Tottenham – Chelsea (2-0): Spurs doorbreken zegereeks Chelsea

Alle ogen waren gisteren gericht op de Londense derby tussen Tottenham en Chelsea. Meer nog, heel voetbalminnend Engeland stond achter de thuisploeg om de zegereeks van Chelsea te stoppen om zo de spanning in de Premier League te houden. En de Spurs stelden niet teleur.

tactiek Chelsea tottenham

Zowel Chelsea als Tottenham kozen voor een 3-4-3

Na een goede voorbereiding zetten de problemen die we al voorspelden zich door bij Chelsea. Na twee nederlagen in september gooide coach Antonio Conté het roer om: mede dankzij het nieuwe concept 3-4-3 zouden The Bleus dertien opeenvolgende zeges laten noteren. Geen reden dus om zijn team te veranderen voor de trip naar White Hart Lane, de elf namen zijn zoals steeds: Courtois, Cahill, Luiz, Azpilicueta, Alonso, Moses, Kanté, Matic, Hazard, Pedro en Costa.

Dat Tottenham coach Mauricio Pochettino net als Pep Guardiola enorm geïnspireerd raakte door de Chileen Marcelo Bielsa werd ook hier duidelijk. Net als de Catalaan koos de Argentijnse coach van de Spurs namelijk om de Chelsea opstelling te spiegelen en zelf ook voor een erg aanvallende, pro-actieve 3-4-3 te opteren. Het leidde tot een aantrekkelijke topper met hoge intensiteit en heel wat raakvlakken met de confrontatie tussen Chelsea en Manchester City eerder dit seizoen.

De sterke openingsminuten van de leider zorgden meteen voor een tweetal kleine kansjes. Chelsea probeerde het enthousiasme van de Spurs snel af te straffen en vond tweemaal iemand in de rug van de flankmiddenvelders (Walker & Rose) die nogal hoog voetbalden. Zowel Hazard als Pedro konden de kansen echter niet verzilveren waarna Tottenham de dominantie overnam. Hoe het dat deed, lees je hieronder.

Chelsea Hazard

Hazard duikt in de rug van Walker en wordt perfect aangespeeld door Matic.


1 Hoge pressing tegen Chelsea opbouw

Net als Liverpool staat Tottenham bekend als een van de beste teams ter wereld als het aankomt op pressing. Dat toonden de Spurs al tegen City dat met 2-0 onderuit ging in Londen. Gezien de spiegeling van de 3-4-3 formaties hebben zowel Tottenham als Chelsea in theorie nergens op het veld een overtal, uitgezonderd dan bij hun doelman. Van zodra er te weinig druk is op de bal, krijgen spelers tijd om te bewegen en die man-meersituaties te creëren wat Tottenham dus van bij de start wilde vermijden.

Onderstaande clip is een uitstekend voorbeeld van de pressing van de Spurs. Eriksen & Alli zetten druk op de buitenste centrale verdedigers, terwijl spits Kane de verdediger Luiz en keeper Courtois voor z’n rekening neemt. De flankspelers Alonso & Moses staan sowieso al van heel kortbij gedekt door Walker & Rose en kunnen eigenlijk geen kant uit. Daardoor is Chelsea bijna verplicht om de centrale middenvelders in te spelen waar ook Kanté een enorme druk te verwerken kreeg van Dembele en zo misschien wel z’n slechtste match van het seizoen speelde. Als Chelsea de bal dan toch eens voorin kon afleveren bij Hazard of Pedro dekten daar Vertonghen of Dier wel heel enthousiast door om hen het voetballen te beletten.

Check Tottenham pressing hier: https://streamable.com/6lyxp

De weinige momenten waarin de Spurs even de cohesie verloren bij de pressing, zoals hieronder, toonde Chelsea zich wel heer en meester. In onderstaande fase is Eriksen uit positie geraakt en dan voetbalden de bezoekers er zich wel heel mooi uit van achteruit. Wanneer de druk echt heel hoog en goed georganiseerd was, verloor Chelsea zich echter te vaak in de lange bal naar voor waar het enkel met Costa over wat gewicht in de schaal beschikt.

