Italië – Duitsland (1-1, 5-6 na strafschoppen): tactisch steekspel

Slechts twee van de toplanden konden zich, naast enkele outsiders, op dit EK al onderscheiden met verschillende collectieve topprestaties: Duitsland & Italië. De eerste werd voor het tornooi aanzien als favoriet, maar laat Duitsland de laatste 8 matchen op een groot tornooi tegen Italië nu net nooit winnend afgesloten hebben. Het stond in de sterren geschreven dat de confrontatie zou uitgroeien tot een schaakspel en die verwachtingen werden ruimschoots ingevuld.

Startopstelling Italië & Duitsland

Startopstelling Italië & Duitsland

Italië hield uiteraard vast aan de 3-5-2 waarmee het al vriend en vijand verraste. Bondscoach Antonio Conte moest wel puzzelen op het middenveld met de blessure van De Rossi en de geschorste Tiago Motta. De elf namen: Buffon, Bonucci, Chiellini, Barzagli, Di Sciglio, Florenzi, Parolo, Giaccherini, Sturaro, Pelle en Eder.

La Squadra Azzura won momenteel al z’n wedstrijden al waarmee het moet het A-elftal aantrad: 2-0 tegen België, 1-0 tegen Zweden en 2-0 tegen Spanje. En dat boezemde de Duitsers, wiens voetbal veel gelijkenissen heeft met het Spaanse elftal, toch wat angst in.

Joachim Low koos dan ook voor een soort 3-4-3 waarin hij trachtte de Italiaanse tactiek te counteren. Draxler werd daarbij het kind van de rekening en verhuisde naar de bank, Howedes kwam in de ploeg. Dat gaf volgende opstelling: Neuer, Boateng, Hummels, Howedes, Hector, Kimmich, Kroos, Khedira (na 16’ geblesseerd gewisseld door Schweinsteiger), Ozil, Muller en Gomez.

Italie pressing

Pelle zet druk op Neuer & Boateng. De andere centrale verdedigers van Duitsland (zwart) worden onder druk gezet door de twee centrale middenvelders van Italië. Eder bewaakt Kroos in z’n zone.

Neuer zonder veel opties
Duitsland nam snel het initiatief in de wedstrijd met het merendeel van het balbezit al probeerde Italië dit in eerste instantie te verhinderen. Wanneer Neuer de bal had bij een doeltrap zette La Squadra het bijvoorbeeld vast met hoge pressing waardoor de Duitse goalie vaker dan normaal lang moest trappen.

Pelle bleef in deze situaties meestal wat dieper weg om druk te zetten op de opbouwende Boateng, terwijl zijn collega-spits Eder terugzakte om Kroos op te vangen. De twee buitenste centrale middenvelders Giaccherini en Parolo moesten heel wat meters overbruggen om de Duitse centrale verdedigers Hummels en Howedes op te jagen en naar binnen proberen duwen.

Duits balbezit
Desondanks hadden de Duitsers het gros van het balbezit. Een snelle passing en veel beweging zonder bal zorgde ervoor dat Italië de hoge druk moest laten varen en zich liet terugvallen in een laag blok in 5-3-2. Desondanks kon Der Mannschaft geen grote kansen afdwingen door iets te weinig positiewissels.

Giaccherini breed Italie opbouw - press Duitsland

Gomez (groen) zet druk op de meest centrale Italiaanse verdediger Bonucci vanuit middenvelder Parolo (blauwe rechthoek centraal). Muller & Ozil zetten druk op Chiellini & Barzagli. Giaccherini benut gemaakte ruimte op de flank maar wordt bewaakt door Schweinsteiger (rood). Veel ruimte op het middenveld & de lange bal als gevolg.

Vanuit het lage blok kwam Italië op zijn beurt zelf ook weinig aan voetballen toe, ook mede dankzij de hoge pressing van Low z’n troepen. De Italianen probeerden zoals steeds met Buffon en zijn drie collega-Juventusverdedigers kort op te bouwen maar dat verhinderden de Duitsers. De aanvallers positioneerden zich in 3-4-3, zetten eerste de passlijnen naar de middenvelders af en zetten dan hoog druk op de Italiaanse centrale verdedigers die ze ook naar binnen probeerden te duwen.

