Arsenal – Barcelona (0-2): Barça wint spel van ruimte

tactiek Barcelona Arsenal

                      Opstellingen Arsenal & Barcelona

Arsenal FC & FC Barcelona die elkaar ontmoeten in de achtste finale van de Champions League, er zijn affiches die minder aantrekkelijk zijn zo vroeg op het tornooi. Engeland tegen Spanje, maar een clash van stijlen is het zeker niet. Of toch?

Arsène Wenger koos, op papier althans, voor een 4-3-3 en volgende elf spelers: Cech, Monreal, Koscielny, Mertesacker, Bellerin, Coquelin, Ramsey, Özil, Sanchez en Giroud. In werkelijkheid leunde de opstelling meer aan richting een 4-4-2 maar daarover later meer.

Barça speelt uiteraard overal en altijd zijn eigen spel, Luis Enrique koos voor de gekende namen in zijn 4-3-3 met Ter Stegen, Alba, Mascherano, Pique, Alves, Busquets, Iniesta, Rakitic, Neymar, Suarez en Messi.

Engelse pressing in openingsfase
Arsenal startte hevig aan de match met snelle druk vooruit in de opbouwfase van Barcelona. Wanneer Ter Stegen moest intrappen, stelde Arsenal zich hoog op om de lange bal te forceren en die te recupereren wat ook vaak lukte.

Eens Barça de bal rondspeelde achterin, gingen de Gunners ook meteen pressen. Het was de energieke Alexis Sanchez die hiervoor steeds het signaal gaf door zijn positie als linksvoor te verlaten, druk te zetten op Pique die de bal kreeg, en zelf de passlijn af te zetten op Dani Alves. Als de bal dan toch bij de Braziliaan terechtkwam, wat de Catalanen uiteraard probeerden, kreeg die snel druk van Özil of een andere middenvelder. Vaak probeerde Pique echter een crossbal naar de andere kant van het veld te spelen of werd dat via een tussenstation getracht te bereiken, maar dat leverde vooral veel balrecuperatie op voor Arsenal.

Het plannetje lukte dus geregeld in de openingsfase waardoor Arsenal de eerste minuten kon domineren. Vanwege de hoge intensiteit schakelde het nadien over op iets realistischer voetbal, waarin een blok vormen en snel counteren centraal stonden.

Gebrek aan infiltraties en tempo bij Barcelona
Barcelona kreeg daardoor wat meer tijd aan de bal en kon zo het initiatief overnemen terwijl de thuisploeg zijn organisatie aanpaste naar een soort 4-4-2 en dieper inzakte. In dat lage blok kwam Özil naast Giroud spelen, samen kregen ze de verantwoordelijkheid toebedeeld om de passlijnen op de middenvelders van Barça af te zetten. Daarachter vormde Wenger twee lijnen van vier die kort op elkaar speelden. Zowel in de lengte, vaak was er maar 8 à 9 meter tussen verdediging en middenveld, als in de breedte, van Chamberlain tot Sanchez vaak ook slechts 20 meter. Iemand tussen de linies aanspelen was moeilijk voor Barcelona, de ruimte lag duidelijk op de buitenkanten. Wanneer flankaanvallers Messi & Neymar echter afhaakten werden die van kortbij gevolgd door Monreal en Bellerin.

De bezoekers hadden meer dan 70% van de tijd de bal maar vonden de openingen niet door een gebrek aan tempo & zuiverheid in de balcirculatie in de achterste linie en vooral een duidelijk tekort aan infiltraties van achteruit. Terwijl Rakitic in de beginfase nog goed tussen de linies speelde, zakte hij naarmate de eerste helft vorderde verder achteruit en kwam hij net als Iniesta vaak in de bal. Het maakte het makkelijk doordekken voor de Arsenalmiddenvelders die steun kregen van hun defensie die de ruimte tussen de linies heel beperkt hield.

Arsenal probeert op de counter
Ook Messi & Neymar werden geschaduwd door de backs wanneer zij weer eens breed en laag de bal wilden komen halen, en niemand die de gecreëerde ruimte in de rug van de Arsenalverdedigers gebruikte. Naar het einde van de eerste helft toe boden Jordi Alba & Alves finaal dan toch nog steun aan hun aanvallers met verschillende rushes langs de flank, het zorgde meteen voor een aantal grote kansen voor oa Luis Suarez.

