Deze week werden de laatste tickets verdeeld voor het WK 2014 in Brazilië. 32 landen doen deze zomer een gooi naar eeuwige roem. Hoewel de beste voetballanden straks aanwezig zijn op het wereldkampioenschap, zijn lang niet alle topvoetballers van de partij in Zuid-Amerika. We stelden een elftal van thuisblijvers samen dat straks ook een gooi naar de wereldtitel had kunnen doen. Voorwaarden voor een selectie: het land van de speler plaatste zich niet voor het WK, en er komt maximaal één voetballer per natie in de ploeg.

Petr Cech (Tsjechië): Goede reflexen, sterk op hoge ballen en lanceert onze counters met verre trap
David Alaba (Oostenrijk): Uitstekend voetballend vermogen, snelheid, prima conditie en positioneel sterk
Daniel Agger (Denemarken): Kopbalsterk, messcherpe tackle en durft uitvoetballen
Branislav Ivanovic (Servië): Positioneel sterk, beenhard, motivator en ongetwijfeld goed voor kopbaldoelpunt in 93^ste minuut
Seamus Coleman (Ierland): Aanvallend ingesteld, goede voorzet, zorgt voor de aanvoer naar onze topspitsen
Mohamed Diamé (Senegal): Meid voor alle werk, recupereert ballen en speelt die direct in naar onze technisch begaafde voetballers
Marek Hamsik (Slowakije): Goed afstandsschot, nagenoeg perfecte passing, infiltreert schitterend, ideale spelmaker voor ons elftal
Gareth Bale (Wales): Turbo op onze flank, schitterende dribbel, uitstekende traptechniek
Pierre-Emerick Aubameyang (Gabon): Sprintbom, heeft individuele actie, kan op iedere aanvallende positie uit de voeten
Robert Lewandowski (Polen): 9 pur sang, helpt mee in de combinatie, dodelijk in de 16
Zlatan Ibrahimovic (Zweden): Buitenbeentje, die ongetwijfeld wat extra magie in onze ploeg brengt

En dit zijn onze 7 supersubs:
Justo Vilar (Paraguay), Brede Hangeland (Noorwegen), Juan Vargas (Peru), Nuri Sahin (Turkije), Steven Pienaar (Zuid-Afrika), Mario Vucinic (Montenegro), Andriy Yarmolenko (Oekraïne)

Wat denken jullie?

We zijn vijftien speeldagen ver in de Belgische Jupiler Pro League. Precies halfweg de reguliere competitie, hoog tijd dus voor een balans. Welk elftal brengt volgens ons het beste samen van wat op onze Belgische velden ronddartelt?

Keeper: Matthew Ryan (Club Brugge) is zonder twijfel de verrassing onder de doelmannen. De Australiër is ondanks zijn gestalte (1m84) ijzersterk op hoge ballen en hij beschikt over uitstekende reflexen. Daarnaast voldoet hij aan de hoge eisen die  vandaag voor keepers worden gesteld op vlak van voetballend vermogen, schitterende traptechniek.

Linkerverdediger: Derek Tshimanga (KRC Genk) had het lang moeilijk met de druk die op zijn schouders rustte omwille van het hoge transferbedrag dat Genk voor hem betaalde. Lijkt ‘mentale rust’ gevonden te hebben, wat zich vertaalt in constante prestaties. Is positioneel duidelijk verbeterd. Daarnaast zijn z’n enorme snelheid en scherpe tackle zijn belangrijkste wapens. De laatste weken ook belangrijk voor de Genkies dankzij z’n vele rushes om de aanvalsgolven te ondersteunen.

Centrumverdediger: Laurent Ciman (Standard) kende een moeilijke periode bij Club Brugge en wordt maar matig geapprecieerd door de fans, bestuur en media. Onterecht, zonder meer. Keihard in de duels, positioneel degelijk en presteerde dit seizoen constant naast de licht ontvlambare Kanu. Zal uitvoetballend nooit de beste worden, maar dat hoeft ook niet in het systeem dat Standard momenteel hanteert.