Check opbouw Chelsea hier: https://streamable.com/n7wya

2 Zelf durven opbouwen van achteruit

Het omgekeerde was echter ook het geval. Wanneer Chelsea echt ging drukken, had Tottenham er eveneens moeite mee er voetballend uit te komen. Meer dan de bezoekers probeerden zij echter wel geduldig te opening te vinden. Van zodra er ook hier een aanvaller van The Bleus z’n werk niet volledig deed, voetbalden de Spurs er knap door. Wanneer je zelf een strategie verkiest die in balverlies heel veel kracht kost, zoals de thuisploeg deed, is balbezit uiteraard wel cruciaal om terug op adem te komen zodat je niet de hele match achter de bal moet rennen. Maar het gros van de eerste helft leidde door de pressing en de spiegeling van de formaties echter wel gewoon tot heel wat pittige 1v1 duels.

Al brachten de Spurs daar kort voor de rust wel verandering in.


3 Zwakke plekken van Chelsea uitbuiten

Net zoals in de voorbereiding kiest Chelsea ervoor om in een laag blok te verdedigen in een 5-4-1 wanneer de hoge pressing mislukt is. Net zoals Guardiola eerder deed tegen Chelsea, kozen ook The Spurs ervoor om met erg aanvallende flanken te spelen zodat de flankmiddenvelders van Chelsea (Alonso & Moses) teruggedrongen werden. En ondanks de numerieke meerderheid die de verdedigers dan lijken te hebben is Chelsea op z’n kwetsbaarst. Door het lage verdedigen moeten namelijk ook de ‘valse wingers’ terugverdedigen om een lijn van 4 te vormen (naast Matic & Kanté) voor de 5-mansdefensie. Maar aanvallers die ver moeten terugkomen: dat gebeurt uiteraard niet altijd van harte. Eén van de weinige zwakke plekken van dit Chelsea ligt dan ook in defensief opzicht bij het niet altijd terug meeverdedigen van Pedro en vooral Hazard.

Net zoals City maakte Tottenham hier uitstekend gebruik van. Het startte al vroeg in match met Dembele die de ruimte gebruikte waarin Pedro eigenlijk moest verdedigen rond de 9e minuut. De Spanjaard was echter even uit positie en het leidde tot een knappe dribbel van Dembele die dreigend door het centrum ging en uiteindelijk maar in laatste instantie kon worden afgeweerd door de Chelseaverdediging.

De beslissing van de match viel uiteindelijk op eenzelfde manier zij het dan wel op de andere flank. Daar zakte Eriksen vanuit z’n centrale rol iets lager en breder uit op de positie waar eigenlijk Hazard actief moet verdedigen. De Deen trapte van daaruit twee perfecte assists voor doel die werden binnengekopt door Alli. Geen toeval, want Guardiola & Kevin De Bruyne deden net hetzelfde in hun match tegen Chelsea: de ruimte gebruiken die Hazard liet vallen in verdedigend opzicht.

Dembele Eriksen Tottenham

Chelsea staat in 5-4-1 formatie met Pedro iets hoger, en Hazard zelfs niet in beeld. Eriksen kan die ruimte benutten en de bal voor doel geven

Het feit dat de 2-0 een kopie was van de 1-0 maakte het voorbereidend werk alleen maar mooier. Want niet alleen zwakke plek Hazard werd uitgebuit, Alli kopte tweemaal knap in na een loopactie in de rug van Azpilicueta. De Spanjaard is de kleinste, en misschien enige Chelseaverdediger die niet kopbalsterk is, met zijn beperkte 1.78m. Toen hij vroeger nog als echte back werd uitgespeeld, zochten de tegenstanders ook al regelmatig de voorzet in de tweede zone bij hem. Ter vergelijking z’n collega’s Luiz (1.89m) en Cahill (1.93m) zijn beiden een pak groter en sterker in de lucht.

4 Counters van Chelsea eruithalen

Uiteraard kan Conté de fout van de nederlaag niet gewoon bij Hazard leggen. Chelsea toonde zich minder gretig dan anders, was minder fors in de pressing en was in balbezit erg slordig wanneer het onder druk kwam. Daardoor raakte het te vaak in de verdrukking en moest het dus te vaak in 5-4-1 verdedigen. Hazard bleef daarin af en toe iets hoger hangen om zo op de counter gevaarlijk te zijn, hét handelskenmerk van de beweeglijke dribbelaar. Tottenham neutraliseerde de counters van Chelsea echter heel goed.

