Standaard

Geplaatst door

Geplaatst op

17 april 2016

Geplaatst onder

Belgisch voetbal

reacties

2 reacties

Anderlecht – Club Brugge (1-0): veel druk in balverlies, weinig lef & kwaliteit aan de bal

Speeldag 3 kondigde zich aan als richtinggevend in de titelstrijd. Mits winst in het Constant Vandenstockstadion kon Club Brugge zowel Anderlecht als Gent op 7 punten (eigenlijk 8) plaatsen, wat met nog 7 matchen te gaan gerust comfortabel kon genoemd worden. Het draaide echter anders uit: Anderlecht pakte voor de derde keer dit seizoen de volle buit tegen Club en heropent zo de titeldebatten. Het verhaal van de wedstrijd.

Opstellingen Anderlecht - Club Brugg

Opstellingen Anderlecht – Club Brugge na vroege wissel Badji-Najar

Besnik Hasi had de laatste weken kopzorgen met tal van belangrijke spelers die geblesseerd waren, maar de coach van Anderlecht recupereerde heel wat namen voor de clash van vandaag. Dendoncker en Najar kwamen zelfs meteen aan de aftrap in een 4-3-3 (met de punt naar achter) met volgende invulling: Proto; Buttner, Nuytinck, Kara, Najar; Dendoncker, Tielemans, Defour; Praet, Acheampong, Okaka. Najar moest echter al snel opnieuw (na 15’) naar de kant met een blessure.

Club-coach Michel Preud’homme nam net als vorige week plaats in de tribune maar stuurde daarvoor wel volgende namen de wei in: Butelle, De Bock, Denswil, Poulain, Meunier; Simons, Vormer, Vanaken; Izquierdo, Gedoz en Diaby. Zij acteerden in de intussen gekende 4-3-3 met de punt naar voor met Vanaken op positie 10.

Kara als mikpunt
Beide teams beseften het belang van een mogelijke driepunter maar al te goed en toonden zich allebei heel agressief in de druk naar voren in de beginfase. Het leed tot een hoge intensiteit die gepaard ging met veel duels, gemekker en blessurebehandelingen in de eerste vijftien minuten. Nadien kwam er iets meer tempo in de wedstrijd en werd ook de hand van beide trainers duidelijker.

Net als tegen KAA Gent probeerde Club Brugge met een hoge pressing de opbouw van Anderlecht snel te verstoren. Wanneer Proto in balbezit kwam, koos Diaby positie dicht bij Nuytinck (in theorie de best uitvoetballende verdediger van Anderlecht) waardoor de doelman verplicht werd richting Kara te spelen. Vanakens startpositie lag echter tussen Dendoncker en Kara waardoor de Limburger snel voor druk kon zorgen op de centrale verdediger van Anderlecht die uitvoetballend weinig techniek maar vooral paniek tentoonspreidt. Het zorgde al vlug voor twee gevaarlijke brandjes achterin die nog tijdig konden geblust worden door paars-wit.

Omdat Vanaken doorstapte vanuit het middenveld lag daar echter wel ruimte voor de thuisploeg. Vormer verliet namelijk zijn rechterzone volledig om door te lopen en druk te zetten op Dendoncker, Simons koos op zijn beurt positie dicht bij Defour. Het impliceerde natuurlijk dat Tielemans enorm veel vrijheid kreeg maar hij kon in de eerste helft amper bereikt worden. Als zijn ploegmaats de bal achterin niet zelf al verloren, kozen ze al te vaak voor de lange bal van Proto richting Okaka. De Italiaanse krachtpatser toonde zich echter balvast tegen het centrale duo van Club waardoor Anderlecht relatief makkelijk kon opschuiven. Puur voetballend kwam het echter amper tot een kans.

Veel druk in balverlies, weinig lef in balbezit
Anderlecht probeerde op een gelijkaardige manier de tegenstander het voetballen te beletten. Bij de thuisploeg was het in de eerste plaats Okaka die drukzette op een centrale verdediger en dan al snel geruggesteund werd door een middenvelder die ook druk ging zetten op de andere centrale man van Club Brugge. Een redelijk identieke manier van pressen als Club dus, al werd bij Anderlecht de druk minder gericht op één speler (zoals bij Club op Kara) waardoor het ofwel Tielemans ofwel Defour was die moest pressen en de krachten iets gelijkmatiger werden verdeeld. Anderlecht koos ook iets meer het juiste moment uit (zo’n tien meter voor de middenlijn) en liet Club dus automatisch iets meer ruimte en tijd om op te bouwen dan omgekeerd wat minder krachten kostte in de strijd.