In balbezit rekende Arsenal nu voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en Oxlade-Chamberlain en de vista van Özil. De troepen van Wenger profiteerden een tweetal keer goed van de onzuiverheid in de passing bij de Catalanen maar de efficiëntie in de laatste pass of het uiteindelijk schot op doel was ruim onvoldoende, 0-0 aan de rust.

De tweede helft begon op dezelfde manier als de eerste, met Barça dat er voetballend probeerde uit te komen en Arsenal die dat trachtte te bemoeilijken met hoge druk. Met Busquets die meer inzakte tussen de centrale verdedigers en de backs, Alba & Alves, die hoger gingen spelen werd Arsenal echter al snel teruggedrukt door de man-meersituaties & infiltraties wat de Engelsen opnieuw dwong voor de organisatie in hun 4-4-2.

Maar Barça scoort op de counter
Eens in balbezit probeerden de Gunners wel man-meersituaties te creëren voorin met infiltraties van Ramsey en, in tegenstelling tot in de eerste helft, ook vaak inschuiven van de backs met Monreal maar vooral Bellerin. Ironisch genoeg besliste net deze zet de wedstrijd: Arsenal is in de aanval met ook de ingeschoven Bellerin maar verliest de bal, Barcelona schakelt vliegensvlug om en kan een 3v3 (!) situatie voorin creëren met haar triumviraat Neymar, Messi en Suarez, een cadeau dat het dankbaar in ontvangst nam, 0-1.

Het Engelse enthousiasme dus snel in de kiem gesmoord en voor Barcelona hoefde het niet zo zeer meer, balbezit houden was de boodschap. Beide ploegen kregen nog een aantal kansjes maar het was de net ingevallen Flamini die met een domme tackle Messi zijn tweede van de avond, deze keer van op de stip, gunde en zo de terugmatch overbodig maakte, 0-2.

Aan de top van het hedendaagse voetbal draait het allemaal om ruimte: de ruimte in de rug verdedigen en in balbezit meerderheidssituaties creëren in de beperkte ruimte die er vaak is. Barça en Arsenal probeerden het spelletje van de ruimte elk op hun manier naar zich toe te trekken: de Catalanen zoals steeds met dominant spel via het aanvalstrio geruggesteund door de opkomende backs, Arsenal voornamelijk op de counter met de snelheid van Sanchez en The Ox. Maar Barça toonde zich zoals zo vaak de laatste jaren opnieuw meester van de ruimte.

 

Samenvatting Arsenal FC – FC Barcelona

Meer buitenlands voetbal

Leicester City: The Italian Job

“Onze conditie is uitstekend. We moeten lopen: net zoals Forrest Gump. Run, run, run”. Zo verklaarde de Italiaanse coach Claudio Ranieri het succes van zijn Leicester City. Vorig jaar maar nipt in de Premier League gebleven en dit seizoen als leider de kerstperiode in, uniek. De succesformule is wel net iets gecompliceerder dan Ranieri laat blijken.

Leicester kon zich vorig seizoen in extremis behoeden voor degradatie naar The Championship. Om die lange doodsstrijd een tweede jaar op rij te vermijden moest kwaliteit & organisatie in huis gehaald worden. En daarvoor kwam in juli de Italiaan Ranieri, ex-Chelsea, Valencia, AS Roma,… De nieuwbakken coach stelde 40 punten voorop, het aantal dat in theorie voldoende is voor een verlengd verblijf in The Premier League. Intussen is Leicester de sensatie over het Kanaal met 38 punten en een voorlopige leidersplaats na 18 wedstrijden. In een platte 4-4-2, met een speelstijl gelijkend op Atlético Madrid & Standard Luik, op zoek naar eeuwige roem…

Leicester City opstelling

Basisploeg Leicester City

Stugge organisatie
In balverlies kiezen The Foxes voor een medium blok. De twee spitsen zakken terug tot kop van de cirkel, de rest van de ploeg vat daarachter post in twee lijnen van vier. De onderlinge afstanden tussen de linies (in de lengte) worden beperkt tot 8 à 9 meter. Daardoor is het moeilijk voor de tegenstander om iemand vrij te spelen tussen de linies. Als een speler de bal daar dan toch ontvangt, krijgt die bij zijn eerste balcontact al meteen felle druk van één of meerdere spelers van Leicester te verwerken.

