Gisteren verzamelden 2.500 uitgelaten Belgische supporters zich op de tarmac van de luchthaven in Zaventem. De Rode Duivels uitzwaaien om minimum één punt te pakken in Kroatië, zodat de Belgen weer trots kunnen zijn op hun land. Het was het hoogtepunt van een erg uitgekiende marketingcampagne, maar vooral te danken aan het enige belangrijke in het profvoetbal: de resultaten. 

We schrijven 12 oktober 2010, net geen drie jaar geleden. De kwalificatiecampagne voor het EK 2012 begint rampzalig. De troepen van Georges Leekens startten met 3 op 9 (verlies tegen Duitsland & Turkije, winst tegen Azerbeidzjan) en het gekende negativisme steekt opnieuw de kop op. De kritische media zorgen voor gelaten fans en een nationale desinteresse, zelfs afkeer van de Rode Duivels. Geen tv-zender die nog wil betalen voor het uitzenden van wedstrijden en het absolute dieptepunt: een halfleeg Koning Boudewijnstadion in de wedstrijd tegen Oostenrijk (maar wat een spektakel!)

Na een nieuwe mislukte kwalificatiecampagne kiest Leekens voor de uitdaging (lees: het geld) van Club Brugge. Marc Wilmots wordt de nieuwe selectieheer. Zijn aanstelling wordt uiteraard heel kritisch bekeken: ‘te weinig ervaring als trainer en tactisch niet super onderlegd’, klonk het bij velen (waaronder mezelf).  Maar dat bleek ook niet nodig. De Rode Duivels hadden een coach nodig die België, een land dat uit elkaar viel, belichaamde. Iemand die spelers kon begeesteren. Iemand de een klimaat creëerde waarbij spelers met plezier voor België wilden uitkomen, zonder druk. Hen leren voetballen of  hen overladen met tactische richtlijnen was helemaal niet nodig.

En ja, het werkte. Na een onverdiende nederlaag van de Belgen bij een onnoemelijk zwak Engeland, volgde de katalysator: een overwinning op de Nederlanders, de aartsrivaal. Oranje, de ploeg waar we jarenlang naar opkeken in de – voor ons Belgen- lege zomermaanden met EK’s en WK’s. En eindelijk was het zo ver, kort na de aanstelling van Wilmots de Hollanders verslaan met 4-2. Het (nog steeds jonge, maar intussen ontbolsterde) talent kreeg vertrouwen, de marketingmachine kwam op gang, de fans geloofden erin, en iedereen ging mee in het verhaal van patriot Wilmots. Dankzij één oefenmatch werd negativisme omgetoverd tot ongezien positivisme. Eén oefenpot tegen een experimenteel, erg onervaren Nederland, een ploeg met 7 spelers minder dan 5 caps. Die match, dat resultaat leidde ons (bijna maar nog niet helemaal) naar Brazilië.

Morgenavond rond dit uur is het zo ver. Eén punt in Kroatië volstaat. En als dat niet lukt, zijn drie punten tegen Wales (zonder Gareth Bale) voldoende voor een volksfeest. Mensen van de Koninklijke Belgische Voetbalbond: hou je vast! Jullie krijgen de komende week reportages over feestende Belgen, massahysterie in de kranten en waarschijnlijk zelfs stoere uitspraken over een nakende wereldtitel. Ik hoop maar één ding: dat jullie zich niet laten verblinden door het overdreven positivisme. Want ondertussen moet er gewerkt worden aan de toekomst. Achter de schermen moeten onze talenten van de huidige nationale jeugdploegen verder ontwikkeld worden en de Belgische jeugdopleiding moet echt nog een pak beter. Ja, het is echt van moeten. Anders komen we na een mooi WK 2014 en een uitmuntend EK 2016 weer zeker tien jaar diep in de put te zitten.

De Uitblinker: Lucas Moura (PSG) speelde Bordeaux vrijdag op een hoopje. De Braziliaan, komend van op de linkerflank, bezorgde de verdedigers van de thuisploeg een erg lastige avond. Met een dozijn versnellingen en slimme doorsteekpassjes creëerde hij het gros van de kansen voor de Parijzenaars. Lucas lag met een knappe assist aan de basis van de 0-1, de 0-2 (tevens de eindstand) trapte hij zelf tegen de touwen.

De Meest Onderschatte: Gareth Barry (Everton) wilde spelen en niet verkommeren op de bank bij Manchester City. The Citizens respecteerden de wens van de verdedigende middenvelder en leenden hem uit aan Everton. Barry leek, in zijn eerste match voor Everton, de leemte die Fellaini naliet meteen op te vullen. Onverzettelijk in de duels, steeds aanspeelbaar, verzorgd inspelen en een schitterende tackle die de gelijkmaker van Chelsea voorkwam. We zijn de eerste om toe te geven dat we in het verleden wel eens lachten met ‘beenhouwer Barry’, maar voor het evenwicht in het elftal van coach Roberto Martinez zal hij de komende maanden een sleutelrol spelen.

