Tottenham – Chelsea (2-0): Spurs doorbreken zegereeks Chelsea

Alle ogen waren gisteren gericht op de Londense derby tussen Tottenham en Chelsea. Meer nog, heel voetbalminnend Engeland stond achter de thuisploeg om de zegereeks van Chelsea te stoppen om zo de spanning in de Premier League te houden. En de Spurs stelden niet teleur.

tactiek Chelsea tottenham

Zowel Chelsea als Tottenham kozen voor een 3-4-3

Na een goede voorbereiding zetten de problemen die we al voorspelden zich door bij Chelsea. Na twee nederlagen in september gooide coach Antonio Conté het roer om: mede dankzij het nieuwe concept 3-4-3 zouden The Bleus dertien opeenvolgende zeges laten noteren. Geen reden dus om zijn team te veranderen voor de trip naar White Hart Lane, de elf namen zijn zoals steeds: Courtois, Cahill, Luiz, Azpilicueta, Alonso, Moses, Kanté, Matic, Hazard, Pedro en Costa.

Dat Tottenham coach Mauricio Pochettino net als Pep Guardiola enorm geïnspireerd raakte door de Chileen Marcelo Bielsa werd ook hier duidelijk. Net als de Catalaan koos de Argentijnse coach van de Spurs namelijk om de Chelsea opstelling te spiegelen en zelf ook voor een erg aanvallende, pro-actieve 3-4-3 te opteren. Het leidde tot een aantrekkelijke topper met hoge intensiteit en heel wat raakvlakken met de confrontatie tussen Chelsea en Manchester City eerder dit seizoen.

De sterke openingsminuten van de leider zorgden meteen voor een tweetal kleine kansjes. Chelsea probeerde het enthousiasme van de Spurs snel af te straffen en vond tweemaal iemand in de rug van de flankmiddenvelders (Walker & Rose) die nogal hoog voetbalden. Zowel Hazard als Pedro konden de kansen echter niet verzilveren waarna Tottenham de dominantie overnam. Hoe het dat deed, lees je hieronder.

Chelsea Hazard

Hazard duikt in de rug van Walker en wordt perfect aangespeeld door Matic.


1 Hoge pressing tegen Chelsea opbouw

Net als Liverpool staat Tottenham bekend als een van de beste teams ter wereld als het aankomt op pressing. Dat toonden de Spurs al tegen City dat met 2-0 onderuit ging in Londen. Gezien de spiegeling van de 3-4-3 formaties hebben zowel Tottenham als Chelsea in theorie nergens op het veld een overtal, uitgezonderd dan bij hun doelman. Van zodra er te weinig druk is op de bal, krijgen spelers tijd om te bewegen en die man-meersituaties te creëren wat Tottenham dus van bij de start wilde vermijden.

Onderstaande clip is een uitstekend voorbeeld van de pressing van de Spurs. Eriksen & Alli zetten druk op de buitenste centrale verdedigers, terwijl spits Kane de verdediger Luiz en keeper Courtois voor z’n rekening neemt. De flankspelers Alonso & Moses staan sowieso al van heel kortbij gedekt door Walker & Rose en kunnen eigenlijk geen kant uit. Daardoor is Chelsea bijna verplicht om de centrale middenvelders in te spelen waar ook Kanté een enorme druk te verwerken kreeg van Dembele en zo misschien wel z’n slechtste match van het seizoen speelde. Als Chelsea de bal dan toch eens voorin kon afleveren bij Hazard of Pedro dekten daar Vertonghen of Dier wel heel enthousiast door om hen het voetballen te beletten.

Check Tottenham pressing hier: https://streamable.com/6lyxp

De weinige momenten waarin de Spurs even de cohesie verloren bij de pressing, zoals hieronder, toonde Chelsea zich wel heer en meester. In onderstaande fase is Eriksen uit positie geraakt en dan voetbalden de bezoekers er zich wel heel mooi uit van achteruit. Wanneer de druk echt heel hoog en goed georganiseerd was, verloor Chelsea zich echter te vaak in de lange bal naar voor waar het enkel met Costa over wat gewicht in de schaal beschikt.

