KAA Gent – Standard (4-1): verdedigende fouten nekken Standard

KAA Gent Standard

                      Beginformaties van KAA Gent en Standard Luik

Voor Yannick Ferrera was het met Standard Luik de tweede ‘voorbereidingswedstrijd’, al zouden punten meer dan welkom zijn voor de Rouches. Gent tankte vertrouwen in de Champions League en wilde de titelmatch van vorig jaar graag herhalen.

Vanhaezebrouck koos opnieuw voor zijn gekende 3-4-3 opstelling. De namen: Sels; Nielsen, Mitrovic, Asare; Foket, Kums, Neto, Soumahoro; Milicevic, Depoitre en Raman.

Ferrera verraste met een 5-3-2 met volgende elf spelers: Thuram; Dussaut, Fioré, Van Damme, Arslanagic, Andrade; Yattabara, Trebel, Dossevi; Emond en Knockaert. Achterin miste hij met Teixeira en Scholz veel kwaliteit, in de plaats kwamen met vijf verdedigers kwaliteit. Het zou Standard zuur opbreken.

Laag blok
De nieuwbakken Luikse coach kent de sterkte van Gent: Milicevic & Raman hun infiltraties en beweging tussen de linies opvangen, Foket niet laten oprukken langs de flank, motor Kums kort dekken en ook nog eens de balvaste Depoitre aan de ketting leggen ; dat was het plan. Daarvoor paste Ferrera zijn veldbezetting aan en koos voor een laag blok op de eigen helft om de ruimte in de rug van KAA Gent aan te vallen met Emond, Knockaert en Dossevi.

Het plan wierp al snel zijn vruchten af toen Knockaert op de tegenaanval na een rush van 53 meter de 0-1 op het bord trapte. Standard gaf achterin niks weg en Gent vond geen oplossing tegen de vijfmansdefensie. Fioré had Depoitre in de tang, verdediger Andrade ving Foket makkelijk op. Milicevic & Raman werden kort gedekt door Arslanagic en Van Damme. Als de twee ‘valse wingers’ te diep terugzakten, nam het Luikse middenveld die taken uitstekend over. Op het middenveld kregen Kums en Neto weinig tijd aan de bal, want zowel Trebel als Dossevi dekten heel snel vooruit door toen één van hen de bal kreeg aangespeeld.

Standard kon meermaals gevaarlijk zijn met de snelle Knockaert, de slim bewegende Emond. Zij werden in hun drang naar diepgang gesteund door de centrale middenvelders Trebel en Dossevi die de counters goed hielpen opbouwen.

Veel hoekschoppen
De thuisploeg had het moeilijk om te dreigen. Zowel Milicevic & Raman waren onzichtbaar en kwamen te stereotiep naar de bal toe waardoor ze nooit uit de dekking van de Standarddefensie geraakten. Er was geen evenwicht in het vrijlopen: weinig spelers liepen diep, er werd alleen in de bal gekomen: veel balbezit voor Gent maar weinig gevaar was het gevolg. Enkel Soumahoro kon op de linkerflank voor dreiging zorgen in de talrijke 1-tegen-1-situaties met Dussaut, waar het wel veel hoekschoppen uit puurde.

De 1-1 kwam er dan toch door slim lopen van Milicevic in dezelfde zone als Raman. Standard verloor even de organisatie waarna er (weliswaar vanuit buitenspel) kon gescoord worden door Gent.

Niet veel later was er een nieuwe situatie waarin bij Gent te veel spelers in de bal kwamen, waarop krachtpatser Depoitre slim reageerde met een loopactie in de diepte. Arslanagic, zoals al eerder aangegeven nog te zwak voor een PO I-ploeg, trok domweg aan de noodrem en mocht douchen met rood. Tot overmaat van ramp trapte Milicevic dezelfde vrije trap nog tegen de touwen, 2-1 en Standard met vieze papieren de rust in.

Lopende mensen
De Rouches stoomden echter met veel lef de kleedkamer uit. Ferrera herschikte zijn pionnen tot een 4-2-3 en wilde snelle pressing. Emond werd de centrale spits met Knockaert en Dossevi op de flanken. Centraal zorgden Trebel en Yattabaré nog steeds voor felle druk op het duo Kums-Neto. Achterin moest er nu vaak man op man worden gespeeld tegen de lopende mensen van Gent met alle risico’s vandien. Dussaut speelde op rechts, Fioré & Van Damme centraal en Andrade op links.