Gomez zette zo de passlijn op Parolo af en zorgde voor druk op Bonucci. Intussen zorgde Muller ervoor dat hij meteen druk gaf als Chiellini aan de bal kwam, Ozil deed hetzelfde op de andere flank met Barzagli zij het iets minder agressief.

Het noopte de Italianen dan ook tot creativiteit om toch vrije mensen te vinden op het middenveld. Daarom probeerden Giaccherini en Sturaro voortdurend ruimte te vinden op de flank. Daar stond het namelijk man op man, beide flankmiddenvelders van de teams tegen elkaar. Zowel Giaccherini als Sturaro kozen vaak positie breed in de rug van die flankmiddenvelder of lager, dichter bij de eigen verdediging.

Lopende Giaccherini
De Duitsers kozen echter voor een soort mandekking centraal op het middenveld met Schweinsteiger op Giaccherini en Kroos op Sturaro waardoor ook deze twee weinig vrijkwamen. Het grootste gevaar van de eerste helft kwam er dan weer wel op deze manier via het gekende patroon (zie voorbeschouwing Italië-Belgie & de Italiaanse 1e goal tegen België): Bonucci kon te vrij opbouwen zonder druk en vond de infiltrerende Giaccherini, die Schweinsteiger liet lopen, in de rug van de Duitsers. Maar geen goal.

De hoge druk van de Duitsers en de mandekking op het middenveld gaven bovendien ruimte aan het tweede favoriete patroon van Italië: namelijk de lange bal op Pelle met de bewegende Eder en andere middenvelders rond de targetman. Der Mannschaft had echter een 3v2 situatie achterin (met Boateng, Hummels en Howedes tegen het duo Eder & Pelle) en vooral Boateng won het gros van de kopduels van Pelle waardoor Italië het lastig had om tot kansen en balbezit hoger op het veld te komen.

3-4-3 Duitsland

Duitsland in 3-4-3 met hoge backs (geel) en twee aanvallers tussen de linies (groen) in steun van Gomez. Italië in 5-3-2.

Het respect van Duitsland was dus groot, zeker omdat het z’n geoliede 4-3-3 omgooide naar een systeem met drie centrale verdedigers om de stugge Italianen te bestrijden. Het leidde tot een gesloten eerste helft met slechts een handvol kansen. Door de 5-mansdefensie bij de Italianen en het gemis van de 1v1 kwaliteiten van Draxler, konden de Duitsers ook geen gebruik maken van de snelle flankwissels via Boateng & Kroos waardoor het naast steriel balbezit vooral zijn toevlucht moest zoeken tot snelle voorzetten.

Op slot
Na rust veranderde er niet zo veel aan het spelbeeld. De Duitsers startten de tweede periode wel iets voorzichtiger met lagere pressing en Muller die meer terugzakte op de rechterflank waardoor de opstelling soms neigde naar een 3-5-2. Tegelijk werden Kroos (die sowieso al controlerender speelde) en Schweinsteiger omgewisseld nadat die laatste de lopende Giaccherini al eens liet lopen kort voor rust wat leidde tot de grootste kans voor Italië. Een ingreep die de match op slot hield.

Uiteindelijk viel de goal dan toch op een manier de het wedstrijdbeeld uitstekend aantoont: Neuer wil kort opbouwen maar wordt onder druk gezet en kiest voor de lange bal. Gomez komt met wat geluk breed aan de bal en bedient de infiltrerende Hector die even word losgelaten. Hij brengt de bal voor tot bij Ozil die de 1-0 binnenknalt.

Ook Eder op het middenveld
Nog geen kwartier later maakt Bonucci gelijk, uiteraard van op de stip aangezien uitgespeelde mogelijkheden heel schaars waren.

Intussen was bij Duitsland Gomez naar de kant gehaald. Muller ging daardoor opereren als diepe spits met Draxler en Ozil rond zich, nu ging der Mannschaft opnieuw hoger pressen zoals in de eerste helft. De Italianen tekenden op hun beurt duidelijk voor een draw en verlengingen: Conte trok nu ook Eder verder terug, hij ging in balverlies rechts op het middenveld spelen in een lage 5-4-1 om kilometervreters Giaccherini en Sturaro te ontlasten.

Na de 1-1 leek de wedstrijd in een status quo beland. Beide ploegen probeerden schoorvoetend wel nog wat te forceren maar wilden in de eerste plaats niet op een counter lopen in de slopende verlengingen. Een strafschoppenreeks dus, waarin Duitsland zich andermaal de beste toonde.

