Manchester City – Chelsea (1-3): Chelsea countert zich naar winst

Na een moeizame start in de Premier League pakte Chelsea na 7 opeenvolgende overwinningen de koppositie in handen. Thuisploeg Manchester City acteerde daarentegen eerder wisselvallig dit seizoen, al had het gros van de wedstrijden wel een duidelijke rode draad: namelijk die van spektakel.

Dat Chelsea bijna een jaar na het vertrek van Mourinho een volledig ander gezicht zou krijgen, werd deze zomer duidelijk bij de aanstelling van de Italiaanse trainer Antonio Conté. Onder zijn leiding ontwikkelden de Chelsea-spelers zich razendsnel in de voorbereiding. Vooral in balverlies legde Conté meteen zijn accenten, in balbezit lag er daarentegen nog heel wat werk op de plank na een erg korte voorbereidingsfase gezien het EK. Dat kon je al lezen in onze vorige analyse van Chelsea FC.

Startopstellingen van City & Chelsea, beiden in 3-4-3

                 Startopstellingen van City & Chelsea, beiden in 3-4-3

Geblesseerde Matic
Waar Chelsea in de beginfase van de Premier League de nodige punten pakte, kende het een mindere periode in september. De problemen in balbezit, die we al schetsten, bleven aanwezig. Evenals de verdedigende stabiliteit die wankelde door de mindere prestaties van ouderdomsdekens Ivanovic en Terry. Met de komst van David Luiz en een aantal nederlagen tegen concurrenten Arsenal & Liverpool schakelde Conté over op een 3-4-3 systeem wat specifieke overeenkomsten vertoont met de manier waarop KAA Gent probeert te voetballen, althans in balbezit. Met 7 opeenvolgende overwinningen hees Chelsea zich na die omschakeling vliegensvlug richting de koppositie in de Engelse competitie.

Geen reden dus voor Conté om wijzigingen te doen op bezoek bij City. Hij hield vast aan zijn 3-4-3 maar moest wel noodgedwongen de geblesseerde Matic vervangen door Fabregas. De elf namen: Courtois, Azpilicueta, Luiz, Cahill, Moses, Alonso, Kanté, Fabregas, Pedro, Hazard, Costa.

Guardiola daarentegen draait zijn hand niet om voor een tactische ingreep meer of minder, hij schakelde speciaal voor de confrontatie met Chelsea ook om naar een 3-4-3 met Bravo, Otamendi, Stones, Kolarov, Navas, Sane, Gundogan, Fernandinho, De Bruyne, Silva en Aguero in de basis.

tactiek Chelsea

Chelsea met gekend patroon op links. Hazard aan de bal en zijn individuele actie wordt ondersteund door de lopende Alonso op de buitenkant en Costa centraal

Initiatief bij Chelsea 
In een heftige openingsfase startte Chelsea het best. Het creëerde meteen een tweetal halve kansjes op de linkerflank volgens het gekende succespatroon: Hazard die wordt aangespeeld tussen de linies en probeert te versnellen richting doel. Terwijl The Citizens hem moeten verdedigen zorgt Alonso op de linkerflank voor een loopactie in de diepte terwijl ook Costa slim beweegt. Ofwel loopt de Braziliaanse spits in de diepte om ruimte te creëren zodat Hazard z’n individuele actie kan voortzetten, in het andere geval vraagt hij de één-twee om Hazard te laten trappen op doel. Verder in de match zou Chelsea ook het merendeel van het gevaar over links creëren.

Daarna raakte de wedstrijd eventjes in het slop, beide teams raakten af en toe in de problemen door de tactische keuze om beide formaties aan elkaar te spiegelen. Wanneer ploegen in hetzelfde systeem spelen, zeker als het maar met 1 echte flankspeler is, is het simplistisch voorgesteld dan ook vaak een echt 1v1 duel tussen twee spelers van de beide teams die elkaar voortdurend tegenkomen. Het zorgt er meestal voor dat er snel druk is op de bal waardoor er vooral duels uitgevochten wordt en verzorgd combinatievoetbal moeilijk wordt. De technische vaardigheden in het Etihad Stadium waren gelukkig zo groot dat we ondanks ‘de spiegeling’ wel nog vaak aantrekkelijk voetbal kregen voorgeschoteld.

