Manchester City – FC Barcelona (3-1): masterclass voetbal

Amper twee weken na de zware 4-0 overwinning in Nou Camp, reisde FC Barcelona gisteren af naar Manchester City. Pep Guardiola vs Barcelona, het beloofde naar jaarlijkse gewoonte reclame voor het voetbal te worden. En zo geschiedde…

tactiek barcelona city

                      Opstellingen Manchester City & FC Barcelona

Pep Guardiola bracht Aguero opnieuw aan de aftrap en koos voor een 4-3-3 met volgende namen: Caballero, Kolarov, Stones, Otamendi, Zabaleta, Fernandinho, Gundogan, Silva, De Bruyne, Sterling en Aguero. Behalve de geschorste Bravo kon Pep met andere woorden op z’n gekende basiself rekenen.

Luis Enrique had iets meer zorgen: Jordi Alba, Pique, Iniesta en Mathieu vertoefden allemaal in de lappenmand. Barça trad ook aan in 4-3-3 met een aanvallende driehoek met deze elf: Ter Stegen, Digne, Umtiti, Mascherano, Roberto, Busquets, Rakitic, Gomes, Neymar, Messi en Suarez.

Ruimte bij Busquets
Net als twee weken terug koos City voor een aanpak met veel lef en bijhorende hoge pressing. Van zodra Barçadoelman Ter Stegen de bal in het spel wilde brengen, probeerden de Engelsen het hoog vast te zetten. Aanvallende middenvelder Silva kwam naast Aguero voetballen in balverlies en zij moesten de centrale verdedigers (Umtiti en Mascherano), doelman (Ter Stegen) en verdedigende middenvelders (Busquets) van de bezoekers het voetballen proberen beletten. Na tien minuten bleek dat al schier onmogelijk dankzij de technische superioriteit van de Catalanen en het uitstekende vrijlopen van Busquets. Barça was dan ook heer en meester van in de beginfase en eiste al het balbezit op.

Masterclass uitvoetballen

opbouw barcelona

Na 10′ schoof ook Gundogan door om mee druk te zetten op Busquets. Barcelona en doelman Ter Stegen (in balbezit) vonden echter oplossingen (= zwarte pijlen)

Guardiola kwam snel met een tegenzet die nog risicovoller was: nu schoof ook Gundogan door om Busquets nog minder ademruimte te geven. De ruimte bij het uitvoetballen lag nu dus niet meer bij Busquets die kort werd gedekt maar de troepen van Luis Enrique vonden ondanks de hoge pressing en beperkte tijd bij momenten met gemak de vrijkomende centrale middenvelder Rakitic of Gomes. Beiden werden ofwel gedekt door Fernandinho of een centrale verdediger, maar eens ze diep inzakten om de bal te halen (linkse zwarte pijl) zou het doordekken van Stones of Otamendi te gevaarlijk zijn waardoor ze daar dus vrij konden komen. Een tweede mogelijkheid was de middenvelder bereiken via een halflange pass op Digne die de bal snel centraal kon doorspelen. Als City dan toch overal zou doordekken, lag de ruimte bij de drie pijlsnelle aanvallers van Barça maar dat was slechts plan C en bleef in de kast.

Want na ongeveer 30’ spelen herkende Guardiola het zinloze van de onderneming en trok City iets gegroepeerder terug om vanuit een medium blok druk te zetten. Zo onder de indruk van de masterclass uitvoetballen was het van de bezoekers.

Slechte restverdediging bij City wat meteen wordt afgestraft, 0-1.

Slechte restverdediging bij City wat meteen wordt afgestraft, 0-1.

Intussen keken The Citizens ook al tegen een 0-1 achterstand aan nadat Barcelona een counter genadeloos afmaakte. City kreeg dan wel de vrije trap maar verwaarloosde de restverdediging wat Neymar en Messi meteen afstraften.