Italië – Duitsland was een tactisch steekspel, een gevecht tussen coaches naast en machines op het veld. Interessant! Maar misschien moeten we Jan Mulder toch één keer gelijk geven, het heeft wel z’n charme maar een extra vleugje genialiteit zou nog leuker zijn.

Meer internationaal voetbal

Land in rouw

Het EK van de Rode Duivels is voorbij. Wales was, na Italië, het tweede hechte collectieve blok dat we op onze weg tegenkwamen. Evenveel keer beten we met twee goals verschil in het zand. De weg naar de finale lag in theorie dan wel open, de nederlaag was helemaal geen verrassing. Een paar dagen van nationale rouw zijn toegestaan, maar nadien moeten we snel kijken naar de toekomst. Iedereen, Tous Ensemble.

1. “They call it coaching but it’s teaching. You don’t just tell the players, you show them the reasons.” (Vince Lombardi)

Een duidelijk plan, daar ontbrak het ons al lang aan: 52 matchen om precies te zijn. Geen hecht blok in balverlies wanneer de Belgen terugzakken (zie analyse vs Zweden), geen duidelijke tactische afspraken in balbezit & balverlies (zie analyse vs Italië), geen sprake van een snelle balcirculatie en automatismen om stugge tegenstanders uit verband te spelen. Eigenlijk enkel rekenend op de individuele klasse van alle spelers, zowel in aanvallend als verdedigend opzicht (zie alle analyses). Dat is zonder omwegen het verhaal van deze generatie Rode Duivels, van het afgelopen WK in Brazilië, van het te vroeg afgelopen EK in Frankrijk. Veel individuele klasse maar te weinig aangeboden structuur om daarin steeds opnieuw te excelleren.

KBVB, geef deze kern wat ze verdient: een topcoach. Niet de zoveelste ex-prof die z’n spelers gewoon te vriend houdt. Neen, een coach die het respect van zijn spelers verdient dankzij zijn vakkennis. Iemand die slaat en zalft. Een bondscoach die een herkenbare speelwijze uitwerkt (wat perfect kan over een periode van 2 jaar) en z’n spelers perfect voorbereidt op een nieuwe tegenstander op weg naar geschiedenis. Iemand als Michel Preud’homme, Louis Van Gaal of anderen van hun kaliber.

2. “Soccer is simple: you need the right mentality, fighting in every game, in every practice, for every ball.” (Hristo Stoitchkov)

Geen inzet en geen leiders. Met deze dooddoeners worden voetbalnederlagen veelal verklaard onder fans en media. Aan inzet en motivatie van de spelers leek in eerste instantie niet aan de oorsprong te liggen van het EK-debacle. De Duivels startten bijna iedere match snedig en wonnen de duels die nodig zijn om wedstrijden naar zich toe te trekken. Maar wat bij een achterstand? Dan leek het kalf al verdronken. Deze generatie kon de voorbije jaren enkel een achterstand goedmaken tegen matige tegenstanders zoals Noorwegen, Finland, Zwitserland en Bosnië-Herzegovina. Tegen (h)echte collectieve blokken zoals Wales (2x), Italië, Portugal, Argentinië, Colombia, Japan en Engeland betekende een achterstand de voorbije jaren steevast een (kansloze) nederlaag. Een gebrek aan een plan B dat was er zeker, maar een gebrek aan mentale veerkracht bij de spelers evenzeer.

Dat lijkt een nieuw fenomeen, waarschijnlijk een rechtstreeks gevolg van het pamperbeleid in de BeNeLux. De huidige voetballers worden opgeleid in een klimaat waarin álles draait rond het individu. Waarin ieder talentvolle speler meteen kan worden weggeplukt door iedere zelfverklaarde topclub met wat geld. Het gevolg is dat ieder jong talent op zijn wenken wordt bediend, uit vrees voor een voortijdige transfer zelfs bij kleine kinderen. Geen klimaat dus waarin spelers trots zijn op het embleem op hun shirt zoals het Duitse, zoals het Italiaanse. Waarin de individuele kwaliteit en ontwikkeling belangrijk is maar waar het collectieve en de mentale kracht nog steeds het speerpunt vormen. Waar samen het volkslied meebrullen voor extase zorgt.