De 2 aanvallers, Jamie Vardy & Shinji Okazaki zetten in principe slechts in beperkte mate druk op de centrale verdedigers van de tegenstander. Het is meestal wachten tot de bal naar een flankverdediger gaat om dan samen druk te zetten met de flankmiddenvelders: Riyad Mahrez & Marc Albrighton. Zij dwingen de tegenstander tot indribbelen (om dan het duel zelf aan te gaan) of tot een lange bal. Die lange ballen worden centraal meestal makkelijk afgeweerd door het krachtige & kopbalsterke duo Robert Huth & Wes Morgan. Het doel is echter vooral om de tegenstander een korte pass centraal te laten spelen en die bal op het middenveld te veroveren om dan snel uit te breken en Vardy of Mahrez in de diepte te sturen.

Er valt ook een enorme bereidwilligheid, om het blok ten allen tijde klein te houden, op te merken. De flankmiddenvelders kijken op geen meter & sprinten indien nodig 5x na elkaar terug tot de eigen achterlijn om lopende spelers op te vangen. Ook de twee aanvallers zakken diep mee terug wanneer de tegenstander voetbalt op de helft van Leicester. In dat geval kiest 1 van hen meestal positie bij de verdedigende middenvelder het dichtst bij de bal, de overgebleven aanvaller (vaak Vardy) blijft dieper.

Barstjes
Dit alles zorgt ervoor dat de ruimte tussen de linies & ook de ruimte in de rug van de eigen (trage) verdediging beperkt blijft, waardoor tegenstanders vaak hun tanden stukbijten op de stugge organisatie van Leicester. Wanneer het ongeduld bij bezoekers begint te groeien, wrijven de troepen van Ranieri zich in de handen om het extra balverlies dat daaruit voortvloeit genadeloos af te straffen. Motor op het middenveld, zeker in balverlies, is N’Golo Kanté. De kleine, explosieve Fransman anticipeert uitstekend en zet druk waar nodig. Bovendien is hij technisch goed onderlegd. Twee jaar geleden speelde hij nog in de Ligue 2, maar een plaatsje in de selectie van Les Bleues op het EK lijkt dichterbij te komen.

De defensie van The Foxes vertoont af en toe echter ook wat barstjes, vooral in de rug van de flankverdedigers liggen kansen. Wanneer tegenstanders hun back hoog durven laten inschuiven en de flankaanvaller naar binnen laten trekken, durft de flankverdediger van Leicester al eens doordekken. Regelmatig doet die dat in al zijn enthousiasme te vroeg (wanneer de pass nog niet is vertrokken), waardoor beweeglijke aanvallers daarvan gebruik kunnen maken om de bal te vragen in de ruimte in de rug van de backs. De statische Huth & Morgan zijn daarenboven nooit happig om die aanvaller te volgen en blijven dan veelal in het midden om het centrum te beschermen. Ook de buitenspelval zullen ze nooit openzetten, wat dus zeker mogelijkheden opent voor snelle pocketspelers.

De voor het overige knappe organisatie zorgt er vanzelfsprekend voor dat de tegenstander weinig ruimte krijgt en dus steeds in de duels moet voetballen. Dat doen de troepen van Ranieri uitstekend, geen enkele andere Engelse ploeg haalde een hoger % geslaagde tackles en intercepties. En dat brengt ons bij het balbezit…

Geen balbezit nodig
Het verhaal “Leicester in balbezit” is eigenlijk een pak bondiger dan in balverlies. Van een korte, verzorgde opbouw van bij doelman Kasper Schmeichel is bij de minste druk geen sprake meer. Er wordt nooit risico achterin genomen met de weinig technische verdedigers in het achterhoofd. Meteen een lange bal richting Vardy of Okazaki, dat is de eenvoudige richtlijn die Ranieri meegeeft.

Leicester City rekent bovenal op de snelle counter. Balverovering betekent zo snel mogelijk diepspelen, in de rug van de verdedigers, richting de aalvlugge Vardy. Met een topsnelheid van 35.4km/u is hij dit seizoen de snelste speler in de Premier League en bezorgt hij menige defensies een verkoudheid.

Indien de diepe bal op Vardy moeilijk te spelen is, wordt Mahrez gezocht. Meestal komt hij tussen de linies om dan zelf de dieptebal te spelen of de actie op te zetten met de bal aan de voet. Niet toevallig verloopt 40% van alle aanvallen van de ploeg via de rechterkant waar de Algerijnse winger speelt.

