Voor het eerst sinds lang was Charleroi geen duiventil in de zomerperiode: Ederson was de enige basisspeler die Mambourg verliet en ook de trainersstaf onderging geen wijzigingen. De club wil verder bouwen op de mooie 10e plaats die het vorig seizoen behaalde.

Mogelijke basisploeg Charleroi

Felice Mazzu kiest voor een 4-4-2 met aanvallende inslag. In doel begint Mandanda aan een nieuw seizoen in de basis, al kreeg hij er met de 33-jarige Penneteau (meer dan 400 wedstrijden in Ligue 1) een stevige concurrent bij. In de viermansverdediging vormen Martos en Dewaest het centrale duo. Beiden zijn degelijke verdedigers maar werden de eerste wedstrijden te vaak aan hun lot overgelaten door ploegmaats. De offensieve impulsen van rechtsachter François (van oorsprong een aanvaller) en kapitein N’Ganga zijn soms iets te oncontroleerbaar, waardoor de Carolo’s kwetsbaar worden in verdedigend opzicht.

Centraal op het middenveld lijkt Mazzu nog op zoek naar het ideale duo. De combinatie Daf & Diandy heeft duelkracht te koop, maar mist voetballend vermogen. Marcq & Saglik is dan weer iets te veel techniek en te weinig power. Enkel Marcq lijkt zeker te zijn van een basisplaats met dank aan zijn uitstekende passing en vista. Naast hem lijkt Diandy misschien nog de beste optie om de verdedigende stabiliteit te waarborgen. Want daar schort het aan bij Charleroi: defensieve zekerheid en ervaring. Juist gepositioneerd staan, niet allemaal naar voor lopen en een professioneel foutje maken op het juiste moment. Het gevolg laat zich raden: 9 tegengoals in de eerste 4 matchen. De komst van Geraerts lijkt in dat opzicht alvast een uitstekende zaak: van zodra hij fit is, komt hij in principe in de basiself.

Op de flanken staat er op links met Tainmont een winger met power, loopvermogen en een uitstekende voorzet. De Franse linkspoot speelde nog nooit op het hoogste niveau maar heeft voldoende kwaliteiten om belangrijk te worden voor de Zebra’s. Op rechts staat met Ndongala een pocketspeler: snel wegdraaien en buitenom gaan zijn z’n specialiteit, de laatste pass is wat minder. En ook hij mist duelkracht en intelligentie om verdedigend mee te denken. Met Neeskens Kebano zit nog een creatieve, talentvolle middenvelder op de bank.

In de spits werd resoluut gekozen voor het duo Fauré-Kitambala. Fauré is de goalgetter: ervaring te koop, torinstinct en dodelijk efficiënt in de 16. Zijn actieradius is beperkt, de snelheid wat afgebot maar scoren kan hij als de beste. Vorig jaar maakte hij er 8 in 12 wedstrijden. Kitambala, overgekomen van Auxerre, is de ideale bliksemafleider. Hij heeft snelheid, techniek en komt regelmatig in de bal om combinaties op gang te brengen. Een constant hoog niveau halen, bleek echter al moeilijk voor de Franse Congolees. Rossini is het breekijzer op de bank, Thiaré en Coulibaly zijn de minder interessante wisselmogelijkheden.

Charleroi presenteerde zich de afgelopen weken als een goed voetballend geheel met veel aanvallende intenties en infiltraties. De laatste pass en afwerking staat echter nog niet op punt. Dat gecombineerd met de defensieve chaos die er te vaak was, zorgde voor veel dom puntenverlies. Charleroi mist ervaring en leepheid (voldoende verdedigers overhouden tijdens de aanval, foutje maken in de omschakeling) om beter te doen dan vorig seizoen. Het beste voorbeeld was de wedstrijd tegen Waasland-Beveren: geen kans weggeven tot minuut 60. Een ongevaarlijke voorzet wordt dan door de kapitein, die niet onder druk staat, in hoekschop gewerkt waaruit een goal komt.

Op Mambourg zullen we nog veel mooie wedstrijden met een dozijn kansen zien, maar of dat steeds in het voordeel van Charleroi zal uitvallen valt te betwijfelen. Een zorgeloos seizoen mag geen probleem zijn met de kern, maar er zal mentale weerbaarheid nodig zijn om de slechte start achter zich te laten.

De Vraag: hoe snel krijgt Mazzu defensieve mechanismen in de ploeg?
Prognose: 11e

Mogelijke basisopstelling Club Brugge

Exact tien jaar is het straks geleden dat Club Brugge zijn laatste titel pakte. Sindsdien was er van continuïteit weinig sprake: dozijnen transfers en verschillende trainerswissels leverden geen succes op. Voor het eerst sinds lang lijkt er enige sprake van stabiliteit te zijn binnen spelersgroep en technische staf.