opbouw tactiek

Man City probeert op te bouwen maar krijgt hoge pressing bij de doeltrap van Chelsea. Costa kiest positie tussen Stones en de doelman, terwijl elders op het veld wordt doorgedekt. Chelsea geeft echter ruimte weg in de rug die net niet wordt benut door City

5-4-1 bij de bezoekers
Uiteindelijk trok Manchester City toch het laken naar zich toe. Na het openingskwartier eigende het zich het merendeel van het balbezit toe (60.6%) en probeerde het meer dan Chelsea van achteruit op te bouwen. In de eigen opbouwfase kreeg het wel snel druk van de bezoekers dat bij een doeltrap meteen hoog ging pressen. Bij één van de eerste pogingen leidde dat echter meteen tot een diepe pass in de rug van hun verdediging waardoor de bezoekers zich in het verder verloop van de match verder lieten terugzakken, zeker ook ingegeven door de stand.

Net als in de voorbereiding koos Chelsea afwisselend voor een medium en laag blok in een 5-4-1 waarbij de twee flankmiddenvelders eigenlijk verdedigers worden en waarbij de ‘inside wingers’ Hazard & Pedro als flankmiddenvelders acteerden bij balverlies. Het zorgde voor een heel gesloten centrum waardoor City zich genoodzaakt zag het over een andere boeg, namelijk de flanken, te gooien.

Alles over rechts bij City
The Citizens mikten wel vooral op de rechterflank. Daar probeerden vaak zowel De Bruyne als Silva voor man-meersituaties te zorgen door hun centrale posities te verlaten. Daardoor kon het op 3 manieren verschillende keren voor gevaar zorgen:
1. In het begin werden de infiltrerende Silva en De Bruyne vaak in een 1v1 situatie gebracht met Cahill die niet de meest wendbare is

Toen Chelsea ook Alonso veel verder liet terugzakken en het verdedigender aanpakte, was de tweede situatie vooral gevaarlijk bij:

De Bruyne cross

Navas staat hoog waardoor Alonso achteruit moet. De Bruyne staat goed gepositioneerd om voor te zetten aan de buitenkant van Hazard. Aguero en Silva infiltreren voor doel

2.De Bruyne die nog breder positie ging kiezen en niet infiltreerde maar probeerde om in een positie te komen om de bal voor te zetten. Dit deed hij niet toevallig aan de buitenkant van Hazard of Pedro, beiden als aanvallers geen heel grote voorstander van het verdedigende werk. Omdat Navas hoog positie koos, moest Alonso natuurlijk achteruit waardoor Hazard en Pedro wel actief moesten meeverdedigen. Omdat zowel Silva als De Bruyne in die situaties al meer op rechts zaten, vertrok Aguero meer van links waardoor hij altijd gevaarlijk kon insnijden in de rug van de centrale verdedigers van Chelsea. Zo’n voorzet van op rechts, zij het dan wel van Navas, leidde overigens ook tot de 1-0 voorsprong voor de thuisploeg op slag van rust.

3. De derde mogelijkheid volgt een ander belangrijk principe van Guardiola: de tegenstander naar één vleugel krijgen om dan snel te wisselen van kant en ze daar pijn te doen. Door de meerderheidssituaties op rechts lag er uiteraard ruimte op links die City tweemaal gevaarlijk gebruikte met een dieptepass op de lopende Sané. Al kwam dit patroon over de hele match bekeken iets te weinig in het stuk voor en werd Sane ook relatief vroeg naar de kant gehaald.

De ommekeer
De tweede helft begon enigszins gelijklopend aan de eerste met Chelsea dat het initiatief nam, logisch gezien de achterstand. Het probeerde nu echter wel iets meer op te bouwen, waar het in de eerste helft minder risico nam. Dat resulteerde al snel in de gelijkmaker. Een verrassend onsamenhangend moment van drukzetten bij City leidt een lange pass in, in de rug van de thuisploeg. Daar wint Costa het duel tegen Otamendi (veel 1v1 duels als beide teams hun formatie spiegelen, weet je wel), die knap binnentrapt. Net voordien had City echter wel dé kansen op de 2-0, de 1-1 zorgde niet verrassend dus voor een heuse ommekeer.