Door de wijziging van het systeem had het bijvoorbeeld steeds 3 centrale verdedigers over tegen de aanvallers van Chelsea. Daarnaast zorgden flankmiddenvelders/verdedigers Rose en Walker met hun enorme fysieke kracht ook vaak heel snel voor een 5-mansverdediging. In het eerste kwartier is er bijvoorbeeld al een fase waarin Hazard in balbezit komt op de counter maar waarbij de Spurs binnen de 5 seconden na balverlies al meteen met vijf verdedigers achter de bal staan dankzij de inspanningen van Rose & Walker.

Tegelijk probeerde Spurs ook meteen druk te zetten na balverlies, het zogenaamde gegenpressing concept. Wanneer de thuisploeg niet meteen de bal veroverde op deze manier, behoorde een professionele fout tot de mogelijkheden waardoor Chelsea amper een gevaarlijke tegenaanval kon opzetten. Daarin speelden naast de aanvallers en flankspelers ook stofzuiger Wanyama (die geel pakte op Hazard die wilde counteren) en de drie centrale verdedigers die actief vooruit verdedigen een belangrijke rol.

Titelstrijd

Tottenham pakte het heel erg gelijklopend aan zoals City dat eerder dit seizoen deed tegen Chelsea. Opvallend was wel dat Spurs misschien meer over de juiste spelersprofielen beschikte om The Bleus pijn te doen dan City: Alli zorgde met zijn infiltraties en kopbalsterkte bijvoorbeeld voor meer gevaar dan David Silva de voorzetten van De Bruyne ten spijt, Walker & Rose zijn dan weer beter opgeleid voor een polyvalante rol als flankmiddenvelder/verdediger dan Jesus Navas en Leroy Sane. En ook de Spursdefensie leek toch een pak meer solide dan die van City…

Eén ding is zeker: de Engelse titelstrijd is voor even gered. We krijgen nog een aantal kleppers op ons bord de komende weken. Bedankt Tottenham!
Zondag 15 januari om 17.00        Manchester United       –              Liverpool
Zaterdag 21 januari om 18.30     Manchester City             –              Tottenham
Dinsdag 31 januari om 21.00       Liverpool                           –              Chelsea

Klassement

  1. Chelsea 49 ptn
  2. Liverpool 44 ptn
  3. Tottenham 42 ptn
  4. Manchester City 42 ptn
  5. Arsenal FC 41 ptn
  6. Manchester United 39 ptn

Meer buitenlands voetbal

Manchester City – Chelsea (1-3): Chelsea countert zich naar winst

Na een moeizame start in de Premier League pakte Chelsea na 7 opeenvolgende overwinningen de koppositie in handen. Thuisploeg Manchester City acteerde daarentegen eerder wisselvallig dit seizoen, al had het gros van de wedstrijden wel een duidelijke rode draad: namelijk die van spektakel.

Dat Chelsea bijna een jaar na het vertrek van Mourinho een volledig ander gezicht zou krijgen, werd deze zomer duidelijk bij de aanstelling van de Italiaanse trainer Antonio Conté. Onder zijn leiding ontwikkelden de Chelsea-spelers zich razendsnel in de voorbereiding. Vooral in balverlies legde Conté meteen zijn accenten, in balbezit lag er daarentegen nog heel wat werk op de plank na een erg korte voorbereidingsfase gezien het EK. Dat kon je al lezen in onze vorige analyse van Chelsea FC.

Startopstellingen van City & Chelsea, beiden in 3-4-3

                 Startopstellingen van City & Chelsea, beiden in 3-4-3

Geblesseerde Matic
Waar Chelsea in de beginfase van de Premier League de nodige punten pakte, kende het een mindere periode in september. De problemen in balbezit, die we al schetsten, bleven aanwezig. Evenals de verdedigende stabiliteit die wankelde door de mindere prestaties van ouderdomsdekens Ivanovic en Terry. Met de komst van David Luiz en een aantal nederlagen tegen concurrenten Arsenal & Liverpool schakelde Conté over op een 3-4-3 systeem wat specifieke overeenkomsten vertoont met de manier waarop KAA Gent probeert te voetballen, althans in balbezit. Met 7 opeenvolgende overwinningen hees Chelsea zich na die omschakeling vliegensvlug richting de koppositie in de Engelse competitie.