Preud’homme start aan zijn tweede seizoen bij Club Brugge, wel pas het eerste waarbij hij ook de voorbereiding vorm kon geven en inspraak had bij transfers. De Luikenaar experimenteerde er tijdens de eerste oefenwedstrijden op los, maar koos uiteindelijk toch voor een 4-3-3.

In doel staat er met Matthew Ryan een topper in spe. De Australiër maakte vorig seizoen indruk met sterke reflexen, uitstekend meevoetballen, anticiperen op diepteballen en ver komen plukken van hoge ballen. Zijn doublure Kujovic is nog in herstel van zijn overwonnen kanker, de Griek Dioudis en jeugdproduct Steelant zijn de onbekende vervangers.

De viermansdefensie voor Ryan is intact gebleven. Meunier ontwikkelt zich goed verder als rechtsachter, op links is er de wisselvallige De Bock. Die blijft het erg moeilijk hebben tegen snelle vleugelaanvallers, zeker als die ook gesteund worden door extra lopende spelers. Centraal achterin wordt in principe gekozen voor Engels, uitstekend meevoetballend en anticipeert goed, en Duarte, die de goede lijn van zijn WK doortrekt. Mechele, meer de mandekker dan de opbouwer, is de enige echte vervanger voor dat duo. De Fauw zal zowel op links als rechts moeten depanneren.

Op het middenveld kiest Club voor een driehoek met de punt naar voor, Menegazzo en Simons zijn de buffers voor de verdediging. Zij bepalen het moment om druk vooruit te zetten en proberen de pass naar de aanvallers van de tegenpartij er uit te halen. Simons valt echter vaak nog iets te diep terug, waardoor heel Brugge zich te veel terugtrekt. Vooral later in de wedstrijd bij een voorsprong is het geval, wat punten kostte tegen Zulte Waegem & Cercle.

Bij de opbouw vallen Simons en Menegazzo geregeld breed uit, op de posities van de backs die hoog meeschuiven, om van daaruit in balbezit te komen. Vooral de Braziliaan blijkt op dat vlak een echte meerwaarde: hij herkent het moment van inspelen, probeert steeds diep te spelen en verliest amper een bal (op de dure misser tegen Cercle na). Vazquez heeft een iets vrijere rol op de 10. Hij wisselt uitstekende deviaties en dieptepasses af met sjokken over het veld. De Spanjaard moet dringend af van zijn reputatie van ‘blessuregevoelige Mister 60 minuten’ als hij blauw-zwart naar de titel wil loodsen. De wisselmogelijkheden centraal zijn beperkt: enkel Jorgensen en Storm (op de 10) lijken meteen inzetbaar zonder veel kwaliteitsverlies. Blondel ligt nog steeds in de lappenmand, en het is afwachten of Vadis in Brugge blijft.

Op de flanken heeft Preud’homme voldoende keuze met Lestienne, Refaelov, Storm en Sobota. Centraal lijkt Castillo zich te hebben aangepast aan het Belgische voetbal. Hij mist een actie op de korte ruimte zoals Bacca die had, maar compenseert dat met balvastheid en duelkracht. Hij loopt ook erg intelligent weg van de verdedigers, wat in combinatie met Vazquez en Menegazzo nog doelpunten moet opleveren. De Sutter moet zich waarschijnlijk verzoenen met een plaats op de bank.

Preud’homme heeft een volledige voorbereiding gehad om automatismen in te slijpen. Ook op spelhervattingen, wie zei ook weer dat zoiets niet te trainen valt?, creëerde Club al veel kansen. Het spelsysteem is duidelijk maar een geoliede machine is het elftal nog lang niet, al is het maar de vraag of dat echt hoeft voor de start van play-off 1. Toch blijft het ook afwachten of Lestienne en Vadis blijven of toch hun gewilde transfer afdwingen. Als dat niet lukt, zullen beiden hun beste niveau opnieuw moeten zoeken om beslissend te kunnen zijn in een eventuele titelstrijd.

De Vraag: hoe snel ontwikkelt het spel van Club zich tegen PO I?
Prognose: 2e plaats

Basisopstelling Moeskroen-Péruwelz

Geen supporters, onervaren Franse spelers: dat wordt een ticketje terug naar tweede klasse. Dat was het oordeel van menig neutraal voetbalsupporter over Moeskroen-Péruwelz bij aanvang van het seizoen. Een grondige misvatting, laat dat duidelijk zijn.

Coach Chihab kiest voor een 4-3-3 maar pakt in de eerste plaats uit met een erg stevige organisatie. Hij kiest voor hoge druk om de bal zo dicht mogelijk bij het doel van de tegenstander te veroveren. In doel krijgt Cros voluit zijn kans na de blessure van de geleende D’Hoest. De Franse jeugdinternational toonde al dat hij sterk anticipeert op diepteballen die in de rug van zijn verdedigers worden gespeeld. Zijn reflexen zijn ook een sterk punt, op de lijn is hij nog wisselvallig: soms verkeerd positie kiezen, op andere momenten erg sterke saves.