Op de counter
Balbezit is geen doel op zich voor L’ster, het heeft gemiddeld slechts 43,3% van de tijd de bal in eigen rangen. Er zijn slechts 2 teams die “slechter” doen in de Premier League, Sunderland (19e) & West Brom (13e). Snel & doelgericht diepspelen, is het credo. Dat het aantal geslaagde passes daardoor miniem is, zelfs het slechtste van de hele Premier League, is bijzaak. “En wanneer de diepe bal niet aankomt, moet de tegenstander toch alweer vele meters overbruggen om aan ons doel te komen!” aldus Ranieri.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat zijn ploeg het meeste goals maakt op de counter. Op spelhervattingen halen The Foxes er voorlopig te weinig uit. Het zette dan wel al het meest penalty’s om (7 stuks) maar op hoekschoppen & vrije trappen is het nog niet dreigend genoeg. Wanneer linksback Christian Fuchs speelt, heeft Leicester wel nog een extra wapen met zijn verre inworp.

De ploeg kent overigens wel problemen wanneer dat het initiatief hen wordt opgedrongen. Over de hele lijn bekeken misschien te weinig creativiteit & aanvallende automatismen zijn daar de oorzaken voor. Na nieuwjaar is de kans dan ook groot dat verschillende ploegen zelf “op z’n Leicesters” gaan spelen in het King Power Stadium. Opnieuw niet toevallig: de ploeg pakte voorlopig al evenveel punten op verplaatsing als in eigen huis.

De verdedigende automatismen blijven wel steeds overeind. Een belangrijke reden is daarvoor de stabiliteit in het elftal van Ranieri, slechts 14 spelers speelden al meer dan 33% van de totale speeltijd. Een gebrek aan kwalitatieve wisselspelers is daardoor wel een potentieel gevaar voor de komende weken, de nederlaag in Liverpool dit weekend is daar misschien al een voorbode van…

Succesformule

  • Sterke verdedigende organisatie & winnaarsmentaliteit
  • Snelle omschakeling in de diepte met snelle Vardy (15 goals, 3 assists) & creatieve Mahrez (13 goals, 7 assists)
  • Stabiliteit in ploeg, bijna steeds dezelfde 11 die starten: Slechts 14 spelers met >570 gespeelde minuten (+33% van de totale speeltijd)

Voor Leicester lijkt een rol als scherprechter in de titelstrijd ideaal. Uiteindelijk een plaats in de top-4, lijkt een realistische prognose met een vermoeiende periode in het verschiet. Een titel, een echte Italian Job, dat zou simpelweg de verrassing en van de eeuw zijn…

Meer buitenlands voetbal…

Voor Belgisch voetbal…

KAA Gent – Zenit St-Petersburg (2-1) : Kums aan de ketting, Simon geniet van vrijheid

Gent legde een knap parcours af in de Champions League en kon zich mits een zege voor het eerst kwalificeren voor de 1/8e finale. Zenit verkeerde al in hogere kerstsferen: met 15/15 was het al geplaatst voor de volgende ronde in de CL & in eigen land moest het niet meer aan de bak tot eind februari 2016.

Champions League

Basisploegen Gent & Zenit

Vanhaezebrouck kon, op Matton & Pedersen na, rekenen op al zijn basispionnen. Hij koos dan ook opnieuw voor de aanvallende 3-4-3 met volgende namen: Sels; Rafinha, Mitrovic, Nielsen; Asare, Kums, Neto, Foket; Simon, Milicevic, Depoitre. Rafinha was de surprise du chef als linkerverdediger, waardoor Asare opschoof naar het middenveld in de plaats van Saïef.

Villas-Boas miste de geschorste Witsel & zette Hulk al op het vliegtuig naar de zon. Hij stuurde zijn team in een 5-3-2 de wei in met Lodigin; Garay, Lombaerts, Neto, Criscito, Anyukov; Javi Garcia, Ryazantsev, Yusupov; Dzyuba en Danny.

Russische mandekking op middenveld
De intenties van Zenit waren vanaf de eerste minuut duidelijk: laag inzakken, de ruimte tussen de linies kort beperken en er proberen uitkomen op de counter. De drie centrale verdedigers van de Buffalo’s kregen de bal. Eens ze de middenlijn overkwamen, kwam er wel druk op de bal met snelle balrecuperatie en een counter als doel. Dat probeerden de Russen op volgende manier:

De 2 spitsen Danny & Dzyuba namen positie in naast elkaar en zetten druk van zodra de bal bij één van de buitenste centrale verdedigers kwam (vooral op Rafinha & Nielsen dus). Daar werd druk gezet door de spits het dichtst bij de bal.

