Met Gent, Genk, Oostende, Club Brugge, Lokeren en Moeskroen kreeg ‘De Vereniging’ een erg lastige seizoensstart voorgeschoteld. Gecompenseerd met de beperkte kwaliteit in de groep, heeft het een heel moeilijk jaar voor de boeg.

Basisploeg Cercle

Lorenzo Staelens kiest bij Cercle voor een 4-5-1 met twee buffers voor de verdediging. Groen-zwart gaat uit van een uitstekende organisatie, vechtlust en duelkracht. In doel vertrok de uitstekend keepende Delle naar OG Nice, hij werd vervangen door Werner. Ook een goede doelman, maar wel al tweemaal gedegradeerd uit eerste klasse (zowel met Eupen als met Bergen). Hopelijk geen voorteken.. Vandamme en De Bie zijn z’n onervaren vervangers.

Ook de verdediging onderging een facelift. Centraal vormt Wils een duo met de nieuwe Dusenne. Die laatste kwam net als Werner over van Bergen, waar hij een goede indruk achter liet: sterk in duel, degelijk meevoetballend, sterk met de kop op spelhervattingen en een goede crosspass in de voeten. Wils mist wendbaarheid en maakte ook in een recent verleden nog te veel wedstrijdbepalende foutjes. Op rechts zorgt Cornelis voor continuïteit, al is hij momenteel out met een blessure. De jonge De Kegel liet als doublure al mooie dingen zien. Op links is er met Bourdin, jeugdproduct van PSG, een goede aanvallend ingestelde linksback.

Centraal op het middenveld koos Staelens vooral voor het duo Van Acker & N’Diaye. Die eerste kon nooit echt overtuigen in eerste klasse. Hij leek beloftevol in zijn periode bij Club Brugge maar boekte sindsdien weinig vooruitgang. N’Diaye heeft kracht te over, maar teert enkel en alleen op de power en mist voetballend vermogen. Cercle lijkt alvast de bedenkelijke eer te hebben van zwakste centrale middenveld in de eerste klasse. Van Roose en Smolders zijn de overige alternatieven. Op de 10 krijgt Bacelic-Grgic het vertrouwen: hij oogt weinig dynamisch maar heeft wel een uitstekende traptechniek.

Op de flanken werd al redelijk wat geëxperimenteerd: zowel Godee, D’Haene, Kabananga en Valcke kregen al hun kans. Kabananga, ook uit te spelen als diepe spits, zorgt voor diepgang en (werk)kracht. Hij mist flair en is wisselvallig, maar kan toch een bepalende factor worden voor Cercle met zijn loopvermogen en doelpunten. Valcke liet een uitstekende indruk na tegen Lokeren op de rechterkant, (balvast, goed het overzicht behoudend,…) afwachten of de eersteklassedebutant kan bevestigen. Godee, terug na uitleenbeurt aan Go Ahead Eagles, liet geen goede indruk na. Diep in de spits heeft Sukuta-Pasu een basisstek.

Cercle profileerde zich momenteel niet als dé voetballende ploeg. Staelens kiest voor een stevige organisatie met een blok dat vaak dicht bij de eigen zestien verdedigt. Logisch ook, want het elftal is erg kwetsbaar wanneer er veel ruimte in de rug van de defensie ligt. De Vereniging heeft geen individuele toppers die hen met klasseflitsen in de hoogste klasse zullen houden. Knokken, een stevige organisatie neerzetten en thuis voldoende punten pakken: dat wordt het strijdplan van Staelens en co. Een erg moeilijk seizoen wordt het sowieso, de verdoemenis van PO III zal nooit ver weg zijn.

De Vraag: hoeveel punten pakt Cercle tegen andere degradatiekandidaten?
Prognose: 16e plaats

Amper 7 thuiszeges tekende Malinwa vorig jaar op. Toen de strijd tegen de degradatie gewonnen was, kreeg coach Jankovic zijn kans om de ploeg al voor te bereiden op de huidige jaargang. Hij mocht redelijk wat nieuwkomers verwelkomen om een nieuw, woelig seizoen te vermijden.

Mogelijke basiself Malinwa

Jankovic zweert bij Mechelen aan een 4-3-3. In doel heeft Biebauw de strijd gewonnen van Pacovski. De West-Vlaming ontgoochelde niet in de voorbereiding en kende een goede competitiestart.