De tweede helft verliep na de gelijkmaker zo goed als parellel aan de eerste met City dat opnieuw het heft in handen nam en gevaarlijk probeerde te zijn over de rechterkant. Over de hele match bekeken, liepen overigens maar liefst 47.6% van de City-aanvallen over rechts, slechts 30.5% over links en de overige 21.9% door het midden.

Chelsea zakte op zijn beurt terug in hun gekende 5-4-1 blok en counterde zich dodelijk efficiënt naar 1-2. Een gelijkaardige fase als bij de 1-1 waarbij Costa ongemeen makkelijk Otamendi opzij zet en de ingevallen Willian op snelheid bedient; 1-2.

Spektakel en punten
Guardiola nam in de slotfase nog extra risico’s met de inbreng van Iheanacho als tweede spits. Silva nam de linkerflank voor z’n rekening, de Bruyne de rechter en Yaya Touré speelde nog centraal. Echt veel voorzetten kwamen er echter niet meer uit en al snel bracht Hazard zekerheid met opnieuw een snel uitgespeelde counter. 1-3 boeken toe. De toegevoegde tijd werd nog ontsierd door twee rode kaarten voor de gefrustreerde Fernandinho en Aguero maar dat veranderde niks meer aan de score.

De match verliep eigenlijk naar het beeld van het seizoen: City met het initiatief en spektakel, Chelsea met de punten. Beide coaches zetten het team al duidelijk naar hun hand, Conté misschien nog net dat tikkeltje meer omdat Chelsea ook iets meer vanuit de reactie voetbalt wat uiteraard makkelijker is aan te leren. Zijn team blijft desondanks een grote titelkandidaat zeker gezien de afwezigheid op het Europese toneel en de relatief lage wedstrijdbelasting…

Klassement na 14 matchen
1. Chelsea  34 ptn
2. Arsenal 31 ptn
3. Liverpool 30 ptn
4. Manchester City 30 ptn
5. Tottenham 27 ptn

Topmatchen in december 2016
Zondag 11/12 om 15.15: Man United – Tottenham
Zondag 18/12 om 17.00: Man City – Arsenal
Maandag 19/12 om 21.00: Everton – Liverpool
Zaterdag 31/12 om 18.30: Liverpool – Man City

Zweden – België (0-1): Individuele klasse verdoezelt chaos

Met anderhalf been stond België al in de 1/8e finale: enkel een nederlaag tegen de Zweden en winst van de Ieren kon de Rode Duivels nog uit de volgende ronde houden. En vooral: een draw of overwinning bracht België in ‘The Road to History’: in een tabelhelft zónder Spanje, Italië, Frankrijk, Engeland en Duitsland.

tactiek Belgie Zweden

Opstellingen Zweden & België

Wilmots stuurde dezelfde spelers als tegen Ierland de wei in, enkel de geblesseerde Dembele moest wijken voor Nainggolan. De 4-3-3 werd ingevuld met volgende namen: Courtois, Meunier, Alderweireld, Vermaelen, Vertonghen, Witsel, Naingolan, De Bruyne, Hazard, Carrasco en Lukaku.

De Zweedse coach hield op zijn beurt vast aan zijn 4-4-2 met Isaksson, Lindelof, Johansson, Granqvist, Olsson, Ekdal, Kallstrom, Forsberg, Larsson, Zlatan en Berg.

Dominant balbezit of counter?
Nul. 0 schoten op doel verzamelden de Zweden in hun eerste twee EK-confrontaties tegen Italië en Ierland, een own-goal van de Ier Clark was hun enige wapenfeit de voorbije 180′. Maar toch, mits een overwinning vandaag kon Zweden nog naar de volgende ronde. Geen goal tegen krijgen en zelf 1x prikken was het doel.

De Belgen daarentegen zitten ook met een dilemma: gaan voor dominantie met veel balbezit en hoge pressing of toch kiezen voor de counteraanval, wat blijkbaar ons sterke punt schijnt? Niemand bij de Belgen lijkt het te weten.