Check opbouw Chelsea hier: https://streamable.com/n7wya

2 Zelf durven opbouwen van achteruit

Het omgekeerde was echter ook het geval. Wanneer Chelsea echt ging drukken, had Tottenham er eveneens moeite mee er voetballend uit te komen. Meer dan de bezoekers probeerden zij echter wel geduldig te opening te vinden. Van zodra er ook hier een aanvaller van The Bleus z’n werk niet volledig deed, voetbalden de Spurs er knap door. Wanneer je zelf een strategie verkiest die in balverlies heel veel kracht kost, zoals de thuisploeg deed, is balbezit uiteraard wel cruciaal om terug op adem te komen zodat je niet de hele match achter de bal moet rennen. Maar het gros van de eerste helft leidde door de pressing en de spiegeling van de formaties echter wel gewoon tot heel wat pittige 1v1 duels.

Al brachten de Spurs daar kort voor de rust wel verandering in.


3 Zwakke plekken van Chelsea uitbuiten

Net zoals in de voorbereiding kiest Chelsea ervoor om in een laag blok te verdedigen in een 5-4-1 wanneer de hoge pressing mislukt is. Net zoals Guardiola eerder deed tegen Chelsea, kozen ook The Spurs ervoor om met erg aanvallende flanken te spelen zodat de flankmiddenvelders van Chelsea (Alonso & Moses) teruggedrongen werden. En ondanks de numerieke meerderheid die de verdedigers dan lijken te hebben is Chelsea op z’n kwetsbaarst. Door het lage verdedigen moeten namelijk ook de ‘valse wingers’ terugverdedigen om een lijn van 4 te vormen (naast Matic & Kanté) voor de 5-mansdefensie. Maar aanvallers die ver moeten terugkomen: dat gebeurt uiteraard niet altijd van harte. Eén van de weinige zwakke plekken van dit Chelsea ligt dan ook in defensief opzicht bij het niet altijd terug meeverdedigen van Pedro en vooral Hazard.

Net zoals City maakte Tottenham hier uitstekend gebruik van. Het startte al vroeg in match met Dembele die de ruimte gebruikte waarin Pedro eigenlijk moest verdedigen rond de 9e minuut. De Spanjaard was echter even uit positie en het leidde tot een knappe dribbel van Dembele die dreigend door het centrum ging en uiteindelijk maar in laatste instantie kon worden afgeweerd door de Chelseaverdediging.

De beslissing van de match viel uiteindelijk op eenzelfde manier zij het dan wel op de andere flank. Daar zakte Eriksen vanuit z’n centrale rol iets lager en breder uit op de positie waar eigenlijk Hazard actief moet verdedigen. De Deen trapte van daaruit twee perfecte assists voor doel die werden binnengekopt door Alli. Geen toeval, want Guardiola & Kevin De Bruyne deden net hetzelfde in hun match tegen Chelsea: de ruimte gebruiken die Hazard liet vallen in verdedigend opzicht.

Dembele Eriksen Tottenham

Chelsea staat in 5-4-1 formatie met Pedro iets hoger, en Hazard zelfs niet in beeld. Eriksen kan die ruimte benutten en de bal voor doel geven

Het feit dat de 2-0 een kopie was van de 1-0 maakte het voorbereidend werk alleen maar mooier. Want niet alleen zwakke plek Hazard werd uitgebuit, Alli kopte tweemaal knap in na een loopactie in de rug van Azpilicueta. De Spanjaard is de kleinste, en misschien enige Chelseaverdediger die niet kopbalsterk is, met zijn beperkte 1.78m. Toen hij vroeger nog als echte back werd uitgespeeld, zochten de tegenstanders ook al regelmatig de voorzet in de tweede zone bij hem. Ter vergelijking z’n collega’s Luiz (1.89m) en Cahill (1.93m) zijn beiden een pak groter en sterker in de lucht.