3. “I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell.” (Sir Alex Ferguson)

Voetbal, dé mooiste aller sporten staat synoniem voor emotie. Het maakt van alles los in de hersenen wat leidt tot ongekende adrenaline, ontlading, ontgoocheling en een dozijn andere processen. Tegelijk maakt dat het maken van objectieve analyses enorm moeilijk. Iedereen golft mee op de successen van de Duivels, ook de media. Bij een nederlaag is alles, maar dan ook alles slecht. Een overwinning staat dan weer gelijk aan een nieuwe stap richting een logische Europese titel: alle werkpunten van een paar dagen eerder, worden in de nieuwe analyses plots van tafel geveegd dankzij een zege. Scorebordjournalistiek is de norm, de Grote Belgische Goednieuwsshow.

Het is om die reden ook dat Lange Bal zijn oorsprong vond. De sportjournalistiek mist grondige analyses die de emotie even loskoppelen en aantonen wat er goed en fout liep op het veld. Een tactisch sterke coach zou dan ook een verplichting moeten worden in alle EK-gerelateerde programma’s. En ja, die kan dan aangevuld worden met een lyrische Nederlander die applaus krijgt wanneer hij weer eens pleit voor een naïeve driemansdefensie Witsel, Meunier, Alderweireld. En misschien moeten de journalisten ook maar eens verplicht worden om op trainerscursus te gaan. Gewoon om zwart-witdenken tegen te gaan.

4. “Success is no accident. It is hard work, perseverance, learning, studying, sacrifice and most of all, love of what you are doing or learning to do” (Pele)

Grote tornooien hebben steevast een impact op geïnspireerde coaches en bijgevolg ook op spelers. Ook de jeugdopleiding krijgt straks vanzelfsprekend nieuwe impulsen gebaseerd op de laatste internationale voetbaltrends. Hopelijk slaan sommigen daar niet in door. De Belgische opleidingen leveren voldoende talent aan, natuurlijk kan het altijd wel beter. Waar de laatste jaren enorme stappen zijn gezet in technische & fysieke plannen, moeten zelfs jonge spelers ook tactisch en mentaal geschoold worden.

Laat ons op dat vlak hopen dat geen coach van 12-jarigen het straks in z’n hoofd haalt om de Welshe 5-mansverdediging wekelijks te kopiëren. Spelers aan het denken zetten is dan weer wél een belangrijke taak voor jeugdcoaches. Ruimtes leren herkennen, een goed positiespel leren spelen, snel beslissingen maken op de korte ruimte zijn basisvereisten om straks op het hoogste niveau aantreden. Net als we niet vies moeten zijn om verdedigers vakkundig op te leiden, want ook daar lijken we toch wat te kort te schieten. Voetbal wordt nu eenmaal niet enkel gewonnen op techniek.

Tot slot is voldoende individuele aandacht voor talent nodig, volledige overgave & mentale veerkracht van die spelers zelf eisen is dat misschien nog meer.

5. People who work together will win, whether it be against complex football defenses or problems in modern society (Vince Lombardi)

Foto NRC

           Foto NRC

De Duivelsgekte is op slag voorbij. De Belgische vlaggen worden diep opgeborgen, de ‘Waar is dat feestje’ liederen verstommen. Waar de fans de voorbije weken nog zij aan zij stonden om het succes van de overwinningen te vieren, en nu samen Wilmots scalperen, staan ze straks vermoedelijk opnieuw met geslepen messen tegenover elkaar. Na tijden van verbondenheid (22 maart & EK) krijgen we straks waarschijnlijk en spijtig genoeg opnieuw een land dat vooral verdeeld is.

Het moge duidelijk zijn, België heeft nood aan meer dan enkel een nieuwe bondscoach.

Hongarije – België (0-4): Masterclass counteren

Een hapklare brok, dat moesten de Hongaren worden op weg naar de finale. En zo geschiedde, een kinderlijk naïef en zwak Hongarije kreeg een pak rammel van onze counterende Belgen met Eden Hazard in een glansrol.

tactiek Belgie

Opstellingen van België & Hongarije

Hongarije was verrassend groepswinnaar geworden na een overwinning tegen Oostenrijk (2-0) en draws tegen Portugal (3-3) & IJsland (1-1). Terwijl het team dit EK al in bijna alle mogelijke formaties aantrad, koos bondscoach Storck voor een ambitieuze, offensieve 4-3-3 met Kiraly, Kadar, Guzmics, Juhasz, Lang, Nagy, Gera, Pinter, Dszudzsak, Lovrencsics en Szalai.