Centrumverdediger: Chancel Mbemba (Anderlecht) vormt de grootste verrassing van dit elftal. Vier maanden terug nog een nobele onbekende in het Brusselse, ontpopte hij zich echter razendsnel tot een belangrijke pion in het elftal van Anderlecht. Positioneel bijna foutloos, heeft een goede tackle en kan uitvoetballen als geen ander. De vergelijkingen met Vincent Kompany zijn niet uit de lucht gegrepen, benieuwd hoe hij zich verder ontwikkelt.

Rechterverdediger: Daniel Opare (Standard) heeft zijn plaatsje in dit elftal te danken aan zijn schitterende tackles en indrukwekkende fysieke kracht (snelheid, wendbaarheid, explosiviteit). Is een gesel voor menige linkerflankaanvaller door het veelvuldig oprukken naar voor en haalt iedere aanvaller terug met zijn snelheid. Moet dringend minder onbesuisd in de tackle gaan, want pakt nog te veel onnodige kaarten.

Verdedigende middenvelder: William Vainqueur (Standard), dat is het antwoord op de vraag ‘Wie is de beste centrale middenvelder in onze competitie?’. Beschikt over duelkracht, sterk anticiperend vermogen en een messcherpe tackle. Alsof dat niet genoeg is, heeft de Fransman nog een uitstekende pass en drie longen. En dan vergeten we nog bijna dat hij een verschroeiend afstandsschot in de benen heeft. Als hij zijn kaartenlast wat kan terugdringen rijp voor de Premier League of Bundesliga.

Verdedigende middenvelder: Junior Malanda (SV Zulte Waregem) leek even verbannen aan de Gaverbeek na een ellenlange transfersoap, maar bikkelde voor zijn plaats. Heroverde bijna meteen zijn basisplek en is erg belangrijk voor Essevee, ook al staat hij wat in de schaduw van Thorgan Hazard. Met zijn bijna ongeziene duelkracht (voor een 19 -jarige) en uitstekende passing is hij opnieuw één van de basisingrediënten voor het succesrecept Zulte Waregem.

Aanvallende middenvelder: Thorgan Hazard (SV Zulte Waregem). Het voorbeeld van de moderne nummer 10: enorm slim, heeft een schitterende versnelling en is uitermate doelgericht. Ontpopte zich tot dé patron bij Essevee. Kan met 9 goals en 8 assists bovendien schitterende statistieken voorleggen.

Linkerflankaanvaller: Maxim Lestienne (Club Brugge), de man van wie blauw-zwart momenteel erg afhankelijk is. Over zijn kwaliteiten valt niet te twijfelen: snel, technisch, doelgericht, verzet bergen werk in balverlies en spreekt vooral met de voeten (amper met de media). Waarschijnlijk niet de slimste naast het veld, maar dat zal Michel Preud’homme worst wezen.

Rechterflankaanvaller: Ibrahima Conté (SV Zulte Waregem) is waarschijnlijk erg onopvallend voor het grote publiek, maar speelt een belangrijke rol in het elftal van Franky Dury. Trekt van op de flank geregeld naar binnen en zorgt voor verwarring in de defensie van iedere tegenstander. Als hij de bal in de voet krijgt, draait hij beangstigend snel weg. Behoudt bovendien het steeds het overzicht, en is ook in balverlies een voorbeeldige teamplayer. Moet wel dringend aan zijn statistieken werken: de balans oogt met 0 goals en 3 assists nogal mager.

Diepe spits: Michy Batshuayi (Standard) zorgt altijd wel voor een beetje magie op Sclessin. Hij kan scoren met rechts, links, het hoofd en is een constante dreiging voor de tegenstander. Hij is snel, technisch begaafd, balvast en is met 10 goals topschutter van de Rouches. Enig minpuntje momenteel: verliest nog iets te vaak het overzicht.

Op de bank:
Parfait Mandanda (Charleroi): Spectaculair en sterke reflexen, topper in wording.
Cheikou Kouyaté (Anderlecht): Sterk, snel, en kan voetballen. Belgische top als hij focus behoudt.
Jelle Van Damme (Standard): Loopvermogen, grinta en levensgevaarlijk op spelhervattingen.
Julien Gorius (KRC Genk): Ouderwetse spelmaker, nu ook sterk in meer teruggetrokken rol.
Fabien Camus (KRC Genk): Schitterende traptechniek en dito vista.
Hamdi Harbouai (Sporting Lokeren): Sterk, sterker, sterkst.
Imoh Ezekiel (Standard): Snel, sneller, snelst.