Voor Cros staat een viertal met van links naar rechts Pieterjan Monteyne, Delacourt, Mezague en Peyre. De twee backs Monteyne & Peyre zijn vergelijkbaar: degelijk positiespel en een goede tackle. Beiden blijven meestal achterin, laten zich niet verleiden tot veel mee oprukken, wat de ploeg achterin extra zekerheid biedt. Centraal heeft Moeskroen met Delacourt en Mezague twee verdedigers met sterk atletisch vermogen: kopbalsterk en goed in duel.

Michel speelt in de punt naar achter op het driemansmiddenveld. Hij is de spelmaker van de ploeg, een rol te danken aan zijn goede pass, overzicht en een fluwelen linker. Zijn snelheid van uitvoering ligt bij momenten echter nog te laag, waardoor hij door lang treuzelen zijn ploegmaats al een aantal keer in de problemen bracht. Voor hem staan dé aanjagers: Vandendriessche en Dingomé, zij staan centraal in de tactiek van het Franse elftal. Van zodra één van de centrale verdedigers van de tegenpartij in balbezit komt, zorgen Vandendriessche en Dingomé voor een uitstekende pressing. De hele ploeg sluit meestal goed aan waardoor tegenstanders moeilijk tot opbouwen komen. Zo recupereren ze hoog op het veld redelijk wat ballen waardoor Moeskroen zijn aanvallen kan starten dicht bij het doel van de tegenpartij, een enorme troef. Anderzijds heeft de ploeg het een stuk moeilijker wanneer het het spel opgedrongen krijgt. Zeker tegen de degradatiekandidaten komen ze daardoor mogelijks moeizamer aan kansen.

Op de flanken is, met Badri op rechts en Langil op links, gekozen voor snelheid, techniek en werkkracht. De eerste draagt opbouwend iets minder toe aan de ploeg, maar is belangrijk met zijn neus voor doelpunten. Langil is de TGV van de ploeg. Met zijn techniek, snelheid en overzicht speelt hij een gelijkaardige rol als Robben op het WK bij Oranje. Het opzetten van individuele acties, de tegenaanval op gang brengen en de beslissende pass geven (of zelf scoren als het nog even kan). Centraal in de aanval is Diaby de man naar wie iedereen kijkt: hij is snel en duikt vaak in de hoeken om de defensie van de tegenstander uit elkaar te trekken. Daarnaast is hij technisch goed, kan hij uitstekend wegdraaien én beschikt hij over scorend vermogen.

Moeskroen staat voor de Franse school: een uitgekiende organisatie gekoppeld aan techniek, snelheid en duelkracht. Het heeft voldoende werkmieren in de ploeg en voorin enkele jongens die al toonden het verschil te kunnen maken. Momenteel deden de Fransen het vooral vanuit de pressing en uit de omschakeling daaruit voortvloeiend. Wat het elftal kan brengen als het zelf het balbezit opgedrongen krijgt tegen een stevige organisatie, is nog onduidelijk. Eén ding lijkt zeker: als Lille geen spelers komt weghalen in januari, is voor Moeskroen-Péruwelz minstens een plaatsje in de middenmoot gereserveerd.

De Vraag: hoe goed is de bank?
Prognose: 8e plaats

Een nieuw seizoen staat garant voor de doorbraak van een aantal witte raven. Wie dé verrassing in de Jupiler Pro League wordt, valt moeilijk te voorspellen. Maar van deze tien jonge spelers mag je zeker al wat moois verwachten:

Chucks Aneke (22 jaar, SV Zulte Waregem)
Francky Dury noemde Aneke al zijn Fellaini, al doet hij ook wat aan de jonge Yaya Touré denken. Groot, kopbalsterk, goede techniek en een ruim actieradius. Hij moest zich de eerste wedstrijden nog wat inpassen, maar toonde al een duidelijke progressie in vergelijking met de eerste officiële match van Essevee. Kan belangrijk worden op de 10 voor Zulte Waregem, maar zijn profiel stemt geenszins overeen met dat van Thorgan Hazard die het spel echt van overal op gang bracht. Als er geen aanvallende middenvelder meer bijkomt, vergaart hij normaal gezien heel wat minuten komend seizoen.

Yarouba Cissako (19 jaar, SV Zulte Waregem)
Een wedstrijd of twee, meer had hij niet nodig om het Waregemse publiek zijn vroegere kapitein Davy de Fauw te doen vergeten. De Franse rechtsback wordt geleend van Monaco en toonde zijn kwaliteiten al meteen aan de Gaverbeek. Snelheid, mee oprukken naar voor, degelijke voorzetten versturen. Verdedigend staat hij ook zijn mannetje, al moet hem op dat vlak nog een eerste echte test worden voorgeschoteld. In principe is hij onbetwiste titularis, afwachten of hij een volledig seizoen een hoog niveau kan aanhouden.

