ruimte op het middenveld had bovendien nog een ander groot voordeel voor de Parijzenaars. Wanneer ze de bal dan toch eens zouden verliezen, had PSG meteen voldoende mensen achter de bal om de counter er meteen uit te halen en snel voor gegenpressing te kiezen. Want laat Monaco nu net heel erg sterk zijn in de omschakeling naar balbezit met de snelle en doeltreffende aanvallers.

Het feit dat de ‘thuisploeg’ zich erg makkelijk liet verleiden om ruimte tussen het middenveld en de verdediging weg te geven, zorgde zoals aangegeven voor een 1-2 achterstand aan de rust. Maar ook in balbezit speelde het ondermaats: de verdedigers waren lang niet zo rustig aan de bal eens onder druk als hun collega’s van PSG en trapten maar al te veel ballen in het wilde weg. En vooral, de snelle diepteballen naar Mbappé in de rug van Aurier leverden weinig op. Tiago Silva stak de Franse aanvaller vanaf de aftrap in z’n achterzak. Tactiek is één ding: de individuele kwaliteiten van de spelers bepalen uiteindelijk of het wedstrijdplan effectief werkt.

Uiteindelijk zorgde het voor een erg genietbare finale tussen een oppermachtig PSG en een, bij momenten, naïef Monaco. Vooral het gebrek aan aanpassingsvermogen tijdens en na de pauze moet coach Jardim wel zorgen baren met het duel tegen Borussia Dortmund in het vooruitzicht, want de Duitsers zijn net als PSG een uiterst flexibel team gestoeld op balbezit.

Er wacht ons alleszins nog een leuke maand april, hopelijk met even genietbare wedstrijden als deze.
Een voorproefje voor de komende week:

2/4: Arsenal – Manchester City
2/4: Ajax – Feyenoord
5/4: Chelsea – Manchester City
5/4: Barcelona – Sevilla
8/4: Bayern München – Dortmund
8/4: Real Madrid – Atlético Madrid

Meer buitenlands voetbal

Tottenham – Chelsea (2-0): Spurs doorbreken zegereeks Chelsea

Alle ogen waren gisteren gericht op de Londense derby tussen Tottenham en Chelsea. Meer nog, heel voetbalminnend Engeland stond achter de thuisploeg om de zegereeks van Chelsea te stoppen om zo de spanning in de Premier League te houden. En de Spurs stelden niet teleur.

tactiek Chelsea tottenham

Zowel Chelsea als Tottenham kozen voor een 3-4-3

Na een goede voorbereiding zetten de problemen die we al voorspelden zich door bij Chelsea. Na twee nederlagen in september gooide coach Antonio Conté het roer om: mede dankzij het nieuwe concept 3-4-3 zouden The Bleus dertien opeenvolgende zeges laten noteren. Geen reden dus om zijn team te veranderen voor de trip naar White Hart Lane, de elf namen zijn zoals steeds: Courtois, Cahill, Luiz, Azpilicueta, Alonso, Moses, Kanté, Matic, Hazard, Pedro en Costa.

Dat Tottenham coach Mauricio Pochettino net als Pep Guardiola enorm geïnspireerd raakte door de Chileen Marcelo Bielsa werd ook hier duidelijk. Net als de Catalaan koos de Argentijnse coach van de Spurs namelijk om de Chelsea opstelling te spiegelen en zelf ook voor een erg aanvallende, pro-actieve 3-4-3 te opteren. Het leidde tot een aantrekkelijke topper met hoge intensiteit en heel wat raakvlakken met de confrontatie tussen Chelsea en Manchester City eerder dit seizoen.

De sterke openingsminuten van de leider zorgden meteen voor een tweetal kleine kansjes. Chelsea probeerde het enthousiasme van de Spurs snel af te straffen en vond tweemaal iemand in de rug van de flankmiddenvelders (Walker & Rose) die nogal hoog voetbalden. Zowel Hazard als Pedro konden de kansen echter niet verzilveren waarna Tottenham de dominantie overnam. Hoe het dat deed, lees je hieronder.

Chelsea Hazard

Hazard duikt in de rug van Walker en wordt perfect aangespeeld door Matic.