De eerste helft was uiteindelijk heel intens met twee teams die hoog druk zetten en zelf moeite hadden om, eens in balbezit, met die hoge druk om te gaan. Een gebrek aan technisch vermogen, lef en goed positiespel toonden toen al aan dat dit een echte PO I match was: veel spanning maar weinig kwaliteit aan de bal. Een klasseflits of de bal ‘die eens goed valt’, zou waarschijnlijk mee beslissen over de uitkomst in de match. Van veel uitgespeelde kansen was de eerste 45’ geen sprake, Club verzamelde nog de betere mogelijkheden in de eerste periode.

Tielemans op zoek naar ruimte tussen de linies
Tijdens de rust kregen de Clubspelers consignes om sneller de diepte te zoeken: te weinig diepgang was het oordeel. Deels waar maar zoiets enorm benadrukken, geeft bij voetballers meestal het tegenovergestelde: uitsluitend nog lange ballen of dieptepasses in niemandsland zonder veel overleg. Ook bij de bezoekers was dit na de pauze opmerkelijk, zelfs zonder druk koos het te vaak de foute optie om te snel diep spelen waardoor Anderlecht meer de bal kreeg en kon groeien in de match. Uiteraard is het ook moeilijk om hoge pressing een hele wedstrijd vol te houden als je de bal steeds opnieuw ver weg trapt in de handen van de tegenstander. Je moet dan steeds opnieuw 30 meter opschuiven om druk te gaan zetten en dat zorgt voor het weggeven van ruimte…

Paars-wit groeide in de match en daar had ook Tielemans een belangrijk aandeel in: hij was beweeglijker dan in de eerste periode en probeerde zich voortdurend te positioneren in de vrije ruimte tussen het Brugse middenveld en verdediging. Zijn goal was daar het beste voorbeeld van: de ruimte tussen de Brugse linies werd opnieuw veel te groot bij het begin van de actie (de afstand tussen de verdedigende lijn van Club was zo’n 15 meter achter verdedigende middenvelder Simons), waardoor Tielemans de 1-2 tussen de linies kon aangaan met Djuricic, om dan diep te lopen en rustig af te werken. Ook het zwakke defensieve positiespel van Meunier effende natuurlijk het pad voor de snelle winning goal.

tegengoal

Tekening van 1-0 Tielemans. Brugse verdediging & middenveld heel ver uit elkaar waardoor Tielemans volledig vrijkomt. Intussen spurt Meunier terug naar zijn positie die overgenomen werd door Vormer. Tielemans krijgt de tijd om 1-2tje op te zetten met Djuricic en te scoren.

 

Twee spitsen
Meteen na de 1-0 probeerde Club de bakens nog te verzetten door Diaby naar de kant te halen en Pereira in het veld te brengen. Met later ook Vossen tussen de lijnen greep Club terug naar het 4-4-2 concept van in het begin van het seizoen met twee diepe spitsen. Er werd echter over de hele lijn te snel lang gekozen, foute keuzes gemaakt in de passing, duels tegen Kara niet gewonnen waardoor Anderlecht uiteindelijk relatief makkelijk overeind bleef. Het was zeker geen hoogstaande Clasico, wel eentje die de titelstrijd in PO I nog een stuk intenser zal maken.

 


Programma speeldag 4 in PO I

Dinsdag: 19/4 om 20.30              KV Oostende – Zulte Waregem
Woensdag: 20/4 om 20.30         KRC Genk – Club Brugge
Donderdag:  21/4 om 20.30        KAA Gent – Anderlecht

 

Meer Belgisch voetbal

Standaard

Geplaatst door

Geplaatst op

1 april 2016

Geplaatst onder

Belgisch voetbal

reacties

Een reactie plaatsen

KAA Gent – SV Zulte Waregem (1-1): Buffalo’s met Boussoufa, Essevee met lef

Na een voorgerechtje van 30 wedstrijden kan het echte werk beginnen: PO I. Het festival aan spannende wedstrijden, beslissende scheidsrechterlijke blunders en nagelbijten werd deze avond op gepaste manier op gang getrapt door KAA Gent en Zulte Waregem. Een verslag.