4 Counters van Chelsea eruithalen

Uiteraard kan Conté de fout van de nederlaag niet gewoon bij Hazard leggen. Chelsea toonde zich minder gretig dan anders, was minder fors in de pressing en was in balbezit erg slordig wanneer het onder druk kwam. Daardoor raakte het te vaak in de verdrukking en moest het dus te vaak in 5-4-1 verdedigen. Hazard bleef daarin af en toe iets hoger hangen om zo op de counter gevaarlijk te zijn, hét handelskenmerk van de beweeglijke dribbelaar. Tottenham neutraliseerde de counters van Chelsea echter heel goed.

Door de wijziging van het systeem had het bijvoorbeeld steeds 3 centrale verdedigers over tegen de aanvallers van Chelsea. Daarnaast zorgden flankmiddenvelders/verdedigers Rose en Walker met hun enorme fysieke kracht ook vaak heel snel voor een 5-mansverdediging. In het eerste kwartier is er bijvoorbeeld al een fase waarin Hazard in balbezit komt op de counter maar waarbij de Spurs binnen de 5 seconden na balverlies al meteen met vijf verdedigers achter de bal staan dankzij de inspanningen van Rose & Walker.

Tegelijk probeerde Spurs ook meteen druk te zetten na balverlies, het zogenaamde gegenpressing concept. Wanneer de thuisploeg niet meteen de bal veroverde op deze manier, behoorde een professionele fout tot de mogelijkheden waardoor Chelsea amper een gevaarlijke tegenaanval kon opzetten. Daarin speelden naast de aanvallers en flankspelers ook stofzuiger Wanyama (die geel pakte op Hazard die wilde counteren) en de drie centrale verdedigers die actief vooruit verdedigen een belangrijke rol.

Titelstrijd

Tottenham pakte het heel erg gelijklopend aan zoals City dat eerder dit seizoen deed tegen Chelsea. Opvallend was wel dat Spurs misschien meer over de juiste spelersprofielen beschikte om The Bleus pijn te doen dan City: Alli zorgde met zijn infiltraties en kopbalsterkte bijvoorbeeld voor meer gevaar dan David Silva de voorzetten van De Bruyne ten spijt, Walker & Rose zijn dan weer beter opgeleid voor een polyvalante rol als flankmiddenvelder/verdediger dan Jesus Navas en Leroy Sane. En ook de Spursdefensie leek toch een pak meer solide dan die van City…

Eén ding is zeker: de Engelse titelstrijd is voor even gered. We krijgen nog een aantal kleppers op ons bord de komende weken. Bedankt Tottenham!
Zondag 15 januari om 17.00        Manchester United       –              Liverpool
Zaterdag 21 januari om 18.30     Manchester City             –              Tottenham
Dinsdag 31 januari om 21.00       Liverpool                           –              Chelsea

Klassement

  1. Chelsea 49 ptn
  2. Liverpool 44 ptn
  3. Tottenham 42 ptn
  4. Manchester City 42 ptn
  5. Arsenal FC 41 ptn
  6. Manchester United 39 ptn

Meer buitenlands voetbal

Can they do it on a rainy day in Stoke?

Dat is een veelgebruikte gezegde in de Engelse Premier League. Het woord toptalent wordt pas gebruikt wanneer een youngster een topprestatie kan neerzetten in het Britannia Stadium. Alleen wie zijn team naar de overwinning trapt tegen Stoke City, terwijl regendruppels en tackles je om de oren vliegen, verdient die status. Ja, deze 5 toptalenten kunnen het; hun namen zullen we in de toekomst nog vaak te horen krijgen.


Harry Kane (21 jaar – Tottenham)

Ongetwijfeld de speler van dit lijstje die al het verst staat in zijn ontwikkeling. De Engelse spits is een jeugdproduct van Tottenham Hotspur en greep dit seizoen zijn kans in het eerste elftal. Vorig jaar nog in de schaduw van Soldado en Adebayor, nu vast in de basis. Kane behoort tot een nieuwe lichting Britten (met oa Sterling en Barkley) met een fluwelen techniek. Daarnaast heeft hij snelheid, een goede trap en de nodige duelkracht. Als diepe spits wijkt hij vaak uit naar de flank om van daar de actie op te zetten en te knallen van buiten de zestienmeter. Momenteel treedt Kane uit de schaduw, in de spotlights van de Premier League. In 24 officiële wedstrijden, scoorde hij al 15 maal. Benieuwd of hij volgend seizoen ook nog op White Hart Lane speelt.