Uitspraak van de week: Sheldon Bateau (KV Mechelen) laakte na de match tegen Anderlecht (5-0 verlies) de tactiek van z’n coach. “Onze tactiek zat helemaal fout: ik snap dat we tegen ploegen van ons niveau altijd met open vizier moeten spelen, maar op Anderlecht pleeg je zo zelfmoord. Door zo hoog te spelen gaven we veel te veel ruimte weg in onze rug waar ze met hun snelheid gemakkelijk in konden duiken. De verdedigers werden gewoon aan hun lot overgelaten en daar heb ik het enorm moeilijk mee. Dat zal ik ook aan de coach vertellen.” Dat laatste was waarschijnlijk niet meer nodig aangezien Harm Van Veldhoven de kritiek van zijn verdediger snel via de media vernam. Afwachten of de uitspraken van Bateau leiden tot een plaatsje op de bank of een nieuw verwijt: deze keer richting de journalist in kwestie, die de verdediger zijn woorden (uiteraard!) volledig verdraaide…
Bron: Sporza.be

Hero-Zero-Zero-Hero: Jonjo Shelvey (Swansea) zat vandaag ongetwijfeld in een rollercoaster van emoties. Het moest en zou een speciale wedstrijd worden in Wales tegen de leiders uit Liverpool. En laat dat nu net het team zijn dat Shelvey de laatste drie seizoenen weinig speelminuten gaf en hem daarom deze zomer verpatste. Shelvey nam meteen wraak. Na amper 2’ spelen, duikt de verdedigende middenvelder op aan het doel van Liverpool om zijn eerste van het seizoen binnen te prikken. Een minuut was hij al de ‘zero’: met een mislukte terugspeelbal zet hij zijn ex-ploegmaat Daniel Sturridge alleen voor z’n eigen doelman, 1-1. En na 37’ leidt nieuw dom balverlies van de kale middenvelder de 1-2 in. Na de pauze viel er ongetwijfeld een zware last van Shelvey’s schouders wanneer hij met een assist mee aan de basis lag van de gelijkmaker. Alles bij elkaar speelde Jonjo een verdienstelijke partij. Dom balverlies leidde dan wel tot twee tegengoals, het siert de middenvelder dat hij ook daarna ballen bleef opeisen en zich niet wegstak.

De Statistiek: FC Barcelona staat, voor zowat de eerste keer sinds mensenheugenis (?), niet aan de leiding in de rangschikking ‘teams met het meeste balbezit’. De Catalanen hielden de bal in vier gespeelde wedstrijden, gemiddeld 70.4% van de tijd in de ploeg. Het Bayern München van Pep Guardiola doet echter een tikkeltje beter met 70.6%. PSG vervolledigt de top-3 (69.8%). Helemaal onderaan staan Levante (31.8%), Malaga (33.1%) en Chievo (39.1%). De eerste twee teams kwamen niet toevallig al oog in oog te staan met FC Barcelona… In het klassement zijn enkel de ploegen uit de Duitse, Engelse, Franse, Italiaanse en Spaanse competitie opgenomen.

Het Debuut: van Aleksandar Mitrovic (Anderlecht) was vanwege de hoge transfersom (5 miljoen!) uiteraard een hot item. De Servische spits rechtvaardigde met een indrukwekkende invalbeurt meteen alle aandacht. Dankzij de youngster, Mitrovic is pas 18, knokte Anderlecht zich gisteren terug in de wedstrijd tegen Zulte Waregem. Als bij wonder stond paars-wit na 45’ niet op achterstand (1-1) aan de Gaverbeek, maar Mitrovic kantelde de match na de pauze volledig. Met een goede borstcontrole en dito voorzet zette hij Matias Suarez op weg naar de 2-2. Twintig minuten later kopte hij de bal door tot bij Demy De Zeeuw, die voor 3-3 tekende.  Zelf scoren had ook gemoeten, want de spits miste nog twee uitstekende kopkansen. Maar uiteraard is het rapport positief: Mitrovic maakte zich voortdurend aanspeelbaar, gebruikt slim zijn lichaam en was vanaf de eerste seconde een gesel voor het centrale duo van Essevee. Eén ding lijkt nu al zeker: Anderlecht ontving meer transfergeld voor Dieumerci Mbokani (8 à 12 miljoen euro, naargelang de bron) dan het voor Mitrovic moest dokken, het doet dus opnieuw een gouden zaak.