“Het resultaat telt, niet het (champagne)voetbal.” Het lijkt niet alleen het credo van Wilmots maar ook dat van bijna al zijn collega-bondscoaches. Een analyse van de opbouw bij beide teams is dan ook kort maar krachtig. Keer op keer de lange bal van bij de doelman. Courtois en Isaksson trapten iedere bal ver vooruit in de opbouw: Courtois richting Lukaku, Isaksson richting Berg (zie hieronder beiden hun passdiagram). Tot zover de dominante passing-game voor de Rode Duivels.

Opbouw Thibaut Courtois

Opbouw Thibaut Courtois

Opbouw Isaksson

Opbouw Andreas Isaksson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onzichtbare bezetting voor doel
In balbezit startte België wel gretig met vooral Vertonghen die tweemaal inschoof van op de linksback wat meteen tot lichte dreiging leidde. Maar het gevaar viel snel weg. De Rode Duivels hervielen in oude gewoonten met beperkte positiewissels, verzandden in een trage balcirculatie en teerden opnieuw volledig op de individuele klasse van De Bruyne, Hazard en co.

Die eerste, de Wittekop van Drongen, leek ondanks z’n mindere vorm echter opnieuw de sleutel in handen te hebben. Hij bewoog soms goed tussen de linies en creëerde als bijna enige Belg echt gevaar, ook op spelhervattingen. Wanneer het centrum te bevolkt raakte, week hij goed uit naar de (linker)flank om van daaruit het spel te verdelen. Het ontbrak hem echter aan lopende spelers in de rug van de Zweedse defensie (Hazard / Carrasco?) en tegelijk aan infiltrerende spelers van achteruit (Witsel?), waardoor z’n scherpe voorzetten vaak in No Man’s Land terechtkwamen. Van bezetting voor doel was eigenlijk gewoon nooit sprake.

Zweeds blok
Intussen zetten de Zweden de Belgen goed blok. Wanneer België in balbezit was rond de middenlijn positioneerde ‘de thuisploeg’ zich in z’n gekende platte 4-4-2 (zie foto hieronder) en hield de ruimte tussen de linies (blauwe lijne zijn de verdediging, het middenveld en de aanval) extreem klein. De ruimte tussen de achterste en voorste lijn (rode pijlen) was zo vaak slechts 20 meter of minder. Erg moeilijk om door te voetballen, zeker bij een gebrek aan snelle balcirculatie en positiewissels.Zweden blokvorming

Wanneer de Rode Duivels het doel van de Zweden nog dichter naderden, zakte Berg nog iets dieper mee en bleef Zlatan voorin hangen in een 4-4-1-1. De dubbele gele muur zorgde er ook voor dat De Bruyne zich na de eerste minuten centraal niet meer kon bewegen en daardoor dus moest uitwijken naar de flank om voor gevaar te zorgen.

Chaos in de pressing
Ook in balbezit trokken de Zweden het spel intussen meer naar zich toe, getuige de 51.3% balbezit op het einde van de match. En daar zaten de vraagtekens bij België voor iets tussen: ‘hoge druk of toch maar laag inzakken en op de counter speculeren’. Het antwoord op die vraag moeten we u na de match eigenlijk nog altijd schuldig blijven en dat is meestal een veeg teken.

In de beginfase zetten de Belgen alleszins hoog druk: Lukaku en een uitstappende De Bruyne (vanuit het middenveld) probeerden hoog te pressen om het de Zweedse centrale verdedigers zo moeilijk te maken. De ruimte tussen de linies was echter zo dramatisch groot dat Naingolan en Witsel te grote afstanden moesten afleggen om effectief druk te zetten en ballen te veroveren.

De strikte mandekking op het middenveld die Wilmots graag hanteert, kon op papier wel werken gezien de meerderheid van 3 Belgische centrale middenvelders tegenover het duo van Zweden. De Bruyne laten doordekken voorin en Witsel & Naingolan de twee centrale middenvelders Kallstrom & Ekdal laten dekken.