Geen reden dus voor Conté om wijzigingen te doen op bezoek bij City. Hij hield vast aan zijn 3-4-3 maar moest wel noodgedwongen de geblesseerde Matic vervangen door Fabregas. De elf namen: Courtois, Azpilicueta, Luiz, Cahill, Moses, Alonso, Kanté, Fabregas, Pedro, Hazard, Costa.

Guardiola daarentegen draait zijn hand niet om voor een tactische ingreep meer of minder, hij schakelde speciaal voor de confrontatie met Chelsea ook om naar een 3-4-3 met Bravo, Otamendi, Stones, Kolarov, Navas, Sane, Gundogan, Fernandinho, De Bruyne, Silva en Aguero in de basis.

tactiek Chelsea

Chelsea met gekend patroon op links. Hazard aan de bal en zijn individuele actie wordt ondersteund door de lopende Alonso op de buitenkant en Costa centraal

Initiatief bij Chelsea 
In een heftige openingsfase startte Chelsea het best. Het creëerde meteen een tweetal halve kansjes op de linkerflank volgens het gekende succespatroon: Hazard die wordt aangespeeld tussen de linies en probeert te versnellen richting doel. Terwijl The Citizens hem moeten verdedigen zorgt Alonso op de linkerflank voor een loopactie in de diepte terwijl ook Costa slim beweegt. Ofwel loopt de Braziliaanse spits in de diepte om ruimte te creëren zodat Hazard z’n individuele actie kan voortzetten, in het andere geval vraagt hij de één-twee om Hazard te laten trappen op doel. Verder in de match zou Chelsea ook het merendeel van het gevaar over links creëren.

Daarna raakte de wedstrijd eventjes in het slop, beide teams raakten af en toe in de problemen door de tactische keuze om beide formaties aan elkaar te spiegelen. Wanneer ploegen in hetzelfde systeem spelen, zeker als het maar met 1 echte flankspeler is, is het simplistisch voorgesteld dan ook vaak een echt 1v1 duel tussen twee spelers van de beide teams die elkaar voortdurend tegenkomen. Het zorgt er meestal voor dat er snel druk is op de bal waardoor er vooral duels uitgevochten wordt en verzorgd combinatievoetbal moeilijk wordt. De technische vaardigheden in het Etihad Stadium waren gelukkig zo groot dat we ondanks ‘de spiegeling’ wel nog vaak aantrekkelijk voetbal kregen voorgeschoteld.

opbouw tactiek

Man City probeert op te bouwen maar krijgt hoge pressing bij de doeltrap van Chelsea. Costa kiest positie tussen Stones en de doelman, terwijl elders op het veld wordt doorgedekt. Chelsea geeft echter ruimte weg in de rug die net niet wordt benut door City

5-4-1 bij de bezoekers
Uiteindelijk trok Manchester City toch het laken naar zich toe. Na het openingskwartier eigende het zich het merendeel van het balbezit toe (60.6%) en probeerde het meer dan Chelsea van achteruit op te bouwen. In de eigen opbouwfase kreeg het wel snel druk van de bezoekers dat bij een doeltrap meteen hoog ging pressen. Bij één van de eerste pogingen leidde dat echter meteen tot een diepe pass in de rug van hun verdediging waardoor de bezoekers zich in het verder verloop van de match verder lieten terugzakken, zeker ook ingegeven door de stand.

Net als in de voorbereiding koos Chelsea afwisselend voor een medium en laag blok in een 5-4-1 waarbij de twee flankmiddenvelders eigenlijk verdedigers worden en waarbij de ‘inside wingers’ Hazard & Pedro als flankmiddenvelders acteerden bij balverlies. Het zorgde voor een heel gesloten centrum waardoor City zich genoodzaakt zag het over een andere boeg, namelijk de flanken, te gooien.

Alles over rechts bij City
The Citizens mikten wel vooral op de rechterflank. Daar probeerden vaak zowel De Bruyne als Silva voor man-meersituaties te zorgen door hun centrale posities te verlaten. Daardoor kon het op 3 manieren verschillende keren voor gevaar zorgen:
1. In het begin werden de infiltrerende Silva en De Bruyne vaak in een 1v1 situatie gebracht met Cahill die niet de meest wendbare is

Toen Chelsea ook Alonso veel verder liet terugzakken en het verdedigender aanpakte, was de tweede situatie vooral gevaarlijk bij:

De Bruyne cross

Navas staat hoog waardoor Alonso achteruit moet. De Bruyne staat goed gepositioneerd om voor te zetten aan de buitenkant van Hazard. Aguero en Silva infiltreren voor doel