De bezoekers kregen meteen een aantal kleine kansjes maar in de 62ste minuut lijkt de beslissing gemaakt als Matton een afvallende bal uit een hoekschop droog binnenknalt. Wanneer twee minuten later Dussaut nog met een lichte rood wordt weggestuurd, gooit Standard de handdoek.

Ferrera schakelt om naar een 4-3-1 en wisselt enkele sterkhouders. Gent krijgt de tijd om rustig de bal rond te spelen. Met Kums die meer vrijheid krijgt, Foket die naar hartelust kan oprukken en Moses Simon die geprikkeld invalt, hebben de Buffalo’s nog talrijke mogelijkheden om de score op te drijven. Uiteindelijk is het Matton die de 4-1 eindstand op het scorebord zet.

Voorlaatste plaats
Gent bevestigde in de tweede helft het goede Champions Leaguevoetbal en schudt het doelpuntenprobleem van zich af met vier goals. Toch blijven ze het moeilijk hebben om tegen een laag, stevig blok (vandaag Standard met 5 achterin) kansen te creëren en de ruimte in de rug van de eigen verdediging makkelijk te controleren. Op dat vlak lijkt Europees voetbal voor deze kern een verademing, omdat de topploegen daar wél van eigen sterkte uitgaan en de Buffalo’s de ruimte geven om hun eigen voetbal te brengen.

Ferrera kan zijn ploeg straks ondanks de nederlaag wat lichtpunten aanbieden. Er stond een stevig blok, een uitstekende mentaliteit en de Luikenaars de kampioen 40’ aan het wankelen brengen. Het gebrek aan kwaliteit achterin was eens te meer de katalysator van een zware nederlaag, het is wachten op de terugkeer van het duo Teixeira, Scholz. In tussentijd pakken de Rouches maar beter punten want het staat momenteel op de voorlaatste plaats geparkeerd.

Samenvatting KAA Gent – Standard

Sint-Truiden: flitsende flankaanvallers

De kampioen uit de tweede klasse toonde zich afgelopen zomer erg actief op de transfermarkt. Van de basisploeg van vorig jaar blijft erg weinig over, terecht zo bleek de afgelopen weken. Het enthousiasme op Stayen bereikte intussen al ongekende hoogtepunten.

Basisopstelling Sint-Truiden

                                        Basisopstelling Sint-Truiden

Ferrera kiest voor een 4-2-3-1 opstelling. In doel verraste de Fransman Dutoit in positieve zin. Hij toonde zijn uitstekende reflexen en uitvoetballend vermogen al meermaals en verdient de voorkeur op Yves De Winter.

Aanvallende impulsen
Achterin gaat de coach voor het centrale duo Rúben Fernandes en Yvan Erichot. De eerste zorgt voor ervaring en is positioneel sterk, de tweede brengt Franse power mee op het veld. Erichot durft al eens te driest in duel gaan of de buitenspelval onnodig open te zetten, maar dat strafte tot op heden nog geen enkel team af. Zijn kopbalsterkte is een extra wapen op spelhervattingen. Op de flank heeft Bagayoko op rechts een basisplaats. Hij voegt duelkracht, enthousiasme, en aanvallende impulsen (met iedere wedstrijd wel minstens 1 uitstekende voorzet) toe aan het Truiense elftal. Op links zijn er met Rherras en Artabe twee opties. Door de vele schorsingen speelden bijna alle verdedigers overigens al eens op een andere positie, wat opvallend goed meeviel.

Schoofs, Angban en Ono bevolken het driemansmiddenveld. De eerste twee spelen controlerend, Ono zorgt voor infiltraties en creativiteit van op de positie 10, al is hij nog wat zoekende. Kapitein Schoofs zorgt voor rust in de ploeg en verzorgt de opbouw van achteruit. Angban, geleend van Chelsea, neemt de druk vooruit en het winnen van heel wat duels voor zijn rekening, hij beschikt ook over een uitstekende wisselpass. Heel veel kwalitatieve alternatieven zijn er op het middenveld echter niet.