In de defensie wordt centraal gekozen voor het duo Kosanovic-Bateau. De linksvoetige Kosanovic is voetballend goed maar werd al een aantal keer gemakkelijk weggezet in de duels. Bateau compenseert dat met veel power. Biset lijkt aan de kant geschoven te worden, al zijn er zonder hem weinig alternatieven. Op links is Obradovic aanvallend ingesteld, zijn positiespel in balverlies en balbezit is degelijk. Op zijn concurrent van vorig jaar, Ghomsi, wordt niet meer gerekend. De rechtsachter van dienst is Paulussen, zijn profiel stemt goed overeen met dat van Obradovic. Vandam is de doublure van Paulussen.

De buffer voor de verdediging wordt gevormd door Cisse en De Petter. De eerste, geleend van Standard, gaf al een uitstekende indruk. Hij recupereert veel en zijn passing is goed, zeker voor de stempel ‘breker’ die hij al opgeplakt kreeg. Naast hem staat De Petter ook in de eerste plaats in voor de organisatie, het evenwicht in de ploeg. Hanni is voor dat duo geposteerd, hij voldoet nog aan de definitie van een ouderwetse nummer 10: goede vista & passing maar een beperkt actieradius en bij momenten nutteloos in balverlies. Zijn rendement zal bepalen of hij in de ploeg blijft. Met De Witte, Van Damme, Van Tricht en Rits zitten wel wat opties op de bank. Op de flanken heeft Jankovic drie mogelijkheden met Matthys, Cordaro en Claes. De jonge Claes toonde al het meeste: de 20-jarige linkervoet heeft flair, vista en een goede traptechniek maar moet dat koppelen aan de nodige efficiëntie. Want uiteindelijk beslissen goals en assists over wedstrijden, niet de schoonheid van een actie. Tegen Club Brugge zette hij in dat opzicht al een belangrijke stap. Cordaro en Matthys zijn twee gelijkaardige types: groot actieradius met een goede voorzet, al spelen ze meestal tegen hun goede rechtervoet.

In de spits is het behelpen voor Malinwa. Adesanya kreeg het vertrouwen bij de seizoensstart maar bedankte niett, hij lijkt nog te groen achter de oren. Met Veselinovic is er kopkracht voorin, voetballend vermogen is een andere zaak. Mokulu speelde vorig jaar sterk maar werd gisteren nog van de hand gedaan.

KV Mechelen toonde zich tegelijk veelbelovend en wisselvallig dit seizoen. In de Ghelamco Arena speelde het met mooi combinatievoetbal een sterke eerste 60′ tegen KAA Gent, tegen Club Brugge wierp de powerplay zijn vruchten af. Het speelde echter ook al erg makke wedstrijden tegen KV Oostende en KV Kortrijk.

Het wordt afwachten hoe Mechelen zich de komende weken presenteert. Combinerend, counterend of powerplay? Als het de goede organisatie (met veel gevaar op spelhervattingen!) kan koppelen aan ‘het mes tussen de tanden’ en efficiëntie is een rustig seizoen, met af en toe een stunt (tegen Genk & Club Brugge lukte dat laatste alvast) haalbaar. En dat is ook de doelstelling voor Jankovic en co: Achter de Kazerne opnieuw doen kolken. Malinwa heeft echter geen luxe (zeker voorin niet) om het even rustiger aan te doen, anders kan het een zwaar jaar worden.

De Vraag: is er genoeg kwaliteit voorin?
Prognose: 14e plaats

Standard stond vorig jaar van speeldag 1 tot net voor de meet autoritair aan de leiding in de eerste klasse. De Luikenaars pakten in tegenstelling tot vorig jaar allesbehalve een vliegende start met 7 op 15 en twee kansloze nederlagen tegen Zenit Sint-Petersburg.

Beste basiself Standard Luik

Guy Luzon is al meer dan een jaar de vreemde eend in de trainersbijt. Hij kreeg bakken kritiek over zich heen, soms terecht (gebrek aan organisatie), maar ook onterecht (rotatiesysteem, wist spelers enorm te motiveren). Zoals het een echte keikop betaamt, gaat hij uiteraard verder op de ingeslagen weg van vorig seizoen met de platte 4-4-2. Kawashima legde vorig seizoen alle criticasters het zwijgen op met een schitterend seizoen, de Japanner wil mislukt WK maar al te graag doorspoelen met een titel. De Fransman Yohanne Thuram, ook een uitstekend keeper, zit op de bank.