Roberto de weakest link
De bezoekers eisten dus het balbezit op en waren de gevaarlijkste ploeg. Kans na kans creëren zat er echter niet in maar de meeste dreiging ging wel uit van Barça. Vooral de samenwerking op de linkerkant zorgde voor problemen bij de thuisploeg. Zeker de situaties waarbij:
1) Neymar aan de binnenkant speelde en Digne ruimte kreeg voor de overlapping
2) Maar meer nog wanneer Neymar het veld erg breed hield (om ruimte te creëren voor de actie 1v1) en middenvelder Gomes centraal kon infiltreren in de rug van Zabaleta

Op rechts bleef het gevaar relatief beperkt. Enkel wanneer Messi centraal speelde (wat hij meer en meer deed na verloop van tijd) kwam er wat dreiging uit. Het besef bij de Catalanen dat hun opkomende rechtsback Roberto het zwakke broertje van de ploeg was, speelde echter te veel mee want ondanks de vele ruimte kreeg hij amper een bal wanneer hij infiltreerde.

Kort voor rust was diezelfde Roberto namelijk de aanleiding nadat hij erg matig inspeelde tijdens de opbouw. City profiteerde optimaal met een uitstekende afwerking Aguero – Sterling – Gundogan. 1-1 aan de rust, een uitslag waar vooral de thuisploeg erg tevreden mee was.

Andere rol voor De Bruyne & Fernandinho
In de tweede helft herschikte Guardiola de pionnen. De tengere Silva kon de hoge pressing centraal niet altijd belopen en werd naar de linkerkant verbannen, De Bruyne kreeg de belangrijke centrale positie toegewezen in steun van Aguero. Nu kreeg ook de stevige Fernandinho, en niet langer Gundogan, de taak om door te dekken op Busquets; allemaal met als doel wat meer duelkracht te krijgen voorin. Het loonde bijna meteen wanneer diezelfde Fernandinho de bal verovert op Busquets en De Bruyne de lopende Sterling vindt, die maar net mist.

Niet veel later kreeg de Barçagoal uit de eerste helft echter een kopie. Nu Barcelona met de vrije trap die wordt weggewerkt en een vlijmscherpe counter van de thuisploeg. Niet meteen een goal maar wel een overtreding op Silva en de vrije trap van De Bruyne die de 2-1 inluidt.

Direct spel & counteren

4-4-2 plat

City in een medium blok waarbij het centrum wordt vastgezet. Barcelona gebruikt de boulevard op rechts onvoldoende

Na de 2-1 probeerden de Citizens de countertactiek nog meer toe te passen. Met De Bruyne naast Aguero vormde City een relatief laag blok in 4-4-2 en maakte het er een erezaak van het centrum af te sluiten. Dat lukte goed dankzij de beperkte ruimte tussen de linies: de bezoekers kregen vooral ruimte op de rechterkant maar de centrale rol van Messi bleek in dat geval net de achilleshiel te zijn. Want het was Roberto die een zee aan ruimte kreeg op rechts maar daar onvoldoende gebruik van maakte. Een gebrek aan kwaliteit maar ook van vertrouwen van z’n ploegmaats. Met Messi of Neymar breed op de rechterkant had Barcelona de thuisploeg echter nog een pak meer in de problemen kunnen brengen.

In balbezit wilde City vooral geen cadeaus meer weggeven in het uitvoetballen waardoor erg snel voor het directe spel naar voor werd gekozen. De eerste vier, vijf drukzettende spelers van Barça werden zo overgeslagen en daar hadden de verdedigers het dan weer knap lastig mee. Uiteindelijk counterde City zich nog naar een knappe 3-1, de kers op een wondermooie voetbaltaart.

Het sierde Guardiola dat hij na de match eerlijk toegaf 38 minuten achter de bal gehold te hebben, voetbal is nu eenmaal een spel waarbij je af en toe eens wat geluk moet hebben. En over het directe spel in de tweede helft zei hij het volgende: “topclubs zoals FC Barcelona ontwikkelen hun opbouwende speelstijl al 25 jaar, wij nog maar 4 maanden. We zijn dan ook nog niet klaar om op de mat brengen wat zij doen.” Realistische woorden waaraan we maar eens moeten terugdenken als we ons straks weer focussen op de Jupiler Pro League.