Nou, laat voetbal nu net ietsje flexibeler en beweeglijker zijn dan dat. Vooral de Zweedse linkermiddenvelder, Forsberg, genoot ervan om in de ruimte van Witsel & Nainggolan te duiken waar hij vaak de bal kreeg zonder druk. Tegelijk kon de linksback Olsson oprukken om van op de flank gevaar te creëren. Hoge druk leek de vooraf meegekregen opdracht, maar de ruimte tussen de linies was zo groot dat we kunnen betwijfelen of het effectief het geval was of dat het gewoon erg slecht uitgevoerd werd door de elf tussen de lijnen.

De tweede helft zorgde niet voor duidelijkheid: het Belgische blok werd wel lager gezet, waarschijnlijk om van daaruit de ruimte in de rug van de Zweden te benutten. Die moesten namelijk de 0-0 wegvegen om nog kans te maken op de volgende ronde. Maar het inzakken, namen de Belgische spelers nogal letterlijk. De centrale verdedigers van Zweden kregen zeeën van tijd om in te dribbelen en zonder druk de ene lange bal na de andere te versturen richting de baklijn & de twee spitsen. (zie beeld hieronder) En laat net dat nu de situatie zijn waarin we het tegen Italië zo moeilijk hadden: de strijd op leven op dood tussen onze centrale verdedigers en de aanvallers van de tegenpartij. En laat ook dat nu net de sterkte zijn van Zlatan. Gelukkig werd zijn 1-0 afgekeurd. Oef. Anders konden we na de Ierse zege inpakken en wegwezen.

belgie verdedigend

Ruimte tussen de linies bij België veel groter (rode pijlen) dan bij Zweden. (Blauwe) verdediger kan indribbelen zonder druk en de bal lang spelen op het spitsenduo voorin (in geel omcirkeld) die man op man staan tegen Vermaelen & Alderweireld.

Vooral de wisselwerking tussen de afhakende Zlatan en de dieplopende Berg, bezorgden de Belgen wel wat hoofdpijn en hartlijders misschien nog andere pijn. Al bij al deden Alderweireld en Vertonghen het zeer goed, zeker gezien het feit dat ze verdedigend toch wat in de steek werden gelaten door hun ploegmaats. Individuele klasse.

Road to the final
De Zweden moesten komen en deden dat dan ook nadrukkelijker naarmate de wedstrijd vorderde. Met 12 schoten naar doel wist de Gele Brigade overigens meer gevaar te creëren dan in hun vorige twee matchen samen, toen trapte het slechts 11x richting doel. In hun enthousiasme speelden ze natuurlijk wel in de kaart van onze (bewust?) counterende landgenoten. Naingolan trapte de 1-0 binnen na een nieuw omschakelmoment. De counter en een afstandsschot redden ons opnieuw, samen met de individuele aanvallende klasse. Opnieuw die individuele kwaliteiten.

Uiteraard was een meer behouden aanpak geen schande, zeker niet omdat winst of een draw eigenlijk niks uitmaakte. Maar toch, van een uitgedokterde speelwijze lijkt nog altijd geen sprake. En dat na intussen 50 (!) wedstrijden met deze bondscoach.

Het interview van rots in de branding Thomas Vermaelen na de match vatte de wedstrijd eigenlijk nog het best samen: “Het was knokken want we zetten niet goed druk. Maar gelukkig hebben we een paar klasbakken lopen voorin.” Of zoals Filip Joos nog aanhaalde: “Er zijn veel zwakkere landen op het tornooi, maar ze voetballen wel vaak beter dan ons.”

Na 45 goede minuten en 225 matige tot dramatische zijn onze Rode Duivels dus in de 1/8e finale beland. Zeg nog eens dat de uitbreiding van het EK een slechte zaak is. Met Hongarije en nadien Wales of Noord-Ierland ligt de tabel zelfs open naar een historische halve finale en wie weet zelfs meer.

Over progressie in onze speelwijze maken we ons intussen al geen illusies meer. En eigenlijk maakt voetbalgek België zich daar ook niet druk om, zolang er maar gewonnen wordt. Bij deze dus graag een oproep aan Thibaut, Kevin, Eden en alle anderen: doe maar iets, groei naar je beste vorm toe en beslis de volgende matchen op individuele klasse (en op de counter). En Marc, hou jij gewoon die konijnenpoot dicht bij je, alstublieft? En zo samen naar het delirium, go Belgium!