Op het middenveld speelden Ryazantsev & Yusupov mandekking op Kums & Neto eens de bal naar hen zou kunnen gespeeld worden. Javi Garcia was de vrije (verdedigende) middenvelder die de gaten voor de verdediging dichtliep waar nodig. Wanneer één van zijn Russische centrale middenvelders te ver uit positie was om te drukken op Kums of Neto, kwam zelfs hij vaak uit zijn positie voor de verdedigers om de Gentse middenvelders het spel zeker niet te laten verdelen.

Dat deel van het plannetje werkte: zowel Kums als Neto werden geschaduwd en konden de hele wedstrijd lang hun stempel niet drukken. Met slechts 4 geslaagde passes op de helft van de tegenpartij was duidelijk dat Kums serieus aan de ketting lag. In Lyon probeerden de Fransen hem op een gelijkaardige manier vast te zetten, maar daar kwam het kleine genie wel nog aan 14 belangrijke passes. Van achteruit was het moeilijk voetballen waardoor vooral Rafinha te veel ballen verkeerd inspeelde, 5 alleen al in de eerste helft.

Ontketende Moses Simon
De flankverdedigers van Zenit pikten respectievelijk Asare of Foket op waardoor ook hun inbreng werd geminimaliseerd. Als de bal op links zat, ging Anyukov ver doordekken op Asare. Op links hetzelfde verhaal met Criscito waardoor die twee toch wat ruimte lieten in hun rug.

goal Gent

1e goal KAA Gent: Asare lokt Anyukov uit positie en stuurt Simon de diepte in. Die dribbelt Neto makkelijk & zet voor richting Depoitre die niet gedekt wordt door Lombaerts

En daardoor was Gent gevaarlijk. Aangezien het middenveld potdicht zat, draaide alles om goed positiespel zodat de aanvallers wél de nodige ruimte kregen. Het duurde even maar de Buffalo’s vonden na een tijd zoeken toch de openingen. De mogelijkheden lagen vooral in de rug van Anyukov (die goed uit positie werd gehaald door Asare) waar een ontketende Moses Simon verschillende keren de 1v1 kon aangaan tegen een zwakke Neto. De Nigeriaan kreeg de ruimte om voor diepgang te zorgen om van daaruit tot een dribbel of voorzet te komen. Niet toevallig kwamen de voorzetten bij beide doelpunten dan ook van Simon. (De 1-0 & de 2-0)

Zeker wanneer Gent het spel snel van kant probeerde te wisselen, kon het heel gevaarlijk zijn als het snel voor diepte koos. De twee flankverdedigers van Zenit stonden dan vaak nog hoog en breed, waardoor het voorin 3v3 was.

Danny als motor
In balbezit probeerden de Russen daar vooral counters tegenover zetten. Zij bleken echter vergeten dat de snelheid in hun ploeg, belichaamd door Hulk, al met de krent op een Braziliaans strand lag. De flankverdedigers moesten dan weer van te diep komen gelopen, de centrale middenvelders zorgden evenmin voor infiltraties. Laat het zwakke punt van diepe spits Dzyuba net snelheid zijn en Zenit kwam er zeker de eerste helft amper gevaarlijk uit.

De tweede helft namen ze in balbezit meer initiatief met kapitein Danny in de hoofdrol. De Portugese aanvallende middenvelder (oorspronkelijk opgesteld als spits) zakte vaak diep in op het middenveld, vooral in de ruimte tussen Foket & Nielsen, om van daaruit het spel te verdelen. Met 20 geslaagde passes op de helft van de tegenstander lukte dat uitstekend waardoor Gent het toch even benauwd kreeg.  De Russen ontbeerde echter aanvallende kwaliteit zonder hun sterspeler om de thuisploeg veel pijn te doen. Een verdiende kwalificatie voor Gent was het knappe eindoordeel.

Aanvallend monddood
Het aanvalsspel van Gent toonde zich ook in de Champions League heel dynamisch met lopende flankmiddenvelders, Kums als spelverdeler, twee valse wingers met een individuele actie en een topspits voorin. Bij momenten was het leuk om naar te kijken: het lef waarmee Vanhaezebrouck zijn mannen op het veld stuurde.

Maar.. Zowel Lyon als Zenit toonden de afgelopen weken dat belangrijke onderdelen van de Gentse machine aan banden kunnen gelegd worden. Het zal ongetwijfeld een inspiratie vormen voor de komende Belgische tegenstanders van Gent. Belangrijk is echter wel dat tot op heden nog geen enkel team erin slaagde de Buffalo’s volledig te neutraliseren zonder ook zichzelf aanvallend monddood te maken. Maandag volgt de loting voor de 1/8e finales: dan kennen we mogelijks een nieuwe tegenstander die wél voor die primeur zorgt.