Volledige persconferentie Pep Guardiola

Meer buitenlands voetbal

Arsenal – Barcelona (0-2): Barça wint spel van ruimte

tactiek Barcelona Arsenal

                      Opstellingen Arsenal & Barcelona

Arsenal FC & FC Barcelona die elkaar ontmoeten in de achtste finale van de Champions League, er zijn affiches die minder aantrekkelijk zijn zo vroeg op het tornooi. Engeland tegen Spanje, maar een clash van stijlen is het zeker niet. Of toch?

Arsène Wenger koos, op papier althans, voor een 4-3-3 en volgende elf spelers: Cech, Monreal, Koscielny, Mertesacker, Bellerin, Coquelin, Ramsey, Özil, Sanchez en Giroud. In werkelijkheid leunde de opstelling meer aan richting een 4-4-2 maar daarover later meer.

Barça speelt uiteraard overal en altijd zijn eigen spel, Luis Enrique koos voor de gekende namen in zijn 4-3-3 met Ter Stegen, Alba, Mascherano, Pique, Alves, Busquets, Iniesta, Rakitic, Neymar, Suarez en Messi.

Engelse pressing in openingsfase
Arsenal startte hevig aan de match met snelle druk vooruit in de opbouwfase van Barcelona. Wanneer Ter Stegen moest intrappen, stelde Arsenal zich hoog op om de lange bal te forceren en die te recupereren wat ook vaak lukte.

Eens Barça de bal rondspeelde achterin, gingen de Gunners ook meteen pressen. Het was de energieke Alexis Sanchez die hiervoor steeds het signaal gaf door zijn positie als linksvoor te verlaten, druk te zetten op Pique die de bal kreeg, en zelf de passlijn af te zetten op Dani Alves. Als de bal dan toch bij de Braziliaan terechtkwam, wat de Catalanen uiteraard probeerden, kreeg die snel druk van Özil of een andere middenvelder. Vaak probeerde Pique echter een crossbal naar de andere kant van het veld te spelen of werd dat via een tussenstation getracht te bereiken, maar dat leverde vooral veel balrecuperatie op voor Arsenal.

Het plannetje lukte dus geregeld in de openingsfase waardoor Arsenal de eerste minuten kon domineren. Vanwege de hoge intensiteit schakelde het nadien over op iets realistischer voetbal, waarin een blok vormen en snel counteren centraal stonden.

Gebrek aan infiltraties en tempo bij Barcelona
Barcelona kreeg daardoor wat meer tijd aan de bal en kon zo het initiatief overnemen terwijl de thuisploeg zijn organisatie aanpaste naar een soort 4-4-2 en dieper inzakte. In dat lage blok kwam Özil naast Giroud spelen, samen kregen ze de verantwoordelijkheid toebedeeld om de passlijnen op de middenvelders van Barça af te zetten. Daarachter vormde Wenger twee lijnen van vier die kort op elkaar speelden. Zowel in de lengte, vaak was er maar 8 à 9 meter tussen verdediging en middenveld, als in de breedte, van Chamberlain tot Sanchez vaak ook slechts 20 meter. Iemand tussen de linies aanspelen was moeilijk voor Barcelona, de ruimte lag duidelijk op de buitenkanten. Wanneer flankaanvallers Messi & Neymar echter afhaakten werden die van kortbij gevolgd door Monreal en Bellerin.

De bezoekers hadden meer dan 70% van de tijd de bal maar vonden de openingen niet door een gebrek aan tempo & zuiverheid in de balcirculatie in de achterste linie en vooral een duidelijk tekort aan infiltraties van achteruit. Terwijl Rakitic in de beginfase nog goed tussen de linies speelde, zakte hij naarmate de eerste helft vorderde verder achteruit en kwam hij net als Iniesta vaak in de bal. Het maakte het makkelijk doordekken voor de Arsenalmiddenvelders die steun kregen van hun defensie die de ruimte tussen de linies heel beperkt hield.

