De keuzes van ‘Woy’

Ondanks het feit dat Engeland met 1-2 de boot inging tegen Italië was de teneur bij de Engelsen optimistisch. De positieve impulsen van Sturridge, Welbeck en Sterling toonden dat de Engelsen over veel aanvallende kwaliteit beschikken. Achterin is er helaas minder luxe. Toch hebben we de indruk dat vooral de keuzes van bondscoach ‘Woy’ Hodgson voor de nederlaag zorgden.
Door Stijn Candries.

Engeland startte in een 4-2-3-1 met de volgende namen: Hart – Johnson, Cahill, Jagielka, Baines – Henderson, Gerrard – Welbeck, Sterling, Rooney – Sturridge. Opvallend daarbij was de rol van Wayne Rooney op de linkerkant. Door Rooney daar te posteren moest hij in balverlies talloze keren achter rechtsachter Damian aanhollen die naar hartenlust mee naar voren trok. Het gebrek aan snelheid en wendbaarheid van de verdediging dwong de Engelsen er immers toe om diep in te zakken en de Italianen pas laag op te vangen. Op de linkerkant was het opzet om Rooney in balbezit naar binnen te laten komen. Baines zou dan mee kunnen opkomen om zijn offensieve kwaliteiten te tonen. Baines had echter een complete offday waardoor dat plan in het water viel. BBC-analist Alan Shearer was na de wedstrijd hard voor Rooney vanwege het missen van een opgelegde kans en het trappen van de slechtste hoekschop sinds het ontstaan van het voetbal. Rooney liet inderdaad de kans op de gelijkmaker liggen, maar als je een hele wedstrijd defensief werk moet opknappen is het niet verwonderlijk dat je op het eind van de wedstrijd de frisheid mist om het verschil te maken. Ter info: Rooney legde 11,22km af, daarmee liet hij alle andere spelers ver achter zich.

Logischer was het geweest om Rooney op zijn vertrouwde positie als schaduwspits uit te spelen. In steun van Sturridge zou hij het spel meer kunnen bepalen en frisser opduiken voor doel. Danny Welbeck was met zijn vijf longen dan weer de geknipte man om op rechts Darmian uit de wedstrijd te houden en toch voor aanvallende impulsen te zorgen. Sterling was met zijn flitsen een gesel voor de Italiaanse defensie maar komt toch nog altijd beter tot zijn recht op zijn vertrouwde flank. Met Welbeck, Sturridge en Sterling als speerpunten zouden Rooney en Gerrard ook naar hartelust de beslissende dieptepassen kunnen geven hebben.

Het aanpakken van Pirlo
Een hot item vooraf was hoe de Engelsen Pirlo zouden aanpakken. Niet, zo bleek. De Italiaanse grootmeester had zijn vertrouwde rol voor de verdediging ingeruild voor een iets meer aanvallende en licht links geörienteerde positie. In de aanvangsfase gaf Jordan Henderson nog enige druk op Pirlo, maar nadien kreeg Pirlo veel ruimte en werd hij niet onder druk geplaatst. De Engelsen probeerden zijn passlijnen af te snijden maar zijn 108 passes waarvan 95 procent aankwam bewijzen dat ze daar niet echt in slaagden. Op zijn 35ste is Andrea Pirlo niet meer de meest beweeglijke. Hij rondde nog altijd de kaap van de 10km, maar kwam nooit boven de 20,2km/u wat hem de traagste Italiaan maakte, zelfs doelman Sirigu haalde 20,6km/u. Het zou voor een jonge snaak als Henderson een eenvoudige klus moeten zijn om de Italiaan kort op te jagen, zoals Nederland subliem demonstreerde in hun tweede helft tegen Spanje.

De wissels
De fout om Rooney achter Damian te laten lopen werd (veel te laat) gecorrigeerd tijdens de rust door Rooney van kant te laten wisselen met Welbeck. Toen die laatste na een uur vervangen werd door Barkley moest Rooney opnieuw naar links, Sterling schoof naar rechts en Barkley kwam centraal. Welbeck die voor veel gevaar zorgde en defensief zeer nuttig was zo vroeg naar de kant halen was op zijn zachtst gezegd bizar, ook al maakte Barkley wel een prima invalbeurt. Henderson was echter een logischere wissel geweest. Sturridge moest noodgedwongen naar de kant na een trap van Chiellini. Maar de laatste wissel, dan toch Henderson voor Wilshere, bracht geen zoden aan de dijk. Op dat moment kon Hodgson beter alles of niets spelen en Rickie Lambert in de strijd gooien. Zeker omdat Sterling met nog een kwartier te gaan zijn beste krachten reeds had verbruikt.

Ondanks de positieve teneur staan de Engelsen met de rug tegen de muur voor de wedstrijd tegen Uruguay. Wij zijn nu al benieuwd hoe ‘Woy’ die zal aanpakken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s