1 Hoge pressing tegen Chelsea opbouw

Net als Liverpool staat Tottenham bekend als een van de beste teams ter wereld als het aankomt op pressing. Dat toonden de Spurs al tegen City dat met 2-0 onderuit ging in Londen. Gezien de spiegeling van de 3-4-3 formaties hebben zowel Tottenham als Chelsea in theorie nergens op het veld een overtal, uitgezonderd dan bij hun doelman. Van zodra er te weinig druk is op de bal, krijgen spelers tijd om te bewegen en die man-meersituaties te creëren wat Tottenham dus van bij de start wilde vermijden.

Onderstaande clip is een uitstekend voorbeeld van de pressing van de Spurs. Eriksen & Alli zetten druk op de buitenste centrale verdedigers, terwijl spits Kane de verdediger Luiz en keeper Courtois voor z’n rekening neemt. De flankspelers Alonso & Moses staan sowieso al van heel kortbij gedekt door Walker & Rose en kunnen eigenlijk geen kant uit. Daardoor is Chelsea bijna verplicht om de centrale middenvelders in te spelen waar ook Kanté een enorme druk te verwerken kreeg van Dembele en zo misschien wel z’n slechtste match van het seizoen speelde. Als Chelsea de bal dan toch eens voorin kon afleveren bij Hazard of Pedro dekten daar Vertonghen of Dier wel heel enthousiast door om hen het voetballen te beletten.

Check Tottenham pressing hier: https://streamable.com/6lyxp

De weinige momenten waarin de Spurs even de cohesie verloren bij de pressing, zoals hieronder, toonde Chelsea zich wel heer en meester. In onderstaande fase is Eriksen uit positie geraakt en dan voetbalden de bezoekers er zich wel heel mooi uit van achteruit. Wanneer de druk echt heel hoog en goed georganiseerd was, verloor Chelsea zich echter te vaak in de lange bal naar voor waar het enkel met Costa over wat gewicht in de schaal beschikt.

Check opbouw Chelsea hier: https://streamable.com/n7wya

2 Zelf durven opbouwen van achteruit

Het omgekeerde was echter ook het geval. Wanneer Chelsea echt ging drukken, had Tottenham er eveneens moeite mee er voetballend uit te komen. Meer dan de bezoekers probeerden zij echter wel geduldig te opening te vinden. Van zodra er ook hier een aanvaller van The Bleus z’n werk niet volledig deed, voetbalden de Spurs er knap door. Wanneer je zelf een strategie verkiest die in balverlies heel veel kracht kost, zoals de thuisploeg deed, is balbezit uiteraard wel cruciaal om terug op adem te komen zodat je niet de hele match achter de bal moet rennen. Maar het gros van de eerste helft leidde door de pressing en de spiegeling van de formaties echter wel gewoon tot heel wat pittige 1v1 duels.

Al brachten de Spurs daar kort voor de rust wel verandering in.


3 Zwakke plekken van Chelsea uitbuiten

Net zoals in de voorbereiding kiest Chelsea ervoor om in een laag blok te verdedigen in een 5-4-1 wanneer de hoge pressing mislukt is. Net zoals Guardiola eerder deed tegen Chelsea, kozen ook The Spurs ervoor om met erg aanvallende flanken te spelen zodat de flankmiddenvelders van Chelsea (Alonso & Moses) teruggedrongen werden. En ondanks de numerieke meerderheid die de verdedigers dan lijken te hebben is Chelsea op z’n kwetsbaarst. Door het lage verdedigen moeten namelijk ook de ‘valse wingers’ terugverdedigen om een lijn van 4 te vormen (naast Matic & Kanté) voor de 5-mansdefensie. Maar aanvallers die ver moeten terugkomen: dat gebeurt uiteraard niet altijd van harte. Eén van de weinige zwakke plekken van dit Chelsea ligt dan ook in defensief opzicht bij het niet altijd terug meeverdedigen van Pedro en vooral Hazard.

Net zoals City maakte Tottenham hier uitstekend gebruik van. Het startte al vroeg in match met Dembele die de ruimte gebruikte waarin Pedro eigenlijk moest verdedigen rond de 9e minuut. De Spanjaard was echter even uit positie en het leidde tot een knappe dribbel van Dembele die dreigend door het centrum ging en uiteindelijk maar in laatste instantie kon worden afgeweerd door de Chelseaverdediging.