Arsenal probeert op de counter
Ook Messi & Neymar werden geschaduwd door de backs wanneer zij weer eens breed en laag de bal wilden komen halen, en niemand die de gecreëerde ruimte in de rug van de Arsenalverdedigers gebruikte. Naar het einde van de eerste helft toe boden Jordi Alba & Alves finaal dan toch nog steun aan hun aanvallers met verschillende rushes langs de flank, het zorgde meteen voor een aantal grote kansen voor oa Luis Suarez.

In balbezit rekende Arsenal nu voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en Oxlade-Chamberlain en de vista van Özil. De troepen van Wenger profiteerden een tweetal keer goed van de onzuiverheid in de passing bij de Catalanen maar de efficiëntie in de laatste pass of het uiteindelijk schot op doel was ruim onvoldoende, 0-0 aan de rust.

De tweede helft begon op dezelfde manier als de eerste, met Barça dat er voetballend probeerde uit te komen en Arsenal die dat trachtte te bemoeilijken met hoge druk. Met Busquets die meer inzakte tussen de centrale verdedigers en de backs, Alba & Alves, die hoger gingen spelen werd Arsenal echter al snel teruggedrukt door de man-meersituaties & infiltraties wat de Engelsen opnieuw dwong voor de organisatie in hun 4-4-2.

Maar Barça scoort op de counter
Eens in balbezit probeerden de Gunners wel man-meersituaties te creëren voorin met infiltraties van Ramsey en, in tegenstelling tot in de eerste helft, ook vaak inschuiven van de backs met Monreal maar vooral Bellerin. Ironisch genoeg besliste net deze zet de wedstrijd: Arsenal is in de aanval met ook de ingeschoven Bellerin maar verliest de bal, Barcelona schakelt vliegensvlug om en kan een 3v3 (!) situatie voorin creëren met haar triumviraat Neymar, Messi en Suarez, een cadeau dat het dankbaar in ontvangst nam, 0-1.

Het Engelse enthousiasme dus snel in de kiem gesmoord en voor Barcelona hoefde het niet zo zeer meer, balbezit houden was de boodschap. Beide ploegen kregen nog een aantal kansjes maar het was de net ingevallen Flamini die met een domme tackle Messi zijn tweede van de avond, deze keer van op de stip, gunde en zo de terugmatch overbodig maakte, 0-2.

Aan de top van het hedendaagse voetbal draait het allemaal om ruimte: de ruimte in de rug verdedigen en in balbezit meerderheidssituaties creëren in de beperkte ruimte die er vaak is. Barça en Arsenal probeerden het spelletje van de ruimte elk op hun manier naar zich toe te trekken: de Catalanen zoals steeds met dominant spel via het aanvalstrio geruggesteund door de opkomende backs, Arsenal voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en The Ox. Maar Barça toonde zich zoals zo vaak de laatste jaren opnieuw meester van de ruimte.

 

Samenvatting Arsenal FC – FC Barcelona

Meer buitenlands voetbal

Real Madrid – FC Barcelona (0-4) : Barça straft gebrek aan cohesie bij Real af

Real Madrid op de tweede plaats met de beste verdediging en het meest aantal gescoorde goals. Barcelona aan de leiding. Alle ingrediënten voor een schitterende Clásico waren aanwezig. Een spektakelstuk werd het ook, maar van echte spanning was nooit sprake.

Opstellingen Real & Barça

Opstellingen Real & Barça

Benitez koos voor een 4-2-3-1 met Navas; Marcelo, Ramos, Varane, Danilo; Kroos, Modric, Ronaldo, Bale, Rodriguez; Benzema.

Luis Enrique houdt volgens de clubfilosofie vast aan de 4-3-3 met Bravo; Alba, Mascherano, Pique, D. Alves; Busquets, Rakitic, Iniesta; Roberto, Neymar en Suarez.


Verzorgde opbouw bij Barcelona

Real Madrid startte heftig aan de wedstrijd met veel druk vooruit. Barcelona probeerde de bal in de ploeg te houden en haalde het tempo regelmatig uit de wedstrijd door terug te spelen op de doelman en door het slim uitlokken van een aantal overtredingen.

Wanneer de eerste ‘drukgolf’ wat was verdwenen, kregen we het wedstrijdbeeld voor de volgende 80’ te zien.