Opstellingen KAA Gent & Zulte Waregem

                          Opstellingen KAA Gent & Zulte Waregem

KAA Gent startte net als vorig seizoen aan de play-offs in tweede positie met twee punten achterstand op leider Club Brugge. Het positieve gevoel waarmee ze vorig jaar aan de eindstrijd begonnen (oa winst op Anderlecht) lag nu wel even anders: ondanks een degelijke heenronde en een knap Europees parcours won het slechts 1 van de laatste 4 competitiewedstrijden en verloor het een aantal belangrijke spelers door blessures. Twee weken rust en een stage moesten de neuzen terug in dezelfde richting krijgen.

SV Zulte Waregem op zijn beurt pakte uiteindelijk nog onverhoopt maar oververdiend het laatste ticket voor PO I en kon zich zo in de geliefde underdogpositie wentelen. Bovendien verloor Essevee slechts 2 van zijn laatste 13 matchen tegen Gent.

Hein Vanhaezebrouck hield uiteraard opnieuw vast aan zijn geliefde 3-4-3 met Sels; Asare, Gershon, Nielsen, Kums, Deaux, Saief, Foket, Milicevic, Boussoufa en Depoitre.

Francky Dury koos voor een 4-3-3 met Steppe; Verboom, Diallo, Lepoint, Baudry, Essikal, De Ridder, Kaya, Dalsgaard, Cordaro en Leye.

Druk vooruit Essevee
KAA Gent verraste vorig seizoen voetbalminnend België met aanvallend spel gekenmerkt door hoge pressing, uitstekend positiespel dankzij goed bewegen in de ruimte en een snelle balcirculatie. Sinds de nederlagen in Club Brugge kennen de Belgische voetbalcoaches intussen wel de succesformule om de Buffalo’s te kloppen en hoge pressing is een bepalende factor (lees volledige stuk hier).

Essevee had het huiswerk klaar en probeerde het in de beginfase met hoge druk, waarbij het in de Gentse opbouw met drie aanvallers druk zette op de drie verdedigers. Daarvoor plaatste Dury daar met Dalsgaard, van nature een rechtsachter, en Cordaro twee snelle mensen voorin om de hoge pressing te verzorgen en meteen diep te kunnen omschakelen bij balverovering. Op het middenveld speelde Zulte Waregem met de punt naar achter, terwijl het dat normaal omgekeerd doet, om snel druk te kunnen geven op het Gentse middenveld. De Ridder nam de druk op spelmaker Kums voor zijn rekening, Kaya kreeg de taak om Deaux in de gaten te houden.

Eens er voorin echt druk werd gezet, werkte het vaak goed. Vooral aan de zijde van Nielsen, de Deen verspeelde bijgevolg heel wat ballen eens hij onder druk kwam. Andere momenten zorgden Leye en co echter voor te weinig druk waardoor Gent snel de ballen kon spelen in de rug van de flankaanvallers van Essevee die hoog speelden omdat ze snel druk vooruit wilden zetten. Daardoor kwam vooral Saief vrij in de openingsminuten van de match wat voor mogelijkheden zorgde.

Boussoufa duikt in de ruimtes
Die fases tekenden meteen het beeld voor de rest van de wedstrijd. Boussoufa speelde op links goed tussen de linies en moest bewaakt worden door Essikal, de enige defensieve middenvelder bij Essevee. Wanneer rechtsback Baudry besloot om te snel door te dekken op Saief, koos Boussoufa vaak uitstekend voor de diepte waardoor hij los was van Essikal en voor gevaar kon zorgen met tal van voorzetten. Dat patroon was over de hele match bekeken de grootste dreiging die de Gentenaars konden creëren.

Het vervolg van de acties van Boussoufa kenden echter weinig vervolg. De voorzetten werden vaak makkelijk ontzet door de kopbalsterke Lepoint of door een heel sterk keepende Steppe. Het leverde de thuisploeg wel een pak hoekschoppen (21!) op maar daar haalde het over de hele match te weinig uit.