De beslissing van de match viel uiteindelijk op eenzelfde manier zij het dan wel op de andere flank. Daar zakte Eriksen vanuit z’n centrale rol iets lager en breder uit op de positie waar eigenlijk Hazard actief moet verdedigen. De Deen trapte van daaruit twee perfecte assists voor doel die werden binnengekopt door Alli. Geen toeval, want Guardiola & Kevin De Bruyne deden net hetzelfde in hun match tegen Chelsea: de ruimte gebruiken die Hazard liet vallen in verdedigend opzicht.

Dembele Eriksen Tottenham

Chelsea staat in 5-4-1 formatie met Pedro iets hoger, en Hazard zelfs niet in beeld. Eriksen kan die ruimte benutten en de bal voor doel geven

Het feit dat de 2-0 een kopie was van de 1-0 maakte het voorbereidend werk alleen maar mooier. Want niet alleen zwakke plek Hazard werd uitgebuit, Alli kopte tweemaal knap in na een loopactie in de rug van Azpilicueta. De Spanjaard is de kleinste, en misschien enige Chelseaverdediger die niet kopbalsterk is, met zijn beperkte 1.78m. Toen hij vroeger nog als echte back werd uitgespeeld, zochten de tegenstanders ook al regelmatig de voorzet in de tweede zone bij hem. Ter vergelijking z’n collega’s Luiz (1.89m) en Cahill (1.93m) zijn beiden een pak groter en sterker in de lucht.

4 Counters van Chelsea eruithalen

Uiteraard kan Conté de fout van de nederlaag niet gewoon bij Hazard leggen. Chelsea toonde zich minder gretig dan anders, was minder fors in de pressing en was in balbezit erg slordig wanneer het onder druk kwam. Daardoor raakte het te vaak in de verdrukking en moest het dus te vaak in 5-4-1 verdedigen. Hazard bleef daarin af en toe iets hoger hangen om zo op de counter gevaarlijk te zijn, hét handelskenmerk van de beweeglijke dribbelaar. Tottenham neutraliseerde de counters van Chelsea echter heel goed.

Door de wijziging van het systeem had het bijvoorbeeld steeds 3 centrale verdedigers over tegen de aanvallers van Chelsea. Daarnaast zorgden flankmiddenvelders/verdedigers Rose en Walker met hun enorme fysieke kracht ook vaak heel snel voor een 5-mansverdediging. In het eerste kwartier is er bijvoorbeeld al een fase waarin Hazard in balbezit komt op de counter maar waarbij de Spurs binnen de 5 seconden na balverlies al meteen met vijf verdedigers achter de bal staan dankzij de inspanningen van Rose & Walker.

Tegelijk probeerde Spurs ook meteen druk te zetten na balverlies, het zogenaamde gegenpressing concept. Wanneer de thuisploeg niet meteen de bal veroverde op deze manier, behoorde een professionele fout tot de mogelijkheden waardoor Chelsea amper een gevaarlijke tegenaanval kon opzetten. Daarin speelden naast de aanvallers en flankspelers ook stofzuiger Wanyama (die geel pakte op Hazard die wilde counteren) en de drie centrale verdedigers die actief vooruit verdedigen een belangrijke rol.

Titelstrijd

Tottenham pakte het heel erg gelijklopend aan zoals City dat eerder dit seizoen deed tegen Chelsea. Opvallend was wel dat Spurs misschien meer over de juiste spelersprofielen beschikte om The Bleus pijn te doen dan City: Alli zorgde met zijn infiltraties en kopbalsterkte bijvoorbeeld voor meer gevaar dan David Silva de voorzetten van De Bruyne ten spijt, Walker & Rose zijn dan weer beter opgeleid voor een polyvalante rol als flankmiddenvelder/verdediger dan Jesus Navas en Leroy Sane. En ook de Spursdefensie leek toch een pak meer solide dan die van City…

Eén ding is zeker: de Engelse titelstrijd is voor even gered. We krijgen nog een aantal kleppers op ons bord de komende weken. Bedankt Tottenham!
Zondag 15 januari om 17.00        Manchester United       –              Liverpool
Zaterdag 21 januari om 18.30     Manchester City             –              Tottenham
Dinsdag 31 januari om 21.00       Liverpool                           –              Chelsea

Klassement

  1. Chelsea 49 ptn
  2. Liverpool 44 ptn
  3. Tottenham 42 ptn
  4. Manchester City 42 ptn
  5. Arsenal FC 41 ptn
  6. Manchester United 39 ptn

Meer buitenlands voetbal