Barcelona ging uiteraard voor een verzorgde opbouw van achteruit bij doelman Bravo. Centrale verdedigers Pique en Mascherano (al snel geblesseerd uitgevallen en vervangen door Mathieu) zakten erg diep uit om de bal op te vragen bij de doelman. Busquets maakte zich voor de defensie uitstekend aanspeelbaar en hielp om de bezoekers uit de Madrileense druk te voetballen.

Sergi Roberto, op papier de rechterflankaanvaller, speelde tegelijk een belangrijke rol en maakte zich regelmatig goed vrij tussen de linies en op het middenveld om de bal in de ploeg te houden. In de tiende minuut kon hij zich zo opnieuw ontdoen van Marcelo om vanuit een centrale positie Luis Suarez de 0-1 voor te schotelen.

Al bij al domineerde Barcelona al snel het balbezit en kon het van daaruit momenten kiezen om kansen te creëren via de juiste doorsteekbal of de individuele actie van Neymar en Suarez. Dat lag deels bij het uitstekende positiespel en het technisch vermogen van Barcelona maar nog meer bij de chaos in het elftal van Real Madrid.

Defensieve chaos bij Real
De thuisploeg probeerde afwisselend hoog druk te zetten en dieper terug te zakken op de eigen helft. Bij beide momenten was een enorm gebrek aan cohesie merkbaar waardoor Barcelona zich steeds makkelijk een weg naar voor kon voetballen.

Real-aanvallers zetten druk, rest van de ploeg sluit niet aan

Real-aanvallers zetten druk, rest van de ploeg sluit niet aan

1) Wanneer de Real-aanvallers -met Benzema op kop- besloten hoog druk te zetten, werd er door één of meerdere linies onvoldoende aangesloten. Op afbeelding 2  zie je de drie aanvallers hoog druk zetten op de verdedigers en de keeper van Barcelona. Het middenveld van Real bengelt echter nog aan de middenlijn, de verdedigers zitten nog op de eigen helft. Daardoor kan Barcelona makkelijk de man-meersituatie via Busquets uitspelen en oprukken.

Op afbeelding 3 gebeurt hetzelfde, opnieuw is Busquets volledig vrij als verdedigende middenvelder. Real sluit onvoldoende aan en het middenveld gaat pas storen wanneer Busquets al in balbezit is.  Die kan de Realmiddenvelders op zijn beurt gemakkelijk uitspelen met 1 simpele pass. Deze fase is ook de rechtstreekse aanleiding voor de 0-3 die daar op volgt.

 

 

Opportunisme voorin

Real Barca middenveld

Linies Real sluiten niet aan. Middenveld zet te laat druk op Busquets die 0-3 inluidt

2) Wanneer Real niet koos voor hoge druk, zakte het in tot de middenlijn. Daar leek het de bedoeling om twee lijnen van 4 neer te zetten met daarvoor de spits en de nummer 10. Een soort 4-4-2 in balverlies dus, zoals Real het al meer deed dit seizoen. Die organisatie stond er vaak wel, maar dan wel letterlijk staan. Van hevige druk op de balbezitter was nooit sprake. De flankaanvallers verzaakten aan hun defensieve taak waardoor zowel Jordi Alba als Dani Alves makkelijk konden oprukken.

Real viel naarmate de wedstrijd vorderde compleet uiteen in 2 blokken. Een defensief blok met de keeper, de 4 verdedigers + Kroos & Modric. Een aanvallend blok met Benzema, Ronaldo, James en Bale die geen inspanning deden om snel terug een compact blok te vormen. Kroos en Modric liepen overal en nergens om grote gaten te dichten, wat zorgde voor zeeën van ruimte voor de Catalaanse creativiteit.

Het enige voordeel van de chaos was dat Real Madrid sporadisch nog gevaarlijk kon zijn door het opportunisme voorin. Want met 4 technisch begaafde spelers voorin, liggen er natuurlijk altijd mogelijkheden om tot scoren te komen op de counter. De laatste pass bij Real was echter vaak van een te laag niveau en wanneer die goed was, hield een uitstekend keepende Claudio Bravo de thuisploeg wel van een eerredder.