En deze spelers vervolledigen onze 25-koppige selectie: Sammy Bossut (SV Zulte Waregem), Hans Vanaken & Jordan Remacle (Lokeren), Thomas Buffel & Kara Mbodj (KRC Genk), Yaya Soumahoro (KAA Gent) en Aleksander Mitrovic (Anderlecht).

Gisteren verzamelden 2.500 uitgelaten Belgische supporters zich op de tarmac van de luchthaven in Zaventem. De Rode Duivels uitzwaaien om minimum één punt te pakken in Kroatië, zodat de Belgen weer trots kunnen zijn op hun land. Het was het hoogtepunt van een erg uitgekiende marketingcampagne, maar vooral te danken aan het enige belangrijke in het profvoetbal: de resultaten. 

We schrijven 12 oktober 2010, net geen drie jaar geleden. De kwalificatiecampagne voor het EK 2012 begint rampzalig. De troepen van Georges Leekens startten met 3 op 9 (verlies tegen Duitsland & Turkije, winst tegen Azerbeidzjan) en het gekende negativisme steekt opnieuw de kop op. De kritische media zorgen voor gelaten fans en een nationale desinteresse, zelfs afkeer van de Rode Duivels. Geen tv-zender die nog wil betalen voor het uitzenden van wedstrijden en het absolute dieptepunt: een halfleeg Koning Boudewijnstadion in de wedstrijd tegen Oostenrijk (maar wat een spektakel!)

Na een nieuwe mislukte kwalificatiecampagne kiest Leekens voor de uitdaging (lees: het geld) van Club Brugge. Marc Wilmots wordt de nieuwe selectieheer. Zijn aanstelling wordt uiteraard heel kritisch bekeken: ‘te weinig ervaring als trainer en tactisch niet super onderlegd’, klonk het bij velen (waaronder mezelf).  Maar dat bleek ook niet nodig. De Rode Duivels hadden een coach nodig die België, een land dat uit elkaar viel, belichaamde. Iemand die spelers kon begeesteren. Iemand de een klimaat creëerde waarbij spelers met plezier voor België wilden uitkomen, zonder druk. Hen leren voetballen of  hen overladen met tactische richtlijnen was helemaal niet nodig.

En ja, het werkte. Na een onverdiende nederlaag van de Belgen bij een onnoemelijk zwak Engeland, volgde de katalysator: een overwinning op de Nederlanders, de aartsrivaal. Oranje, de ploeg waar we jarenlang naar opkeken in de – voor ons Belgen- lege zomermaanden met EK’s en WK’s. En eindelijk was het zo ver, kort na de aanstelling van Wilmots de Hollanders verslaan met 4-2. Het (nog steeds jonge, maar intussen ontbolsterde) talent kreeg vertrouwen, de marketingmachine kwam op gang, de fans geloofden erin, en iedereen ging mee in het verhaal van patriot Wilmots. Dankzij één oefenmatch werd negativisme omgetoverd tot ongezien positivisme. Eén oefenpot tegen een experimenteel, erg onervaren Nederland, een ploeg met 7 spelers minder dan 5 caps. Die match, dat resultaat leidde ons (bijna maar nog niet helemaal) naar Brazilië.

Morgenavond rond dit uur is het zo ver. Eén punt in Kroatië volstaat. En als dat niet lukt, zijn drie punten tegen Wales (zonder Gareth Bale) voldoende voor een volksfeest. Mensen van de Koninklijke Belgische Voetbalbond: hou je vast! Jullie krijgen de komende week reportages over feestende Belgen, massahysterie in de kranten en waarschijnlijk zelfs stoere uitspraken over een nakende wereldtitel. Ik hoop maar één ding: dat jullie zich niet laten verblinden door het overdreven positivisme. Want ondertussen moet er gewerkt worden aan de toekomst. Achter de schermen moeten onze talenten van de huidige nationale jeugdploegen verder ontwikkeld worden en de Belgische jeugdopleiding moet echt nog een pak beter. Ja, het is echt van moeten. Anders komen we na een mooi WK 2014 en een uitmuntend EK 2016 weer zeker tien jaar diep in de put te zitten.