Pierrick Cros (23 jaar, Moeskroen-Peruwelz)
Door de trainer van de Franse nationale beloften uitgeroepen tot beste doelman van zijn lichting, kreeg Cros al vroeg af te rekenen met grote druk op zijn schouders. Met slechts 10 basisplaatsen op twee jaar Sochaux loste hij de verwachtingen nog niet in. Maar in Moeskroen krijgt de jonge goalie alle ruimte om te groeien. In een elftal met veel Fransen en zonder grote concurrent als doelman, voelt hij zich zeker in zijn sas. De eerste wedstrijden toonde hij al dat hij hoog durft meevoetballen en uitstekend anticipeert op dieptepasses. Tegen Anderlecht toonde hij zich ook al secuur als lijnkeeper.

Ahmed El Messaoudi (19 jaar, SK Lierse)
De eerste diamant uit de Belgische Académie van Jean-Marc Guillou. Had vorig seizoen op zijn 18e al een basisplaats als verdedigende middenvelder op het geel-zwarte middenveld. Dit jaar kiest Stanley Menzo ervoor om El Messaoudi als centrale verdediger uit te spelen. Ondanks zijn jeugdigheid is hij al atletisch en voetbaltechnisch overstijgt hij het gros van de verdedigers in de Pro League. Maakte de voorbije wedstrijden wel steeds een foutje, een zeker verlies van concentratie dat hij zeker uit zijn spel moet krijgen.

Thomas Foket (19 jaar, KAA Gent)
Rechterflankspeler die vorig jaar nog bij KV Oostende speelde. Momenteel onbetwiste titularis onder Hein Vanhaezebrouck als erg aanvallende ingestelde rechtsback. Beschikt over groot loopvermogen en goede voorzet. Heeft nog werk aan zijn positiespel, maar krijgt ongetwijfeld voldoende speelgelegenheid om daaraan te werken.

Alhassane Keita (22 jaar, SK Lierse)
Drie wedstrijden, evenveel doelpunten. De balans voor de Guineese spits oogt mooi. Bij Metz kon hij geen basisplaats afdwingen, bij de Pallieters mag dat geen probleem worden. Met zijn torinstinct en snelheid lijkt hij de ideale vervanger voor de vertrokken Tony Watt. Benieuwd of Keita zijn niveau ook kan aanhouden wanneer Lierse door een mindere periode gaat.

Yannis Mbombo (20 jaar, Standard Luik)
Snelheid, snelheid, snelheid. Dat zijn de grootste kwaliteiten van Mbombo. De prille twintiger krijgt dankzij het rotatiesysteem van Guy Luzon zeker speelkansen dit seizoen. Tegen Panathinakos bedankte hij al met een knap doelpunt: de bal in de diepte vragen en op snelheid afwerken met een stiftballetje. Heel erg benieuwd wat Mbombo nog brengt dit seizoen!

Tornike Okriashvili (22 jaar, KRC Genk)
Georgische vleugelaanvaller, recentste aanwinst van de Limburgers. Liet zich al opmerken met zijn snelheid en uitstekende traptechniek. Brengt opportunisme en verrassing in het, op dit moment, steriele spel van KRC Genk. Speelt in theorie vanop de flank, maar zwerft over het hele veld. Was lang eigendom van Shaktar Donetsk maar kreeg daar geen speelkansen. Die zal hij in de Cristal Arena ongetwijfeld wel krijgen.

John Jairo Ruiz (20 jaar, KV Oostende)
Goede techniek, snel en behoudt goed het overzicht. Dat zijn de grootste kwaliteiten van Ruiz die twee jaar geleden nog topschutter werd van Moeskroen in tweede klasse. De centen van Marc Couke haalden Ruiz voor een jaar naar de zee, waar hij ondanks zijn leeftijd al snel een belangrijke rol zal spelen. Van nature is hij een diepe spits, nu speelt hij vooral van op de linkerflank. Al trekt hij veel naar binnen om Coulibaly te steunen of zelf uit te halen op doel.

Nikola Storm (19 jaar, Club Brugge)
Snelle aanvaller van blauw-zwart. Blinkt uit door zijn techniek, lef en uitstekend vrijlopen. Deed het voortreffelijk in de voorbereiding en zal zeker speelminuten krijgen. Kan zowel op de flank als op de 10 uit de voeten. Jeugdproduct van Lokeren (tot 14 jaar) en van Club Brugge. Kan een wedstrijd openbreken omdat hij zo vrij van stress speelt.