Ook op de linkerkant probeerde Essevee snel druk te zetten. Wanneer Foket hoog in balbezit kwam, nam Verboom meteen het initiatief om druk te zetten. Een goede keuze want Fokets sterkte ligt bij zijn loopvermogen, niet bij zijn keuzes aan de bal als hij onder druk staat. Tegelijk zorgde het er echter voor dat het achterin vaak man op man kwam. Daar moesten Lepoint en Diallo het vaak oplossen tegen Depoitre en Milicevic, beiden zijn echter nog wel wat van hun topvorm verwijderd waardoor de Waregemse verdedigers het pleit voortdurend wonnen. Milicevic bewoog in tegenstelling tot Boussoufa ook veel minder goed in de ruimtes waardoor hij minder in het spel betrokken werd.

Omschakeling
Terwijl Gent vooral dreigde met de wisselwerking Boussoufa & Saief, waar ook de gelijkmaker uit voortvloeide, probeerde Zulte Waregem iets te forceren vanuit de omschakeling. Het probeerde bij balrecuperatie na de hoge druk meteen via Kaya of De Ridder de ruimte in de rug van de Gentse verdediging te vinden wat een aantal keer goed lukte: getuige het eerste doelpunt met de oprukkende Baudry en de lob van Kaya die later nog van de lijn werd gered.

Maar ook wanneer Waregem in de verdrukking kwam, omdat Essikal het alleen moest rooien tegen beweeglijke Boussoufa, bleef het dreigend eens het de bal veroverde. Vooral omdat het met de drie aanvallers en twee aanvallende middenvelders snel probeerde te combineren om snel de ruimte in de rug van de verdediging te benutten. De Ridder had na een snelle counter de 0-2 aan de voeten maar trapte onbesuisd over. Uiteindelijk hadden beide ploegen nog de kansen om de overwinning naar zich toe te trekken.

Over de hele wedstrijd bekeken had Gent zeker het betere van het veldspel, Waregem toonde zich iets geslepener en voetbalde meer dan behoorlijk mee. De Gentenaars zullen echter snel richting hun beste vorm moeten groeien want alle tegenstanders kennen intussen de zwakke punten van blauw-wit. Essevee daarentegen toonde dat het in zijn vrijbuitersrol een leuke rol kan spelen in PO I en menig titelkandidaat wel punten zal ontfutselen. De eerste thriller is gespeeld, de competitie is eindelijk begonnen!

Andere wedstrijden speeldag 1
Zaterdag 18.00: KV Oostende – Club Brugge
Zondag 18.00: Anderlecht – KRC Genk

 

Meer Belgisch voetbal

Standaard

Geplaatst door

Geplaatst op

24 februari 2016

Geplaatst onder

Buitenlands voetbal

reacties

Een reactie plaatsen

Arsenal – Barcelona (0-2): Barça wint spel van ruimte

tactiek Barcelona Arsenal

                      Opstellingen Arsenal & Barcelona

Arsenal FC & FC Barcelona die elkaar ontmoeten in de achtste finale van de Champions League, er zijn affiches die minder aantrekkelijk zijn zo vroeg op het tornooi. Engeland tegen Spanje, maar een clash van stijlen is het zeker niet. Of toch?

Arsène Wenger koos, op papier althans, voor een 4-3-3 en volgende elf spelers: Cech, Monreal, Koscielny, Mertesacker, Bellerin, Coquelin, Ramsey, Özil, Sanchez en Giroud. In werkelijkheid leunde de opstelling meer aan richting een 4-4-2 maar daarover later meer.

Barça speelt uiteraard overal en altijd zijn eigen spel, Luis Enrique koos voor de gekende namen in zijn 4-3-3 met Ter Stegen, Alba, Mascherano, Pique, Alves, Busquets, Iniesta, Rakitic, Neymar, Suarez en Messi.

Engelse pressing in openingsfase
Arsenal startte hevig aan de match met snelle druk vooruit in de opbouwfase van Barcelona. Wanneer Ter Stegen moest intrappen, stelde Arsenal zich hoog op om de lange bal te forceren en die te recupereren wat ook vaak lukte.