Samenvatting Zweden – België


1/8e finales:

zaterdag 15.00  Zwitserland – Polen
zaterdag 21.00  Portugal – Kroatië
zaterdag 18.00  Wales – Noord-Ierland
zondag 21.00     België – Hongarije

maandag 18.00 Spanje – Italië
zondag 18.00     Duitsland – Slowakije
zondag 15.00     Frankrijk – Ierland
maandag 21.00 Engeland – IJsland

 

Meer internationaal voetbal

Belgisch voetbal

 

België – Ierland (3-0): Counterend naar volgende ronde

Na een individuele en collectieve wanprestatie tegen Italië moesten onze Rode Duivels dit weekend vol aan de bak tegen Ierland. Enkel 3 punten zouden volstaan om het lot voor de volgende ronde nog in eigen handen te houden. Een analyse!

tactiek Ierland Rode Duivels

                            Basisploegen België & Ierland

Nadat bondscoach Marc Wilmots een aantal dagen mist spuide over de mogelijke opstelling werden uiteindelijk Nainggolan, Fellaini en Ciman naar de bank verwezen. Het mysterieus getouwtrek rond De Bruyne en Lukaku leidde finaal gewoon tot een basisplaats voor beide spelers. De elf namen: Courtois, Meunier, Alderweireld, Vermaelen, Vertonghen, Witsel, Dembele, De Bruyne, Carrasco, Hazard en Lukaku.

Met Meunier (als aanvallend ingestelde rechtsback) en De Bruyne op een centrale positie, van waaruit hij tussen de linies meteen dreigend kan zijn, voerde Wilmots twee belangrijke wijzigingen door die we zelf ook al aankaartten voor het EK.

Terwijl de Ieren in de voorbereiding nog teerden op een 4-4-2 in ruit, hanteerde O’Neill dit EK een voorzichtigere 4-2-3-1 met deze spelers: Randolph, Coleman, O’Shea, Clark, Ward, Whelan, McCarthy, Hendrick, Brady, Hoolahan, Long.

Het wedstrijdbegin was nerveus met snelle diepteballen en weinig risico. Na een vijftal minuten kreeg de match vorm met volgend gezicht:

  1. Rode Duivels dominant met (steriel) balbezit
    België had een ruim overwicht in het balbezit maar van een snelle balcirculatie was daarentegen geen sprake. Te weinig positiewissels en onvoldoende infiltraties in de rug van de Ierse defensie leidden vaak tot langdurig lopen met de bal. Hazard was bijvoorbeeld een ontgoocheling op dat vlak: ipv ruimte te maken voor de opkomende Vertonghen door zelf naar binnen te gaan en daar tussen de linies te spelen, haakte hij voortdurend af langs de lijn om dan de dribbel aan te (proberen) gaan met 2 Ierse flankspelers. Het weinige gevaar dat uit het veldspel voortkwam, werd meestal gecreëerd door de oprukkende Meunier op rechts.

    2. Kevin De Bruyne
    De man die in staat leek de match te doen kantelen. KDB bewoog uitstekend tussen de linies en was vaak aanspeelbaar tussen de Ierse verdediging en middenveld. Als hij centraal onvoldoende ruimte vond, week hij ook vaak goed uit naar de buitenkant. Ondanks z’n mindere vorm creëerde De Bruyne zo wel bijna op zijn eentje al het Belgische gevaar. Al kwam dat mede dankzij spelhervattingen waar Alderweireld tweemaal dreigend was.
    3. Sterke omschakeling naar balverlies

    Flitsend was het Belgische spel allerminst, dominant was het zeker wel! En daar zaten de tactische keuzes van de coach zeker ook voor iets tussen. Dat België voetballend de betere was dan Ierland, kon een voetballeek vooraf voorspellen en in dat opzicht was de inbreng van Dembele een sterke keuze. De Antwerpenaar is goed aan de bal maar vooral in de omschakeling naar balverlies is hij uitstekend (geworden). Bij Tottenham was Dembele dit seizoen onmisbaar in de pressing in de eerste seconden nadat zijn team de bal verloor. Kwaliteiten die een dominant België zeker kan gebruiken. Omdat de Ieren vaak laag tegen het eigen doel stonden, kon Dembele bij balverlies namelijk meteen vooruit druk zetten om de bal te veroveren en dan in de ploeg te houden.