Snelle dribbels
De kracht van STVV ligt voorin. De centrale spits is Boli, overgekomen van Verviers. Hij is heel sterk met zijn rug naar doel, snel, erg balvast, en weet het doel staan als geen ander. Rechterflank Dompé is misschien de meest uitgesproken figuur van de ploeg. Zonder eerste klasse ervaring raast de 20-jarige Franse flankaanvaller over het (kunstgras)veld. Met explosieve versnellingen, flitsende dribbels en keiharde pegels op doel vanuit alle hoeken van het veld is hij de revelatie van de eerste speeldagen.  Op links is er met Edmilson een gelijkaardig type dat steeds voor dreiging zorgt met individuele acties. Met Mbombo zit er nog een spits met veel potentieel en snelheid op de bank.

Ferrera zorgde ervoor dat er achterin een sterk blok staat bij STVV. Individueel heeft hij niet de grootste namen, maar hij creëerde wel een complementair geheel. De Kanaries zijn op hun sterkst in thuiswedstrijden wanneer zo hoog kunnen pressen en de verdedigers van de tegenstanders in de opbouw in de fout kunnen dwingen. In uitwedstrijden valt die hoge druk meer weg al schakelt STVV ook een tandje hoger wanneer het op achterstand komt.

In balbezit is de tactiek relatief eenvoudig. Durven opbouwen van achteruit en via de flank probeert STVV steeds zijn gevaarlijke vleugelaanvallers in 1-tegen-1-situaties (Dompé en Edmilson) te krijgen tegen de flankverdedigers van de oppositie. Dit lukt vaak via snelle wisselpasses van Schoofs of Angban en via een hoog opkomende back, vooral op rechts via Bagayoko. Edmilson en Dompé toonden al dat ze iedere flankverdediger in de Pro League enorm pijn kunnen doen met hun snelheid als ze de bal aan de voet hebben.

STVV heeft met Ferrera de juiste keuze gemaakt: hij kent het huis en kon zijn kern grotendeels zelf samenstellen en kneden. Daardoor brengen de Truienaars aanvallend voetbal volgens de stijl van het huis: vol enthousiasme druk vooruit zetten, lef tonen en zo de trouwe achterban achter zich krijgen. Ferrera heeft zijn huiswerk goed voor elkaar, al blijft hij in dit systeem wel heel afhankelijk van de vormcurve van zijn snelle aanvallers.

Sterkte: enthousiaste pressing & kwaliteit flankaanvallers
Zwakte: beperkte wisselmogelijkheden 
Prognose na 30 matchen: 8e
De Vraag: hoe lang duurt de positieve flow op Stayen?


Yannick Ferrera

Yannick Ferrera, coach van STVV. Copywright La Nouvelle Gazette

Yannick Ferrera, coach van STVV. Copywright La Nouvelle Gazette

De 34-jarige Ferrera begon zijn trainerscarrière tien jaar geleden bij de jeugd van RSC Anderlecht. Als speler scheerde hij geen hoge toppen, als coach had hij duidelijk een veel grotere toekomst. Nadat hij zes jaar de Brusselse jeugd trainde, verhuisde Ferrera naar KAA Gent waar hij video-analist werd van Michel Preud’homme. Nadien reisde hij mee met zijn hoofdtrainer naar Saoudi-Arabië. In 2012 kwam de piepjonge coach aan het roer bij Charleroi waar hij meteen indruk maakte dankzij zijn aanvallende speelstijl en uitstekende communicatie met zijn spelers. Het publiek van de Zebra’s sloot hem meteen in de armen. Hij zorgde voor het behoud maar nam desondanks al vroeg ontslag omdat hij een gebrek aan respect voelde vanuit het bestuur. In 2013 nam Ferrera de fakkel over bij Sint-Truiden. In het tweede volledige seizoen dat hij de leiding had in Haspengouw leidde hij de Kanaries opnieuw naar de hoogste klasse. En daar verovert hij momenteel opnieuw het neutrale publiek met een erg enthousiaste en aanvallende speelwijze.

Kijk hier voor de analyses van de andere Belgische teams!