Bij België moesten er geen echte knopen worden doorgehakt, opnieuw een 4-2-3-1 dus met Courtois, Vertonghen, Vermaelen, Alderweireld, Meunier, Nainggolan, Witsel, De Bruyne, Hazard, Mertens en Lukaku.

De Rode Duivels startten snedig aan de wedstrijd met veel en hoge druk op de bal aangevoerd door Lukaku en De Bruyne.

Zeeën van ruimte op middenveld
Ook aan de bal deden onze Belgen het goed, al lag dat deels aan het zwakke Hongaarse blok. Wanneer België opbouwde, positioneerde Hongarije zich om hoge druk uit te oefenen met middenvelders Gera & Pinter hoog in het veld om Nainggolan & Witsel onder druk te zetten. Omdat de aanvallers echter onvoldoende pressing uitoefenden op Alderweireld & Vermaelen, konden die voortdurend De Bruyne, de afhakende Lukaku of Hazard tussen de linies aanspelen. Daar zwom meestal Nagy als enige verdedigende middenvelder in enorme ruimtes (zie onderstaand beeld) waar De Bruyne, Hazard en Lukaku dankbaar gebruik van maakten. Aan de rust bracht de Hongaarse bondscoach dan ook een tweede verdedigende middenvelder in het veld waardoor het evenwicht ietwat hersteld werd.

Twee Hongaarse middenvelders staan hoog, maar er is geen druk op Alderweireld. Die kan makkelijk inspelen op Lukaku, De Bruyne of Hazard die zeeën van ruimte hebben tegen 1 middenvelder.

Twee Hongaarse centrale middenvelders staan hoog, maar er is geen druk op Alderweireld. Die kan makkelijk inspelen op Lukaku, De Bruyne of Hazard die zeeën van ruimte & tijd hebben tegen 1 middenvelder.

Na de vroege 0-1 op vrije trap trok België zich geleidelijk aan iets meer terug. De hoge druk werd wat afgebouwd en de Hongaren kregen de bal (54% balbezit over hele match bekeken). Vanuit de vorige matchen was al duidelijk dat Hongarije graag de bal heeft en durft voetballen van achteruit ondanks de heel beperkte kwaliteiten daar. In de voorbereiding werd dit tegen Duitsland, dat toen met de handrem op speelde, al afgestraft (2-0).

Dszudszak als spelmaker
Om de opbouw te doen slagen, maakte Hongarije het veld namelijk heel groot, zeker centraal, voor een stuk naar analogie met het positiespel van bijvoorbeeld de Duiters. De centrale verdedigers uit elkaar, de backs hoog. Ook de middenvelders stonden vaak erg hoog maar de flankaanvallers vaak nog breed. Dat veroorzaakte twee problemen:

In de eerste plaats kon er bijna enkel ingespeeld worden van de centrale verdediger naar de flankverdediger, naar de flankaanvaller en terug achteruit in een U-vorm. De zeldzame momenten dat de Hongaren uit de druk konden voetballen, was dit bijna uitsluitend te danken aan Dszudzsak die z’n flank verliet en als verdedigende middenvelder een rol als spelmaker opeiste. De drie Belgische middenvelders die de mandekking op de Hongaarse middenvelders voor hun rekening moesten nemen, pikten hem daar onvoldoende op.

Dodelijke Belgische counters
Het tweede Hongaarse probleem was de vele ruimte tussen alle spelers waardoor het erg kwetsbaar werd in de omschakeling. De backs en middenvelders konden vanaf het uur bijna nooit op tijd terug in hun defensieve stelling komen waardoor België voortdurend in meerderheidssituaties werd gebracht. In de opbouw stond Hongarije dan wel gepositioneerd als Duitsland maar technisch werd alles uitgevoerd als San Marino. De beperkte techniek (passing, aannames, wegdraaien) van vele andere spelers was echter even schrijnend als lachwekkend, waardoor Hongarije weinig kon creëren en de Belgen de counters maar uit te pakken hadden.