Achterin is het puzzelen voor Luzon. Hij heeft slechts 3 fitte, eerste klassewaardige verdedigers over en dat leidde al tot problemen. Nieuwkomer Teixeira gaf een erg goede indruk: goed positiespel, uitstekende lange bal, een echte leider. Het probleem ligt echter naast hem, die plaats zou in principe voorbehouden moeten zijn aan Ciman. Door de blessure van rechtsback Stam, verhuisde de Waal echter al meermaals naar de rechtsachter. Daardoor komt Standard dus centraal in de problemen, zeker na een desastreuze seizoensstart van Dino Arslanagic. Na een goed seizoen lijkt de belofte-international volledig het noorden kwijt: iedere match maakte hij wel al wedstrijdbepalende fouten. Als noodplan greep Luzon de voorbije wedstrijden zelf al naar Faty, de nieuwe centrale middenvelder, als centrale verdediger. Op links is kapitein Van Damme logischerwijs incontournable. Maar eens Stam fit is, hebben de Rouches slechts 4 goede verdedigers over. Met Dussaut werd nog gauw een onbekende rechtsback gehaald. De experimenten met jongeren Milosevic, Mmae en Yasar werden in de competitie genadeloos afgestraft.

Op het middenveld zorgt een blessuregolf, in combinatie met het vertrek van Vainqueur & Buyens, dan weer voor een crisis. In het begin van het seizoen speelden Lumanza, Ciman en Marquet al centraal. Geen van allen heeft de kwaliteiten of de ervaring om vanuit die positie de ploeg reeds vooruit te helpen, ook Mpoku moest al uitwijken van de flank om in de as voor opvulling te zorgen. Met Trebel (van Nantes) en Faty (van Ajaccio) werd er Frans ingekocht, maar het is nog te vroeg om hun kwaliteiten te beoordelen. Luzon wacht alleszins ongeduldig op de terugkeer van de geblesseerde De Sart.

De flanken kunnen met Carcela, Mpoku, Bia en Luis wel kwalitatief worden ingevuld. Omdat het merendeel van de flankmiddenvelders nog niet (volledig) fit was bij de seizoensstart, haalden ze nog niet hun niveau. Maar zij zullen straks alleszins van vitaal belang zijn voor dit Standard. De leegloop in de spits moet de fans meer zorgen baren. Met Batshuayi en Ezekiel vertrokken twee topspitsen. Het duo dat hen de eerste wedstrijden moest laten vergeten was De Camargo en Watt. Dat lukte nog niet, al is ook Watt nog niet 100% wedstrijdfit. Met de jonge Mbombo zit er een even goede youngster op de bank, benieuwd ook welke meerwaarde de nieuwe Araujo Vinicius (geleend van Valencia) bijbrengt.

Chaos en wanorde, dat is momenteel het enige wat de Luikenaars al op de mat brachten. Luzon werd vorig seizoen veel verweten, te veel. Maar dat hij een ploeg tactisch niet naar het hoogste niveau kan brengen, was misschien wel een correct verwijt. Standard voetbalt momenteel als los zand. In balbezit is er geen sprake van automatismen, combinaties in de aanval: enkel individuele acties of diepe ballen op Watt leverden hen al succes op.

En in balverlies oogt de balans nog slechter. Terwijl vorig jaar de hele ploeg als blok hoog druk zette, lijkt dat volledig te zijn weggeëbt uit het spel van Standard. Watt & De Camargo zorgen niet voor de druk van het vorige spitsenduo en ook achter hen staat de organisatie helemaal niet op punt. De linies spelen zowel in de lengte (ruimte tussen verdediging & middenveld), als in de breedte (ruimte tussen spelers in dezelfde linie), veel te ver van elkaar. Dat zoiets werd afgestraft tegen een geheel als Moeskroen of tegen tien Zenitspelers is geen verrassing. Luzon en zijn staff moeten zich dringend heroriënteren, een agressief, goed georganiseerd Standard moet het resultaat zijn. Want nu heeft de Israëlier nog geen Batshuayi of Ezekiel om hem te redden. Of tovert eigenaar Duchatelet nog enkele witte konijnen uit de hoed?