Sadio Mané (22 jaar – Southampton)
De Senegalees is bezig aan zijn 1e seizoen in de Premier League, nadat hij eerder ontbolsterde bij Red Bull Salzburg. Onder Ronald Koeman staat hij nu voornamelijk op de 10 geposteerd, en hij rendeert uitstekend. Mané is allesbehalve een ouderwetse 10 die het spel verdeelt, het is meer een tweede spits. Iemand die op het juiste moment in de diepte duikt en andere momenten erg goed steun biedt aan diepe spits Pelle. Maar ook verdedigend doet hij zeker zijn duit in het zakje. Zijn aanvallende statistieken (4 goals & 3 assists op 11 basisplaatsen) gaan de goede kant uit en zijn snelheid, techniek en aanpassingsvermogen doen veel goeds verhopen.

Emre Can (20 jaar – Liverpool)
Can kreeg zijn opleiding bij Bayern München maar brak er niet door. Via een omweg (Leverkusen) belandde hij dit seizoen op Anfield Road. Aanvankelijk had de Duitser het moeilijk om zich in de ploeg te spelen, maar dat veranderde. De omschakeling naar een 3-4-3 systeem, waarin hij een rol als rechtercentrale verdediger krijgt, ligt Can beter. Coach Rodgers besteedt veel aandacht aan een zorgvuldige opbouw, wat perfect bij de Duitser past. Can werd opgeleid als verdedigende middenvelder en is technisch onderlegd, waardoor hij met een infiltratie of uitstekende pass vaak mee aan de basis ligt van een aanvallende actie van Liverpool. Uiteraard is er nog werk aan deze ruwe diamant, maar het zou verrassend zijn dat hij snel terug naar de bank verdwijnt.


Danny Ings (22 jaar – Burnley)
Vorig jaar nog actief in de Engelse tweede klasse, nu al in dit lijstje. In 17 competitiematchen zorgde Ings voor slechts 5 goals & 3 assists, maar daar zit de gebrekkige aanvoer bij de voorlaatste in de stand natuurlijk voor iets tussen. Want belangrijk is hij wel: zonder zijn rendement had Burnley nog 8 punten minder… Ings is een echte afwerker en ook met de bal aan de voet, toont hij regelmatig zijn technische kwaliteiten. Benieuwd of de promovendus zijn sterkhouder nog lang kan houden, de topclubs staan straks alleszins in de rij om hem in te lijven.


Ayoze Pérez (21 jaar – Newcastle)
De jonge Spanjaard kreeg zijn jeugdopleiding bij Tenerife en maakte dit seizoen de overstap naar de Premier League. In de beginfase maakte Pérez geen aanspraak op veel speelminuten, maar de laatste weken is hij niet meer weg te denken uit de basiself van Newcastle. Met veel flair kapt en draait hij regelmatig enkele Engelse slachters uit om nadien uit te pakken met een verschroeiend schot of knappe steekpass. De frêle flankaanvaller heeft nog wat aanpassing nodig aan het Engelse voetbal, maar toonde alleszins al meerdere keren zijn potentieel. Desondanks vond hij toch al 5 keer de weg naar de netten, wordt vervolgd…

Heiligschennis

‘Liverpool FC’ en ‘geschiedenis’, het kunnen zomaar synoniemen zijn in een voetbalwoordenboek. Toch liggen de grote Europese dagen van The Reds al een tijd achter ons. Gisteren konden de Engelsen niet winnen van FC Basel (1-1) met een snel einde van het Champions League-avontuur als gevolg, en dat voor een ooit zo gevreesde grootmacht.

The Kop hunkert naar een nieuwe prijs.

The Kop hunkert naar een nieuwe prijs. (bron: http://car-memes.com/red-and-white-kop-liverpool-fc-forum/2/)

“In Engeland zijn het allemaal cinemasupporters. De Kop van Liverpool, daar schiet niks meer van over”, liet Nicolas Lombaerts zich onlangs ontvallen in Het Nieuwsblad. Gisteren leek de Belg alvast gelijk te krijgen. De fanatieke Liverpoolfans keken lijdzaam toe hoe het Zwitserse Basel de wet dicteerde op de heilige mat van Anfield. Het leidde tot een cocktail van apathie en gemor in de tribunes. Waar liep het fout?