Eens Barça de bal rondspeelde achterin, gingen de Gunners ook meteen pressen. Het was de energieke Alexis Sanchez die hiervoor steeds het signaal gaf door zijn positie als linksvoor te verlaten, druk te zetten op Pique die de bal kreeg, en zelf de passlijn af te zetten op Dani Alves. Als de bal dan toch bij de Braziliaan terechtkwam, wat de Catalanen uiteraard probeerden, kreeg die snel druk van Özil of een andere middenvelder. Vaak probeerde Pique echter een crossbal naar de andere kant van het veld te spelen of werd dat via een tussenstation getracht te bereiken, maar dat leverde vooral veel balrecuperatie op voor Arsenal.

Het plannetje lukte dus geregeld in de openingsfase waardoor Arsenal de eerste minuten kon domineren. Vanwege de hoge intensiteit schakelde het nadien over op iets realistischer voetbal, waarin een blok vormen en snel counteren centraal stonden.

Gebrek aan infiltraties en tempo bij Barcelona
Barcelona kreeg daardoor wat meer tijd aan de bal en kon zo het initiatief overnemen terwijl de thuisploeg zijn organisatie aanpaste naar een soort 4-4-2 en dieper inzakte. In dat lage blok kwam Özil naast Giroud spelen, samen kregen ze de verantwoordelijkheid toebedeeld om de passlijnen op de middenvelders van Barça af te zetten. Daarachter vormde Wenger twee lijnen van vier die kort op elkaar speelden. Zowel in de lengte, vaak was er maar 8 à 9 meter tussen verdediging en middenveld, als in de breedte, van Chamberlain tot Sanchez vaak ook slechts 20 meter. Iemand tussen de linies aanspelen was moeilijk voor Barcelona, de ruimte lag duidelijk op de buitenkanten. Wanneer flankaanvallers Messi & Neymar echter afhaakten werden die van kortbij gevolgd door Monreal en Bellerin.

De bezoekers hadden meer dan 70% van de tijd de bal maar vonden de openingen niet door een gebrek aan tempo & zuiverheid in de balcirculatie in de achterste linie en vooral een duidelijk tekort aan infiltraties van achteruit. Terwijl Rakitic in de beginfase nog goed tussen de linies speelde, zakte hij naarmate de eerste helft vorderde verder achteruit en kwam hij net als Iniesta vaak in de bal. Het maakte het makkelijk doordekken voor de Arsenalmiddenvelders die steun kregen van hun defensie die de ruimte tussen de linies heel beperkt hield.

Arsenal probeert op de counter
Ook Messi & Neymar werden geschaduwd door de backs wanneer zij weer eens breed en laag de bal wilden komen halen, en niemand die de gecreëerde ruimte in de rug van de Arsenalverdedigers gebruikte. Naar het einde van de eerste helft toe boden Jordi Alba & Alves finaal dan toch nog steun aan hun aanvallers met verschillende rushes langs de flank, het zorgde meteen voor een aantal grote kansen voor oa Luis Suarez.

In balbezit rekende Arsenal nu voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en Oxlade-Chamberlain en de vista van Özil. De troepen van Wenger profiteerden een tweetal keer goed van de onzuiverheid in de passing bij de Catalanen maar de efficiëntie in de laatste pass of het uiteindelijk schot op doel was ruim onvoldoende, 0-0 aan de rust.

De tweede helft begon op dezelfde manier als de eerste, met Barça dat er voetballend probeerde uit te komen en Arsenal die dat trachtte te bemoeilijken met hoge druk. Met Busquets die meer inzakte tussen de centrale verdedigers en de backs, Alba & Alves, die hoger gingen spelen werd Arsenal echter al snel teruggedrukt door de man-meersituaties & infiltraties wat de Engelsen opnieuw dwong voor de organisatie in hun 4-4-2.

Maar Barça scoort op de counter
Eens in balbezit probeerden de Gunners wel man-meersituaties te creëren voorin met infiltraties van Ramsey en, in tegenstelling tot in de eerste helft, ook vaak inschuiven van de backs met Monreal maar vooral Bellerin. Ironisch genoeg besliste net deze zet de wedstrijd: Arsenal is in de aanval met ook de ingeschoven Bellerin maar verliest de bal, Barcelona schakelt vliegensvlug om en kan een 3v3 (!) situatie voorin creëren met haar triumviraat Neymar, Messi en Suarez, een cadeau dat het dankbaar in ontvangst nam, 0-1.