De Rode Duivels profiteerden uiteraard optimaal en dikten het totaal aantal gemaakte goals uit counters op dit EK al aan tot 5, voorlopig een record. De belangrijkste factoren daarin zijn ongetwijfeld:
– versnellingen met bal aan de voet door De Bruyne en Hazard (11 geslaagde dribbels in deze match)
– tegelijk voldoende infiltrerende spelers van achteruit om een meerderheid te creëren
– perfectie in de passing: timing van inspelen, in de loop, weg van de tegenstander
– genadeloos afwerken

Vooral Hazard en De Bruyne kunnen zich in een ‘counteromgeving’ dan ook volledig uitleven, Lukaku had het duidelijk moeilijker als hij snelle, technische keuzes moet maken en niet zelf wordt diep gestuurd. Bekijk hieronder een aantal Duivelse omschakelmomenten.

Belgie tactiek

Slecht positiespel bij de Hongaren leidt tot verschillende Belgische counters (deel 1)

 

België tactiek

Slecht positiespel bij de Hongaren leidt tot verschillende Belgische counters (deel2)

Opgelegd balbezit
Euforie. Dat lijkt het codewoord waarmee we het gevoel bij de Belgische fans kunnen beschrijven. En terecht, want meer dan ooit leeft het gevoel dat de Rode Duivels geschiedenis kunnen schrijven. Meer nog, de finale halen lijkt een must. En deze prestatie was hoopgevend dankzij ons beste counterspel en de topvorm die Hazard, Courtois en De Bruyne gevonden hebben. Maar beste Marc Wilmots & fans, nu begint het pas. De bel is gegaan, de speeltijd is definitief voorbij.

Nu komen de georganiseerde tegenstanders genre Italië die ons het initiatief gunnen en daar zelf een verdedigend blok tegenover zetten. Iets waar we de laatste jaren amper oplossingen tegen vonden. Nu komen ploegen mét een tactisch plan gekoppeld aan individuele kwaliteit. Nu komt Wales (en hopelijk daarna nog Portugal of Polen). Hopelijk kunnen onze spelers hun topvorm aanhouden, kijken we niet tegen een 1-0 achterstand aan en misschien hopen we stiekem ook op een tactisch plannetje om dominant aan te vallen vanuit (opgelegd) balbezit. Want behalve de tweede goal tegen de Ieren konden we dit EK enkel nog maar prikken op de counter en op spelhervattingen… Go Belgium!

Alle Belgische goals (Sporza)

Meer internationaal voetbal!

 

Zweden – België (0-1): Individuele klasse verdoezelt chaos

Met anderhalf been stond België al in de 1/8e finale: enkel een nederlaag tegen de Zweden en winst van de Ieren kon de Rode Duivels nog uit de volgende ronde houden. En vooral: een draw of overwinning bracht België in ‘The Road to History’: in een tabelhelft zónder Spanje, Italië, Frankrijk, Engeland en Duitsland.

tactiek Belgie Zweden

Opstellingen Zweden & België

Wilmots stuurde dezelfde spelers als tegen Ierland de wei in, enkel de geblesseerde Dembele moest wijken voor Nainggolan. De 4-3-3 werd ingevuld met volgende namen: Courtois, Meunier, Alderweireld, Vermaelen, Vertonghen, Witsel, Naingolan, De Bruyne, Hazard, Carrasco en Lukaku.

De Zweedse coach hield op zijn beurt vast aan zijn 4-4-2 met Isaksson, Lindelof, Johansson, Granqvist, Olsson, Ekdal, Kallstrom, Forsberg, Larsson, Zlatan en Berg.

Dominant balbezit of counter?
Nul. 0 schoten op doel verzamelden de Zweden in hun eerste twee EK-confrontaties tegen Italië en Ierland, een own-goal van de Ier Clark was hun enige wapenfeit de voorbije 180′. Maar toch, mits een overwinning vandaag kon Zweden nog naar de volgende ronde. Geen goal tegen krijgen en zelf 1x prikken was het doel.

De Belgen daarentegen zitten ook met een dilemma: gaan voor dominantie met veel balbezit en hoge pressing of toch kiezen voor de counteraanval, wat blijkbaar ons sterke punt schijnt? Niemand bij de Belgen lijkt het te weten.