De knappe tweede plaats in de Premier League vorig seizoen was snel vergeten op 11 juli 2014. Toen kondigde FC Barcelona de transfer aan van Luis Suarez. De Uruguayaanse metronoom was bij de Engelse vicekampioen de figuur waar alles om draaide, niet verwonderlijk met 31 goals & 21 assists in 33 competitiewedstrijden. Zijn vertrek leverde een mooi transferbudget op maar dat werd weinig zorgvuldig geïnvesteerd…

Hoge pressing, een razendsnelle omschakeling met lopende spelers en een vlotte balcirculatie met veel positiewissels. Dat was het succesrecept van Liverpool vorig seizoen. In dat opzicht leek een transfer van Mario Balotelli al enigszins verrassend: balvast en kopbalsterk dat zeker. Maar tegelijk wispelturig, soms wat lui, en minder sterk in het bespelen van de ruimte in de rug van de verdediging. Al even bizar bleek de aankoop van Rickie Lambert, een te statische aanvaller in het moderne voetbal. Het type spits dat nog het best aanleunt bij Suarez leende Liverpool zelfs meteen terug uit, het gaat uiteraard om de beweeglijke Divock Origi.

Naast twee nieuwe spitsen die moeite hadden met het spelsysteem, kreeg coach Brendan Rodgers ook af te rekenen met langdurige blessures van Daniel Sturridge (vorig seizoen 22 goals & 9 assists in 29 competitiewedstrijden) en Adam Lallana. Het mag duidelijk zijn dat Liverpool op aanvallend vlak heel wat individuele kwaliteit verloor.

Ook het defensieve compartiment onderging veranderingen. Dejan Lovren slaagde er (nog) niet in het vertrek van Daniel Agger op te vangen. Hij is kopbalsterk, maar staat positioneel vaak fout en toont zich onzeker in balbezit. Toch houdt Rodgers koppig vast aan een verzorgde balcirculatie van achteruit: in een ploeg met technisch beperkte centrale verdedigers, een doelman op zoek naar vertrouwen en weinig positiewissels voorin, lijdt dat uiteraard tot kostbaar balverlies dicht bij eigen doel.

Liverpool kampt met een vertrouwenscrisis. De resultaten blijven uit, maar ook het voetbal oogt niet. Steven Gerrard en de zijnen hollen te vaak achter de feiten aan. Om het snelle voetbal van vorig jaar op de mat te brengen, lijkt Rodgers niet de (fitte) spelers te hebben: de pressing is verdwenen, de balcirculatie gebeurt op een slakkengangetje en het gebrek aan snelheid zorgt voor een moeilijke omschakeling. Back to basics lijkt het advies voor Rodgers: het verdedigende compartiment op orde krijgen, de pressing verbeteren en zorgen voor een goede bezetting voor doel. Dan kan Liverpool de schade beperken. Al is er in een Engelse decembermaand (8 wedstrijden op 27 dagen) natuurlijk weinig tijd om automatismen in te slijpen. Toch dringt een vernieuwde strategie zich op, want uitgeschakeld in de Champions League en met een voorlopige 9e plaats in de competitie stijgt de druk op Rodgers.

Een ontslag zou alleszins een foute beslissing zijn. Sinds het vertrek van de succesvolle Rafa Benitez is de Noord-Ier de meest complete trainer op Anfield, maar in de bestuurskamer wordt vooral gekeken naar het gebrek aan resultaten en het opgesoupeerde transferbudget.

Toch eindigen met een positieve noot: Liverpool is Europees nog niet helemaal uitgespeeld, het is enkel gedegradeerd tot een voorjaar in de Europa League. Die competitie wonnen The Reds overigens al driemaal. Als er wat geschoven wordt met de pionnen, kan dus misschien toch nog geschiedenis geschreven worden dit jaar. De Kop snakt alleszins naar de traditie die in ere wordt hersteld…