Het Engelse enthousiasme dus snel in de kiem gesmoord en voor Barcelona hoefde het niet zo zeer meer, balbezit houden was de boodschap. Beide ploegen kregen nog een aantal kansjes maar het was de net ingevallen Flamini die met een domme tackle Messi zijn tweede van de avond, deze keer van op de stip, gunde en zo de terugmatch overbodig maakte, 0-2.

Aan de top van het hedendaagse voetbal draait het allemaal om ruimte: de ruimte in de rug verdedigen en in balbezit meerderheidssituaties creëren in de beperkte ruimte die er vaak is. Barça en Arsenal probeerden het spelletje van de ruimte elk op hun manier naar zich toe te trekken: de Catalanen zoals steeds met dominant spel via het aanvalstrio geruggesteund door de opkomende backs, Arsenal voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en The Ox. Maar Barça toonde zich zoals zo vaak de laatste jaren opnieuw meester van de ruimte.

 

Samenvatting Arsenal FC – FC Barcelona

Meer buitenlands voetbal

Standaard

Geplaatst door

Geplaatst op

4 februari 2016

Geplaatst onder

Belgisch voetbal

reacties

2 reacties

Club Brugge – KAA Gent (1-0): pressing & efficiëntie

Zeven wedstrijden op rij slaagde Club Brugge er niet in te winnen van KAA Gent. Na de 2-1 nederlaag in de heenwedstrijd van de halve finale van de Cup, wist Club wat te doen: winnen voor opnieuw een ticket in de bekerfinale. Na een heel intense match lukte dat ook, het verhaal van de wedstrijd.

tactiek Club Brugge Gent

               Formaties Club & Gent

Michel Preud’homme had niet af te rekenen met belangrijke geblesseerde of geschorste pionnen en koos voor zijn beste elf met Butelle, Meunier, Engels, Denswil, De Bock, Simons, Vormer, Vanaken, Refaelov, Izquierdo en Diaby.

Ook Hein Vanhaezebrouck had een nagenoeg volledig fitte kern en koos voor zijn gekende 3-4-3 met volgende namen: Sels, Nielsen, Mitrovic, Asare, Kums, R. Neto, Foket, Simon, Dejaegere, Milicevic en Depoitre.

Opvangen Gentse machine
Zoals op Lange Bal al meermaals beschreven raasden de Buffalo’s door de competitie dankzij veel lef en uitgekiende spelpatronen. Een dozijn teams probeerde Gent al op evenveel verschillende manieren aan te pakken, allen vonden ze wel één puzzelstukje in het plan om de machine van Hein te doen stokken.

Na de analyse van Standard-Gent, gaven we ook hier enkele van die key factoren die Gent aan banden konden leggen. Uiteindelijk komen we tot vijf belangrijke thema’s in het masterplan om de huidige kampioen te verslaan:
1) hevige voorwaartse pressing op de drie Gentse verdedigers
2) het opvangen van de wisselwerking tussen de flankmiddenvelders & valse wingers een andere,
3) ruimte beperken voor de infiltrerende Foket
4) efficiënte omschakeling met snelheid in de rug van de Gentse verdedigers
5) individuele kwaliteit van de Gent-spelers en hun vorm van de dag

Hevige pressing
Preud’homme wilde het eerste, de hevige pressing, alleszins uitproberen. Terwijl Club in de vorige confrontaties vaak afwachtend acteerde, moest het deze keer voor de aanval kiezen uit tactisch (zie hierboven) en mentaal oogpunt (winnen moest & met hoge pressing ook het publiek achter zich krijgen). Bij balbezit van de Gentse verdedigers probeerde Club het in de beginfase op volgende manier aan te pakken:

Mitrovic, de meest centrale verdediger, werd aan de bal gelaten. Diaby positioneerde zich zo om druk te kunnen zetten op Nielsen, terwijl Refaelov hetzelfde deed bij Asare. Van zodra de bal naar Asare of Nielsen ging zetten Refaelov/Diaby meteen druk. Linkerflankaanvaller Izquierdo moest zich een hele match opofferen als linksmidden om Foket te neutraliseren. Tegelijk zat het Gentse middenveld vol omdat Vanaken positie koos bij Kums en Vormer bij R. Neto. Wanneer Dejaegere afhaakte vanuit zijn centrale positie tussen de linies, dekte Simons tot slot stevig door om daar het duel te winnen, De Bock deed hetzelfde bij Milicevic. Dit zorgde ervoor dat Gent zo wat de hele match door tot de lange bal werd gedwongen.