“Het resultaat telt, niet het (champagne)voetbal.” Het lijkt niet alleen het credo van Wilmots maar ook dat van bijna al zijn collega-bondscoaches. Een analyse van de opbouw bij beide teams is dan ook kort maar krachtig. Keer op keer de lange bal van bij de doelman. Courtois en Isaksson trapten iedere bal ver vooruit in de opbouw: Courtois richting Lukaku, Isaksson richting Berg (zie hieronder beiden hun passdiagram). Tot zover de dominante passing-game voor de Rode Duivels.

Opbouw Thibaut Courtois

Opbouw Thibaut Courtois

Opbouw Isaksson

Opbouw Andreas Isaksson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onzichtbare bezetting voor doel
In balbezit startte België wel gretig met vooral Vertonghen die tweemaal inschoof van op de linksback wat meteen tot lichte dreiging leidde. Maar het gevaar viel snel weg. De Rode Duivels hervielen in oude gewoonten met beperkte positiewissels, verzandden in een trage balcirculatie en teerden opnieuw volledig op de individuele klasse van De Bruyne, Hazard en co.

Die eerste, de Wittekop van Drongen, leek ondanks z’n mindere vorm echter opnieuw de sleutel in handen te hebben. Hij bewoog soms goed tussen de linies en creëerde als bijna enige Belg echt gevaar, ook op spelhervattingen. Wanneer het centrum te bevolkt raakte, week hij goed uit naar de (linker)flank om van daaruit het spel te verdelen. Het ontbrak hem echter aan lopende spelers in de rug van de Zweedse defensie (Hazard / Carrasco?) en tegelijk aan infiltrerende spelers van achteruit (Witsel?), waardoor z’n scherpe voorzetten vaak in No Man’s Land terechtkwamen. Van bezetting voor doel was eigenlijk gewoon nooit sprake.

Zweeds blok
Intussen zetten de Zweden de Belgen goed blok. Wanneer België in balbezit was rond de middenlijn positioneerde ‘de thuisploeg’ zich in z’n gekende platte 4-4-2 (zie foto hieronder) en hield de ruimte tussen de linies (blauwe lijne zijn de verdediging, het middenveld en de aanval) extreem klein. De ruimte tussen de achterste en voorste lijn (rode pijlen) was zo vaak slechts 20 meter of minder. Erg moeilijk om door te voetballen, zeker bij een gebrek aan snelle balcirculatie en positiewissels.Zweden blokvorming

Wanneer de Rode Duivels het doel van de Zweden nog dichter naderden, zakte Berg nog iets dieper mee en bleef Zlatan voorin hangen in een 4-4-1-1. De dubbele gele muur zorgde er ook voor dat De Bruyne zich na de eerste minuten centraal niet meer kon bewegen en daardoor dus moest uitwijken naar de flank om voor gevaar te zorgen.

Chaos in de pressing
Ook in balbezit trokken de Zweden het spel intussen meer naar zich toe, getuige de 51.3% balbezit op het einde van de match. En daar zaten de vraagtekens bij België voor iets tussen: ‘hoge druk of toch maar laag inzakken en op de counter speculeren’. Het antwoord op die vraag moeten we u na de match eigenlijk nog altijd schuldig blijven en dat is meestal een veeg teken.

In de beginfase zetten de Belgen alleszins hoog druk: Lukaku en een uitstappende De Bruyne (vanuit het middenveld) probeerden hoog te pressen om het de Zweedse centrale verdedigers zo moeilijk te maken. De ruimte tussen de linies was echter zo dramatisch groot dat Naingolan en Witsel te grote afstanden moesten afleggen om effectief druk te zetten en ballen te veroveren.

De strikte mandekking op het middenveld die Wilmots graag hanteert, kon op papier wel werken gezien de meerderheid van 3 Belgische centrale middenvelders tegenover het duo van Zweden. De Bruyne laten doordekken voorin en Witsel & Naingolan de twee centrale middenvelders Kallstrom & Ekdal laten dekken.

Nou, laat voetbal nu net ietsje flexibeler en beweeglijker zijn dan dat. Vooral de Zweedse linkermiddenvelder, Forsberg, genoot ervan om in de ruimte van Witsel & Nainggolan te duiken waar hij vaak de bal kreeg zonder druk. Tegelijk kon de linksback Olsson oprukken om van op de flank gevaar te creëren. Hoge druk leek de vooraf meegekregen opdracht, maar de ruimte tussen de linies was zo groot dat we kunnen betwijfelen of het effectief het geval was of dat het gewoon erg slecht uitgevoerd werd door de elf tussen de lijnen.