De Acrobaat: van de Belgische competitie moet wel Matt Ryan (21) zijn. De Australische goalie van Club Brugge pakt de laatste weken uit met schitterende reddingen door zijn uitstekende reflexen, sprongkracht & timing op hoge ballen, en niet in het minst met zijn precieze, spectaculaire uittrappen. Momenteel zowat de enige op kampioenenniveau bij blauw-zwart.

De Spectaculairste: match van het weekend was uiteraard Zulte Waregem – Anderlecht (4-3). Zo veel doelpunten wijst enerzijds op het aanvallende spel van beide teams, in de tweede helft dan toch, maar evenzeer op defensieve blunders: Anderlecht liet de thuisploeg drie keer scoren op spelhervattingen! Maar naast 7 goals kregen de toeschouwers ook nog een resem gemiste kansen en 3 rode kaarten voorgeschoteld. Een hoogdag voor de neutrale toeschouwer, én voor de afscheidnemende Franck Berrier die de winning goal in de slotfase binnenkopte.

De Stofzuiger (1): Tom Huddlestone (26) speelde afgelopen zaterdag een uitstekende wedstrijd voor Hull City. Ondanks de nederlaag van ‘The Tigers’ bij Manchester City (2-0) waren ze lange tijd de evenknie. Hoe Hull hoegenaamd aan kansen raakte op bezoek bij City? Daar zat Huddlestone, deze zomer gekocht van Tottenham, ongetwijfeld voor iets tussen. De Britse Fellaini (vanwege zijn gelijkaardige haardos en speelstijl) zorgde ervoor dat een viertal ploegmaats naar hartelust konden aanvallen. Huddlestone bewaarde achter hen namelijk perfect het evenwicht tussen aanval & verdediging. Hij recupereerde een dozijn ballen, was erg sterk in duel, en gaf amper een bal weg. Dé regulator op het middenveld. Al kan Hull zeker nog een creatieve centrale middenvelder naast Huddlestone gebruiken. Om die aan te trekken heeft de club nog zo’n 3 uur…

De Stofzuiger (2): Lars Bender vervulde afgelopen weekend een gelijkaardige rol als Huddlestone. De Duitse kapitein van Bayer Leverkusen ontlaste zijn centrale verdedigers, Ömer Toprak & Emir Spahic, zo goed als mogelijk en deed voortreffelijk. Leverkusen zette in de topper bij Schalke 04 een uitstekende organisatie neer, de eerste 45’ althans, en daarin speelde Bender als breker op het middenveld een prominente rol. Na de koffie moest zijn team op zoek naar de gelijkmaker waardoor het team hoger ging spelen en veel ruimte weg gaf. Net als de spitsen verkeerden Toprak & Spahic duidelijk niet in de beste vorm waardoor Schalke 04 uiteindelijk aan het langste eind trok (2-0). Toch benieuwd of Lars Bender net als zijn broer Sven Bender (aan de slag op het middenveld van Borussia Dortmund) de stap naar een echte topclub kan zetten.

Het Vagevuur: De Belgische tweede klasse snakt naar aandacht, bij deze dus een korte update in teletekststijl.
*Eupen & RWDM Brussels met maximum van 9 punten samen aan de leiding
*Titelkandidaten Antwerp, Moeskroen Peruwelz, STVV & Westerlo sprokkelden 7 punten
*Wezet en Heist missen start volledig en blijven puntenloos onderin

Schalke 04 plaatste zich deze week voor de groepsfase van de Champions League. Daarin ontmoeten de Duitsers Chelsea, Basel en Steaua Boekarest. Maar in de eigen competitie loopt het voor geen meter, Schalke pakte nog maar 1 op 9. Vandaag wachtte de thuiswedstrijd, en topper, tegen Bayer Leverkusen. Hoe sterk zijn Die Königsblauen echt?
Coach Jens Keller koos voor de volgende elf namen: Timo Hildebrand; Atsuto Uchida, Felipe Santana, Joël Matip, Dennis Aogo; Roman Neustädter, Marco Höger, Jefferson Farfán, Kevin-Prince Boateng, Julian Draxler; Ádám Szalai.

De wedstrijd startte aan een erg laag tempo: beide ploegen trokken zich terug en zetten pas druk vanaf de middenlijn. De balcirculatie was zowel bij Schalke als bij Leverkusen veel te traag. De gebruikelijke studieronde nam spijtig genoeg de volledige eerste 45’ in beslag.

De centrale verdedigers van Die Königsblauen kozen voor een te stereotiepe, trage, opbouw van achteruit. Ze kregen amper steun van de passieve vleugelverdedigers en centrale middenvelder Neustädter speelde vooral verstoppertje. Enkel Höger durfde ballen opeisen,  initiatief nemen, wegdraaien met een tegenstander in de rug en vooruit spelen. Zonder hem was Schalke nooit over de middenlijn geraakt.