Deze, voorzichtige, manier van pressing legde vooral een grote verantwoordelijkheid bij de Brugse defensie. Aangezien heel wat ballen richting Depoitre gaan, die ondersteund wordt door Dejaegere en Milicevic, is het winnen van de duels met hem cruciaal. Engels kweet zich op één fase na de hele wedstrijd uitstekend van die taak. Het kopduel dat Depoitre daar won in de 82ste minuut met een erg grote kans voor Kums als gevolg, kon echter ook gewoon de doodsteek betekenen voor een Brugse finale. Omdat die bal echter niet tussen de palen ging waren de eerste twee voorwaarden om Gent te verslaan al voldaan: namelijk Foket lam leggen via Izquierdo en druk vooruit op de opbouw van achteruit.

club tactiek

                     Agressieve pressing met Vanaken in beginfase

In het begin van de match probeerde de thuisploeg een agressievere manier van pressing: toen ging Vanaken snel doordekken wanneer Mitrovic de bal kreeg. Kums kwam dan wel vrij in zijn rug maar moest opgevangen worden door Refaelov of eventueel door Simons. Hierdoor kreeg zelfs Mitrovic amper tijd aan de bal en verloor Gent constant de bal de eerste minuten. Nadien nam het echter het initiatief over door de reactievere manier van drukzetten van Club waardoor Gent beter in de match kwam. In de tweede helft herstelde Club dit door meer overtredingen te maken wanneer de Buffalo’s er in eerste instantie voetballend toch doorkwamen waardoor het ritme gebroken werd, een tactiek die ook KV Mechelen al succesvol toepaste dit jaar.

Aanvallend weinig op de mat
De derde ‘key factor’ was het opvangen van de wisselwerking tussen vooral Dejaegere en Simon. Beiden brachten veel minder variatie in hun spel dan op Standard, waardoor de Brugse verdedigers het iets makkelijker hadden. Simon kleefde vooral tegen de zijlijn om de 1v1 aan te gaan met Meunier, Simons hield Dejaegere uit de match op een agressieve maar faire manier. Op rechts liep de wisselwerking moeilijk met Foket die gevolgd werd door Izquierdo, tegelijk speelde De Bock verdedigend een reuzematch tegen Milicevic die te veel in de bal kwam. Verdedigend voldeed Club dus eigenlijk aan alle voorwaarden om Gent te verslaan, Gent had dan wel de bal veel gevaar kon het niet creëren.

Op aanvallend vlak was de uitdaging zo mogelijk nog groter: Gent beletten te voetballen, is nog te doen maar jezelf daardoor aanvallend niet in de voet schieten is minder evident. Op enkele rushes van Meunier en Diaby na bracht Club aanvallend eigenlijk ook bitter weinig op het veld, al hoefde dat niet zo nodig dankzij de efficiënte, snelle treffer van Diaby.

Zondag revanche?
De vijfde, en belangrijke, laatste key factor is het uitschakelen van de individuele kwaliteiten van de Gent-spelers. Depoitre, Kums en Milicevic kampen duidelijk met een vormdipje waardoor zij met een individuele actie deze keer de match niet naar zich toe konden trekken.

Club Brugge toonde enorm veel grinta en kon met de steun van het publiek Gent het voetballen uitstekend beletten. De pressing en het goede verdedigende blok van FCB zorgde voor een heel intense match met veel duels maar zonder veel kansen: Club was zelf te slordig aan de bal en zocht heel snel de nodige diepgang, Gent vond de schaarse openingen niet. Het wordt heel interessant om dezelfde teams zondag opnieuw aan het werk te zien, het wordt alleszins een match met een ander gezicht.

Meer binnenlands voetbal!

Korte samenvatting via Sporza