De tweede helft zorgde niet voor duidelijkheid: het Belgische blok werd wel lager gezet, waarschijnlijk om van daaruit de ruimte in de rug van de Zweden te benutten. Die moesten namelijk de 0-0 wegvegen om nog kans te maken op de volgende ronde. Maar het inzakken, namen de Belgische spelers nogal letterlijk. De centrale verdedigers van Zweden kregen zeeën van tijd om in te dribbelen en zonder druk de ene lange bal na de andere te versturen richting de baklijn & de twee spitsen. (zie beeld hieronder) En laat net dat nu de situatie zijn waarin we het tegen Italië zo moeilijk hadden: de strijd op leven op dood tussen onze centrale verdedigers en de aanvallers van de tegenpartij. En laat ook dat nu net de sterkte zijn van Zlatan. Gelukkig werd zijn 1-0 afgekeurd. Oef. Anders konden we na de Ierse zege inpakken en wegwezen.

belgie verdedigend

Ruimte tussen de linies bij België veel groter (rode pijlen) dan bij Zweden. (Blauwe) verdediger kan indribbelen zonder druk en de bal lang spelen op het spitsenduo voorin (in geel omcirkeld) die man op man staan tegen Vermaelen & Alderweireld.

Vooral de wisselwerking tussen de afhakende Zlatan en de dieplopende Berg, bezorgden de Belgen wel wat hoofdpijn en hartlijders misschien nog andere pijn. Al bij al deden Alderweireld en Vertonghen het zeer goed, zeker gezien het feit dat ze verdedigend toch wat in de steek werden gelaten door hun ploegmaats. Individuele klasse.

Road to the final
De Zweden moesten komen en deden dat dan ook nadrukkelijker naarmate de wedstrijd vorderde. Met 12 schoten naar doel wist de Gele Brigade overigens meer gevaar te creëren dan in hun vorige twee matchen samen, toen trapte het slechts 11x richting doel. In hun enthousiasme speelden ze natuurlijk wel in de kaart van onze (bewust?) counterende landgenoten. Naingolan trapte de 1-0 binnen na een nieuw omschakelmoment. De counter en een afstandsschot redden ons opnieuw, samen met de individuele aanvallende klasse. Opnieuw die individuele kwaliteiten.

Uiteraard was een meer behouden aanpak geen schande, zeker niet omdat winst of een draw eigenlijk niks uitmaakte. Maar toch, van een uitgedokterde speelwijze lijkt nog altijd geen sprake. En dat na intussen 50 (!) wedstrijden met deze bondscoach.

Het interview van rots in de branding Thomas Vermaelen na de match vatte de wedstrijd eigenlijk nog het best samen: “Het was knokken want we zetten niet goed druk. Maar gelukkig hebben we een paar klasbakken lopen voorin.” Of zoals Filip Joos nog aanhaalde: “Er zijn veel zwakkere landen op het tornooi, maar ze voetballen wel vaak beter dan ons.”

Na 45 goede minuten en 225 matige tot dramatische zijn onze Rode Duivels dus in de 1/8e finale beland. Zeg nog eens dat de uitbreiding van het EK een slechte zaak is. Met Hongarije en nadien Wales of Noord-Ierland ligt de tabel zelfs open naar een historische halve finale en wie weet zelfs meer.

Over progressie in onze speelwijze maken we ons intussen al geen illusies meer. En eigenlijk maakt voetbalgek België zich daar ook niet druk om, zolang er maar gewonnen wordt. Bij deze dus graag een oproep aan Thibaut, Kevin, Eden en alle anderen: doe maar iets, groei naar je beste vorm toe en beslis de volgende matchen op individuele klasse (en op de counter). En Marc, hou jij gewoon die konijnenpoot dicht bij je, alstublieft? En zo samen naar het delirium, go Belgium!

Samenvatting Zweden – België


1/8e finales:

zaterdag 15.00  Zwitserland – Polen
zaterdag 21.00  Portugal – Kroatië
zaterdag 18.00  Wales – Noord-Ierland
zondag 21.00     België – Hongarije

maandag 18.00 Spanje – Italië
zondag 18.00     Duitsland – Slowakije
zondag 15.00     Frankrijk – Ierland
maandag 21.00 Engeland – IJsland

 

Meer internationaal voetbal

Belgisch voetbal