De trage opbouw was een pijnpunt, maar ook wanneer Schalke eens in balbezit kwam bij het doel van de bezoekers creëerde het amper gevaar. Dat was vooral te wijten aan de backs die amper mee oprukten, de twee centrale middenvelders die duidelijk de opdracht kregen niet te infiltreren (maar vooral het slot op de deur te zijn voor de defensie), en het gebrek aan diepgang in het aanvallende compartiment.

Die Knappen konden zich enkel optrekken aan het hechte verdedigende blok dat ze toch wisten neer te zetten. Schalke kon dit seizoen namelijk, op één wedstrijd in de DFB Pokal na, nog in geen enkele officiële wedstrijd de 0 houden. Maar coach Keller was vastberaden vandaag geen goal te slikken. En dat leken ook z’n verdedigers. Zoals eerder aangehaald zorgde een verdedigend blok van zes spelers (4 verdedigers & 2 verdedigende middenvelders) voortdurend voor een blauwe muur waar tegen de (beperkte) aanvalsgolfen van Leverkusen zich steeds vastliepen.

Daarnaast was Schalke ook gevaarlijk op spelhervattingen. De schitterende indraaiende vrije trappen van Farfán, in combinatie met de kopkracht van Santana, Matip, Boateng en Höger, zorgde voor het weinige gevaar in de eerste helft. Maar die laatste verlengde na 30’ wel een vrije trap van Farfán in doel, 1-0 aan de rust.

Na de rust pakte Schalke het anders aan: het koos bij momenten vol voor de aanval. Vleugelverdediger Ushida overschreed voor de eerste keer de middenlijn en hielp om de bezoekers onder druk te zetten. Ook vleugelaanvallers Draxler & Farfán zorgden voor veel meer diepgang, wat lukte door Leverkusen dat meer druk ging zetten en ruimte weggaf in de rug van de verdediging, maar evenzeer door enkele goed getimede loopacties van Schalkespelers.

Een opvallende rol was er ook voor nieuwkomer Boateng die, als 10, pas in de tweede helft prominent aanwezig was. Hij gaf meer steun aan spits Szalai, die in de eerste periode vaak met de verrekijker op zoek was naar de dichtstbijzijnde ploegmaat, en het talrijke gevaar startte ook veelal bij Boateng.

Doordat het zelf voor de aanval koos, gaf Schalke zelf ook meer ruimte weg aan Leverkusen.  (gevolg: genietbare tweede helft voor de fans, minder voor de coaches) Daardoor kwamen de bezoekers enkele keren dicht bij de gelijkmaker. Maar het geluk stond aan de kant van de blauw-witten, want één van de talrijke aanvalsgolven leverde een penalty op nadat de aalvlugge Farfán werd neergehaald. De Peruviaan zette van op de stip de eindstand op het bord, 2-0.

Conclusie? Schalke kon zeker niet bekoren. Van duidelijke aanvalspatronen was amper sprake, het gebrek aan aanvallende impulsen van het verdedigende blok van zes spelers in de eerste 45’ was onrustwekkend. Anderzijds valt de defensieve aanpak van Keller ook te verdedigen met de magere puntenoogst en vele tegendoelpunten in het achterhoofd.
Maar met Boateng, Draxler en Farfán heeft het ook veel aanvallende, individuele kwaliteit in huis. Enkel daar op rekenen is erg gevaarlijk, en dat lijkt Schalke nu nog te veel te doen. Want creatieve spelers zijn wispelturig en bij vormverlies moeten die Knappen kunnen terugvallen op automatismen.

+ Hecht verdedigend blok met (kopbal)sterke Santana als exponent
+ Schalke heeft nog kwaliteit achter de hand: sterkhouders Höwedes, Papadopoulos en Huntelaar waren er niet bij
+ Creativiteit & snelheid voorin met Boateng, Farfán en Draxler.
+ Gevaarlijk op spelhervattingen

– Wispelturigheid & afhankelijkheid van Boateng, Farfán en Draxler
– Nog maar weinig duidelijke aanvalspatronen te ontwaren in het spel van Schalke. Enkel op de counter gevaarlijk. Wat als het op achterstand komt?
– Leemte centraal op het middenveld naast Höger, rampzalige prestatie van Neustädter

Onze gok? Meer dan een schaduwrol in de titelstrijd kan Schalke niet worden toegeschreven. Anderzijds wacht het team nog op de terugkeer van de geblesseerde Klaas-Jan Huntelaar (nog weken out), de geschorste Benedikt Höwedes en Kyriakos Papadopoulos (tenzij die laatste nog verkast naar Liverpool). Als Schalke voor het sluiten van de transfermarkt nog een goede verdedigende middenvelder kan halen en een complete spits, is top-3 mogelijk. In het andere geval moeten de ambities worden bijgesteld naar top-5.