Barcelonese gegenpressing
Barcelona tikte zich uiteindelijk de hele wedstrijd door rustig tussen de Madrileense rangen. Iniesta en Roberto dirigeerden in aanvallend opzicht en konden Suarez en Neymar voortdurend in gevaarlijke posities vrij krijgen, Alba en Alves kregen de ruimte om te overlappen maar beperkten hun infiltraties wat naar het einde toe. De inbreng van Messi bracht het spelletje balbezit naar een nog hoger niveau, uiteindelijk had Barcelona 59% van de tijd de bal in de eigen rangen op vijandige bodem.

Ook in balverlies kon het contrast tussen Real en Barça niet groter zijn. Waar bij Real van cohesie geen sprake was, waren de Catalanen uitstekend op elkaar afgestemd. Wanneer het de bal verloor, schakelde het vliegensvlug om en zette het meteen druk op de speler van Real die de bal veroverd had. Die kreeg niet de tijd om rond zich te kijken en leed vaak meteen terug balverlies, die snelle tegendruk na balverlies wordt aangeduid met het nieuwe trendy woord ‘gegenpressing’.

De 0-2 was hiervan het beste voorbeeld: een dribbelende Modric wordt achterna gezeten door diepe spits Suarez die de bal verovert. Via een aantal tussenstations komt de bal snel bij Neymar die de match nog voor rust in een beslissende plooi kon leggen.

Druk vanuit middenveld
Wanneer Real probeerde op te bouwen, zette spits Suarez meestal Ramos goed vast die lateraal doorspeelde op Varane. Intussen had Iniesta zijn loopactie vanuit het middenveld al opgezet om daar druk te zetten op de centrale verdediger. Ook op deze manier werd de bal heel vaak makkelijk veroverd.

El Clásico bracht het verwachte spektakel. Barcelona acteerde als een uitstekend op elkaar ingespeeld team met de nodige agressie, techniek en spelinzicht. Real toonde vooral een gebrek aan cohesie en lijkt Benitez’ hoofd op de kapblok te leggen, nu het al op 6 punten van aartsrivaal Barça volgt…

Samenvatting Real Madrid – FC Barcelona

Meer buitenlands voetbal

Finale avant la lettre: FC Barcelona – Bayern München 3-0

Guardiola legde de basis voor de succesjaren in Barcelona en de Catalanen kennen de trainer van Bayern als geen ander: een vooruitgeschoven finale, ook op tactisch vlak!

Startopstellingen Barcelona & Bayern München

Startopstellingen Barcelona & Bayern München

Luis Enrique miste Mathieu in de verdediging, maar beschikte voor de rest over zijn beste elftal. De coach zette een logische 4-3-3 opstelling neer met ter Stegen; Alba, Mascherano, Pique, Dani Alves; Busquets, Iniesta, Rakitic; Neymar, Luis Suarez, Messi.

Guardiola kende een waslijst geblesseerden en moest het zonder oa. Robben, Ribéry, Alaba en Badstuber rooien. Pep wilde Barça verrassen en probeerde dit met een 3-5-2: Neuer; Rafinha, Boateng, Benatia; Bernat, Xabi Alonso, Lahm, Tiago, Schweinsteiger; Lewandowski, Müller.

Tegen het Barcelonese spel zijn meestal twee volledig verschillende strategieën: extreem hoog druk zetten of heel diep terugzakken en speculeren op de tegenaanval. Bayern startte met lef en koos voor het eerste.

Barça had echter het meeste balbezit in de beginfase en oefende een pak druk op de driemansdefensie van Bayern. De  Duitse aanval en het middenveld zorgden voor onvoldoende pressing, waardoor de bal erg vaak ingespeeld kon worden bij het koningstrio Neymar, Messi en Suarez. Vooral op de zijde van Neymar werd voor heel wat gevaar gezorgd: de Braziliaan kwam vaak de bal in de voet halen om van daaruit de dribbel op te zetten. Benatia werd in de openingsfase dolgedraaid. Ook Messi kon een aantal gevaarlijke acties opzetten, maar Barça miste de kansen.