2.De Bruyne die nog breder positie ging kiezen en niet infiltreerde maar probeerde om in een positie te komen om de bal voor te zetten. Dit deed hij niet toevallig aan de buitenkant van Hazard of Pedro, beiden als aanvallers geen heel grote voorstander van het verdedigende werk. Omdat Navas hoog positie koos, moest Alonso natuurlijk achteruit waardoor Hazard en Pedro wel actief moesten meeverdedigen. Omdat zowel Silva als De Bruyne in die situaties al meer op rechts zaten, vertrok Aguero meer van links waardoor hij altijd gevaarlijk kon insnijden in de rug van de centrale verdedigers van Chelsea. Zo’n voorzet van op rechts, zij het dan wel van Navas, leidde overigens ook tot de 1-0 voorsprong voor de thuisploeg op slag van rust.

3. De derde mogelijkheid volgt een ander belangrijk principe van Guardiola: de tegenstander naar één vleugel krijgen om dan snel te wisselen van kant en ze daar pijn te doen. Door de meerderheidssituaties op rechts lag er uiteraard ruimte op links die City tweemaal gevaarlijk gebruikte met een dieptepass op de lopende Sané. Al kwam dit patroon over de hele match bekeken iets te weinig in het stuk voor en werd Sane ook relatief vroeg naar de kant gehaald.

De ommekeer
De tweede helft begon enigszins gelijklopend aan de eerste met Chelsea dat het initiatief nam, logisch gezien de achterstand. Het probeerde nu echter wel iets meer op te bouwen, waar het in de eerste helft minder risico nam. Dat resulteerde al snel in de gelijkmaker. Een verrassend onsamenhangend moment van drukzetten bij City leidt een lange pass in, in de rug van de thuisploeg. Daar wint Costa het duel tegen Otamendi (veel 1v1 duels als beide teams hun formatie spiegelen, weet je wel), die knap binnentrapt. Net voordien had City echter wel dé kansen op de 2-0, de 1-1 zorgde niet verrassend dus voor een heuse ommekeer.

De tweede helft verliep na de gelijkmaker zo goed als parellel aan de eerste met City dat opnieuw het heft in handen nam en gevaarlijk probeerde te zijn over de rechterkant. Over de hele match bekeken, liepen overigens maar liefst 47.6% van de City-aanvallen over rechts, slechts 30.5% over links en de overige 21.9% door het midden.

Chelsea zakte op zijn beurt terug in hun gekende 5-4-1 blok en counterde zich dodelijk efficiënt naar 1-2. Een gelijkaardige fase als bij de 1-1 waarbij Costa ongemeen makkelijk Otamendi opzij zet en de ingevallen Willian op snelheid bedient; 1-2.

Spektakel en punten
Guardiola nam in de slotfase nog extra risico’s met de inbreng van Iheanacho als tweede spits. Silva nam de linkerflank voor z’n rekening, de Bruyne de rechter en Yaya Touré speelde nog centraal. Echt veel voorzetten kwamen er echter niet meer uit en al snel bracht Hazard zekerheid met opnieuw een snel uitgespeelde counter. 1-3 boeken toe. De toegevoegde tijd werd nog ontsierd door twee rode kaarten voor de gefrustreerde Fernandinho en Aguero maar dat veranderde niks meer aan de score.

De match verliep eigenlijk naar het beeld van het seizoen: City met het initiatief en spektakel, Chelsea met de punten. Beide coaches zetten het team al duidelijk naar hun hand, Conté misschien nog net dat tikkeltje meer omdat Chelsea ook iets meer vanuit de reactie voetbalt wat uiteraard makkelijker is aan te leren. Zijn team blijft desondanks een grote titelkandidaat zeker gezien de afwezigheid op het Europese toneel en de relatief lage wedstrijdbelasting…

Klassement na 14 matchen
1. Chelsea  34 ptn
2. Arsenal 31 ptn
3. Liverpool 30 ptn
4. Manchester City 30 ptn
5. Tottenham 27 ptn

Topmatchen in december 2016
Zondag 11/12 om 15.15: Man United – Tottenham
Zondag 18/12 om 17.00: Man City – Arsenal
Maandag 19/12 om 21.00: Everton – Liverpool
Zaterdag 31/12 om 18.30: Liverpool – Man City