    Ierland staat in 4-4-1-1 geposteerd en Long staat op een eiland. België met Witsel & Dembele erg hoog meteen klaar om vooruit te pressen bij eventueel balverlies.

    Ierland staat in 4-4-1-1 geposteerd en Long staat op een eiland. België met Witsel & Dembele erg hoog meteen klaar om vooruit te pressen bij eventueel balverlies

    4. Ierse kick-and-rush
    Ook van de Ieren hoefden we weinig gevaar te verwachten. Hun strategie was even simpel als inefficiënt: snel de bal bij diepe spits Shane Long krijgen. De aanvaller van Southampton stond echter op een eiland omdat de Ierse vleugelaanvallers gedegradeerd werden tot lage flankmiddenvelders (zie bovenstaande foto). Daardoor kwam Long steeds in een 2-tegen-1 gevecht met Alderweireld en Vermaelen. Dat duo trok goed zijn streng want van de 23 kruisraketten (lees lange ballen, dieptepasses en verre inworpen) die de Ieren in de eerste 45’ (!) afvuurden naar Long, kon hij er slechts 6 in de ploeg houden. Over de hele match bekeken was meer dan 20% van de Ierse passes overigens een lange bal of een vroege voorzet.

De eerste helft was dan ook niet erg kansrijk, een flauw afkooksel voor de neutrale fan, een wrange nasmaak voor de Belgische fans na de openingswedstrijd. De Ieren ondergingen de wet van de sterkste en trapten iedere bal blind naar Long. Daarvan gingen de meeste verloren dankzij een goede pressing van de Belgen met Dembele en het centrale duo in de defensie voorop. De Rode Duivels hun plan klopte in balverlies, ze verdienden wel een onvoldoende in balbezit want een flauw positiespel en te trage balcirculatie leverde geen kansen op, enkel De Bruyne leek in staat daar iets aan te veranderen.

Naar hartenlust counteren
Meteen na de rust liep Ierland in de val plots te veel mensen voorin te posteren. Het eerste echte balverlies in de tweede periode leidde dan ook meteen een vlijmscherpe counter in die via De Bruyne bij Lukaku belandde die knap afwerkte, 1-0.

De Ieren probeerden intussen het initiatief te behouden via de inschuivende rechtsback Coleman en Hendrick die goed tussen de linies speelde. The Boys in Green ontbraken echter voldoende technische bagage om grote kansen bij elkaar te voetballen en verwaarloosden intussen hun restverdediging compleet. Het betekende dat de Belgen bij ieder Iers balverlies konden counteren dat het een lieve lust was. De 1-0, de 3-0 na een schitterende actie van Hazard, en tal van andere kansen waren daar het beste bewijs van.

De 2-0 kwam er dan weer na een goed combinatiespel en door gemaakte wijzigingen voor de match: de minder controlerende rol voor de infiltrerende Witsel die de knappe voorzet van de aanvallende back Meunier binnenkopte.

Waarschijnlijk zit Wilmots met de twee bovenstaande paragrafen gewrongen. Want het mag duidelijk zijn: net na de individuele kwaliteiten van Hazard, De Bruyne en anderen is de counter momenteel het moordelijkste wapen van de Rode Duivels. Via een snelle balcirculatie gesloten verdedigingen ontwrichten, is dat (hopelijk vooralsnog) niet. Volledig op de counter speculeren daarentegen, lijkt een gevaarlijk spelletje voor de bondscoach die zelf ook aangaf daarmee eigenlijk zijn hoofd volledig op de kapblok te leggen.

Ondanks het feit dat het oud zeer om tegen defensieve ploegen iets te creëren niet raakt opgelost, was de Belgische zege uiteraard oververdiend. Een vertrouwensboost voor een dominant team! Hopelijk schaven onze Rode Duivels in de weinige tijd die hen rest echter nog aan de speelwijze want Spanje, Italië en Duitsland dat wordt andere koek. Of om het de woorden van Louis Van Gaal af te zeggen: “That’s another cook.”

Meer internationaal voetbal

Samenvatting België – Ierland