Over een andere boeg
De keuze voor twee spitsen en drie centrale middenvelders van Guardiola viel te begrijpen. Het was namelijk de intentie van Bayern om Barcelona meteen onder druk te zetten, en dit van zodra doelman Ter Stegen de bal had. Met de 3-5-2 veldbezetting konden de twee centrale verdedigers en drie centrale middenvelders van Barça het opbouwen goed belet worden. Dit leverde regelmatig balbezit op maar bracht te veel gevaarlijke situaties in de rug van de Bayerse defensie met zich mee. Toen Suarez na 15’ bij één van deze situaties alleen op Neuer kon afgaan (en miste), besloot Guardioloa het roer om te gooien.

München schakelde over op een 4-4-2 met een ruit op het middenveld. Rafinha werd rechtsback, Tiago linkermiddenvelder en Benatia werd verlost  van de flank. Het verhaal van de wedstrijd veranderde bitter weinig, Bayern probeerde druk te zetten en goed mee te voetballen maar Barça domineerde.

Het gemis van Ribéry & Robben (individuele klasse) probeerde Bayern collectief op te vangen met die 4-4-2 in ruit. Laat dat nu net hét spelsysteem zijn dat enkel rendeert met veel infiltrerende spelers, de strategie die dus een pak aanvallende & verdedigende inspanningen vraagt van het hele elftal. Maar het tempo lag te hoog voor de bezoekers, er kwamen dan ook te weinig lopende Duitsers mee om de ruimte in de rug van Barcelona te bespelen. Lahm, Tiago en Schweinsteiger hadden te veel moeite met druk zetten waardoor ze zelf amper voor aanvallende impulsen, met én zonder bal, konden zorgen.

Na 15' schakelde Bayern over naar een 4-4-2 in ruit

Na 15′ schakelde Bayern over naar een 4-4-2 in ruit

Xabi Alonso (als vrije man op het middenveld) deed het behoorlijk, maar had onvoldoende aanspeelpunten voorin. Want ook Bernat & Rafinha speelden in het nieuwe systeem behoorlijk defensief. Daardoor miste Bayern wel erg veel in balbezit: het veld dat breed gehouden werd, lopende mensen (Müller op 10 en Schweinsteiger een rij achteruit had in dat opzicht een betere keuze kunnen zijn) en individuele kwaliteit voor de laatste pass.
Blufpoker = spektakel
Barcelona speelde op zijn beurt nagenoeg de perfecte wedstrijd. In verdedigend opzicht was het superieur, het maakte de ruimtes erg klein, presste net als Bayern erg hoog. Het beheerste de omschakeling naar balverlies perfect met de bedoeling de bal binnen de 6” terug te heroveren. Eens in balbezit probeerde het rustig naar de opening te zoeken die voornamelijk gevonden werden via Messi & Neymar op de flank. Zij werden steeds goed ondersteund door de backs (Alves & Alba) of een uitstekend infiltrerende Rakitic om een 2 tegen 1 te creëren.

Uiteindelijk maakte Barcelona het verschil in de omschakeling naar balbezit, zeg maar op de counter. Het eerste doelpunt kwam er na dom balverlies van een dribbelende Bernat. De tweede en derde goal vonden hun oorsprong bij Duits balverlies op de helft van Barça waarna de Catalanen razendsnel counterden. De ruimte in de rug van de defensie, hét zwakke punt van het oppermachtige Barça onder Guardiola, werd nu dus genadeloos uitgebuit door datzelfde Barcelona.

Bayern verzorgde een spelletje blufpoker dat spektakel opleverde maar waarin het finaal werd afgestraft. Het probeerde 90’ hoge pressing te spelen, maar het tempo van deze match viel in geen enkel opzicht te vergelijken met een wedstrijd in de Bundesliga. Het getuigt van veel lef maar misschien ook wel enige naïviteit in Beieren, denkend dat ze dit Barcelona 90’ konden domineren. De neutrale toeschouwer kon alleszins genieten van een schouwspel dat zich hopelijk volgende week herhaalt!