De Vraag: hoe snel wordt chaos omgezet in organisatie?
Prognose: 4e

“We zijn niet klaar voor de competitiestart. Het budget is krap en we krijgen geen competitieve kern samen”, hield Dennis Van Wijk de druk nog af midden juli. Anderhalve maand later pakte zijn elftal 9 op 15 en liet het nog geen enkele nederlaag noteren. How come?

De 5-2-3 van Westerlo

Van Wijk koos de eerste wedstrijden voor een 4-4-2 waarmee het 7 op 9 pakte. Tegen Anderlecht en Standard toonde z’n team zich erg flexibel met een 5-2-3 opstelling: ook nu werd niet verloren, al hadden Standard & Anderlecht mogelijkheden genoeg om drie punten te pakken. Met welke formatie Westerlo verdergaat is nog onduidelijk: mogelijk een 4-4-2 tegen de mindere ploegen en 5-2-3 tegen de topteams.

In doel heeft Van Langendonck enkele traumatische prestaties in eerste klasse goed verwerkt. De ex-Beerschotkeeper verzorgt de opbouw van achteruit en toonde zich sterk op zijn lijn. Op hoge ballen lijkt hij nog altijd niet erg zeker. Cordier is de ongelukkige tweede doelman.

Als Van Wijk kiest voor een 5-mansdefensie is er centraal plaats voor Godeau (links) en Schuermans (rechts). Tussen, of eerder achter, hen leidt Maertens als een ouderwetse laatste man de defensie. Godeau & Schuermans zijn meer de mandekkers, Maertens speelt op ervaring de ruimte naast en achter hen, recupereert veel ballen dankzij zijn ervaring en goed positiespel. Opvallend is ook dat bij de 5-2-3 opstelling de opbouw bij Westerlo erg vlot verloopt. Wanneer de tegenstander niet hoog durft pressen (wat behalve Moeskroen weinig teams durven doen), komt Westerlo er voetballend meestal mooi uit. Op de flanken is er plaats voor Apau (rechts) en Dorda (links). Vooral Apau speelde zich al in the picture met uitstekende ruches die dankzij z’n snelheid en steeds een potentieel gevaar zijn. Wanneer Westerlo met 4 achterin speelt, sneuvelt Godeau of Dorda.

Centraal op het middenveld staan met Annys en Geudens geen grote voetballers. In dit systeem, waarbij in balbezit het middenveld vaak wordt overgeslagen, is dat echter geen onoverkomelijk probleem. Beiden zijn verantwoordelijk voor het gesloten houden van het centrum, recupereren van ballen en deze zo snel mogelijk in te leveren bij de aanvallers. Veel alternatieven voor het duo heeft Van Wijk overigens niet.

In aanvallend opzicht zijn er wel voldoende opties. Momenteel krijgt Gounongbe de voorkeur centraal: hij is goed in de combinatie en koelbloedig voor doel, intussen legde hij er al 4 in het mandje. Op de flank kiest Westel steevast voor Aoulad, meestal vanop links. Hij werd vaak versleten voor ‘enfant terrible’, maar heeft een erg sterk seizoensbegin achter de rug. In zijn individuele acties is hij efficiënt en niet egoïstisch. De andere aanvallerspositie lijkt nog vacant: zowel Sno, Molenbergs, Schouterden en Lecomte speelden er al. Geen van allen overtuigde. Met Vandenbergh, MacDonald en Koffi (uitstekende spits!) zit er ook nog kwaliteit op de bank.

Tiki-taka zullen ze in ’t Kuipje niet zien, maar dat hoeft ook niet. Westerlo speelt vanuit een stevige organisatie en houdt tegelijk voldoende mensen voorin om snel te kunnen omschakelen. In balbezit durft het elftal van Van Wijk ook voetballen van achteruit, al wordt dat heel moeilijk tegen een ploeg die hoog (en georganiseerd) gaat pressen. De 5-2-3 tactiek bleek ook te haperen wanneer de tegenstander dit ook combineert met veel positiewissels en diepgang in balbezit. De mandekking, die achterin wordt gehanteerd, liep dan zowel tegen Anderlecht als Standard al een aantal keer in de war maar werd vooralsnog niet afgestraft. Dit gezegd zijnde heeft Westel een stevig team, al zou een kwaliteitsinjectie centraal op het middenveld zeker geen kwaad kunnen.

De Vraag: komt er nog versterking centraal op het middenveld?
Prognose: 9e