De Uitblinker: Lucas Moura (PSG) speelde Bordeaux vrijdag op een hoopje. De Braziliaan, komend van op de linkerflank, bezorgde de verdedigers van de thuisploeg een erg lastige avond. Met een dozijn versnellingen en slimme doorsteekpassjes creëerde hij het gros van de kansen voor de Parijzenaars. Lucas lag met een knappe assist aan de basis van de 0-1, de 0-2 (tevens de eindstand) trapte hij zelf tegen de touwen.

De Meest Onderschatte: Gareth Barry (Everton) wilde spelen en niet verkommeren op de bank bij Manchester City. The Citizens respecteerden de wens van de verdedigende middenvelder en leenden hem uit aan Everton. Barry leek, in zijn eerste match voor Everton, de leemte die Fellaini naliet meteen op te vullen. Onverzettelijk in de duels, steeds aanspeelbaar, verzorgd inspelen en een schitterende tackle die de gelijkmaker van Chelsea voorkwam. We zijn de eerste om toe te geven dat we in het verleden wel eens lachten met ‘beenhouwer Barry’, maar voor het evenwicht in het elftal van coach Roberto Martinez zal hij de komende maanden een sleutelrol spelen.

Uitspraak van de week: Sheldon Bateau (KV Mechelen) laakte na de match tegen Anderlecht (5-0 verlies) de tactiek van z’n coach. “Onze tactiek zat helemaal fout: ik snap dat we tegen ploegen van ons niveau altijd met open vizier moeten spelen, maar op Anderlecht pleeg je zo zelfmoord. Door zo hoog te spelen gaven we veel te veel ruimte weg in onze rug waar ze met hun snelheid gemakkelijk in konden duiken. De verdedigers werden gewoon aan hun lot overgelaten en daar heb ik het enorm moeilijk mee. Dat zal ik ook aan de coach vertellen.” Dat laatste was waarschijnlijk niet meer nodig aangezien Harm Van Veldhoven de kritiek van zijn verdediger snel via de media vernam. Afwachten of de uitspraken van Bateau leiden tot een plaatsje op de bank of een nieuw verwijt: deze keer richting de journalist in kwestie, die de verdediger zijn woorden (uiteraard!) volledig verdraaide…
Bron: Sporza.be

Hero-Zero-Zero-Hero: Jonjo Shelvey (Swansea) zat vandaag ongetwijfeld in een rollercoaster van emoties. Het moest en zou een speciale wedstrijd worden in Wales tegen de leiders uit Liverpool. En laat dat nu net het team zijn dat Shelvey de laatste drie seizoenen weinig speelminuten gaf en hem daarom deze zomer verpatste. Shelvey nam meteen wraak. Na amper 2’ spelen, duikt de verdedigende middenvelder op aan het doel van Liverpool om zijn eerste van het seizoen binnen te prikken. Een minuut was hij al de ‘zero’: met een mislukte terugspeelbal zet hij zijn ex-ploegmaat Daniel Sturridge alleen voor z’n eigen doelman, 1-1. En na 37’ leidt nieuw dom balverlies van de kale middenvelder de 1-2 in. Na de pauze viel er ongetwijfeld een zware last van Shelvey’s schouders wanneer hij met een assist mee aan de basis lag van de gelijkmaker. Alles bij elkaar speelde Jonjo een verdienstelijke partij. Dom balverlies leidde dan wel tot twee tegengoals, het siert de middenvelder dat hij ook daarna ballen bleef opeisen en zich niet wegstak.

De Statistiek: FC Barcelona staat, voor zowat de eerste keer sinds mensenheugenis (?), niet aan de leiding in de rangschikking ‘teams met het meeste balbezit’. De Catalanen hielden de bal in vier gespeelde wedstrijden, gemiddeld 70.4% van de tijd in de ploeg. Het Bayern München van Pep Guardiola doet echter een tikkeltje beter met 70.6%. PSG vervolledigt de top-3 (69.8%). Helemaal onderaan staan Levante (31.8%), Malaga (33.1%) en Chievo (39.1%). De eerste twee teams kwamen niet toevallig al oog in oog te staan met FC Barcelona… In het klassement zijn enkel de ploegen uit de Duitse, Engelse, Franse, Italiaanse en Spaanse competitie opgenomen.