 

Meer buitenlands voetbal

KAA Gent besproken bij aanvang van het seizoen

B. Mönchengladbach – B. München (3-1): veel lef & hoge pressing!

Mönchengladbach Bayern München

Basisploegen Mönchengladbach & Bayern München

Bayern raast als een machine door de Bundesliga en verloor als leider nog maar eenmaal punten met een 0-0 in Frankfurt. Mönchengladbach nam een valse start met 0 op 15. Na het vertrek van coach Lucien Favre pakten Die Fohlen plots 23 op 27 met aanvallender voetbal, minder dan voorheen loerend op de counter.

Schubert koos bij Gladbach voor een 4-4-2 met volgende namen: Sommer; Christensen, Nordtveit, Wendt, Elvedi; Xhaka, Dahoud, Johnson, Korb; Stindl, Raffael.

Guardiola miste met Robben, Douglas Costa, Thiago, Alaba, Bernat, Götze een pak basisspelers. Uiteraard hield hij gewoon vast aan zijn 4-3-3 met Neuer; Boateng, Benatia, Rafinha, Lahm; Vidal, Xabi Alonso, Javi Martinez; Müller, Coman, Lewandowski.

Verzorgd opbouwen van achteruit
Het openingskwartier was voor Bayern met enkele knappe combinaties die tot een drietal grote kansen leidden. De bezoekers misten echter de efficiëntie waarna de wedstrijd wat vaart minderde. In die periode werden de intenties van Gladbach een pak duidelijker: zelf verzorgd opbouwen van achteruit als het kan en voorin met een hoge pressing de opbouw van de kampioen verstoren.

Mönchengladbach toonde veel lef en probeerde ‘op z’n Bayerns’ op te bouwen. Bij een doeltrap met de twee centrale verdedigers uit elkaar, de backs hoog, Xhaka die zich centraal voor de defensie goed aanspeelbaar maakte, en van daaruit proberen uitvoetballen. De thuisploeg kwam er een aantal keer mooi uit, maar verslikte zich toch te veel waardoor het Bayern de openingsfase liet domineren met verschillende kansen.

De troepen van Guardiola lieten doelman Sommer de eerste bal inspelen op zijn centrale verdedigers om van daaruit agressief druk te zetten. Bayern wisselde twee manieren van drukzetten af:
1) druk op de centrale verdedigers die de bal kregen door Lewandowski & middenvelder Vidal
2) druk op de centrale verdedigers door Lewandowski & een flankaanvaller (meestal op rechts met Müller). Het leverde minstens vijf maal gevaarlijk balbezit op in de eerste helft met een aantal gevaarlijke kansen die niet efficiënt genoeg werden afgewerkt.

Hoge pressing Gladbach
De aanpak van Mönchengladbach was gelijkaardig, met hoge druk als credo. Het grote verschil met de pressing van Bayern was dat Gladbach de eerste bal van bij de doelman al wilde vastzetten. De doeltrap is in het voetbal vaak de moeilijkste bal om tot uitvoetballen te komen, omdat je in het veld met een minderheidssituatie zit. Eens de bal in het spel is, en je gebruikt een voetballende keeper als Neuer goed, verschuift dat uiteraard naar een belangrijk voordeel.

Pressing

Hoge pressing Gladbach bij balbezit Manuel Neuer

Schubert had z’n huiswerk gemaakt en wilde een makkelijke eerste bal van Neuer voorkomen en zo de opbouw van Bayern onmogelijk maken. Aanvallers Raffael & Stindl kozen daarom al positie dicht bij Benatia & Boateng om Neuer af te raden de eerste bal kort naast zich te spelen. De flankmiddenvelders Johnson & Korb stonden klaar om meteen druk te geven op Lahm & Rafinha, waardoor ook deze halfhoge bal niet evident was voor de Duitse goalie.

Ook op het middenveld kregen de meest technische spelers van Bayern geen centimeter ruimte. Zowel Xhaka als Dahoud dekten door op Vidal & Xabi Alonso als ze inzakten om de bal te komen vragen. Het zorgde ervoor dat er in de rug van de middenvelders van Gladbach veel ruimte lag die Neuer door middel van een lange bal dan ook vaak probeerde te gebruiken. Vooral, de volledig vrijgelaten Javi Martinez, en de kopbalsterke Lewandowski werden voortdurend gezocht.

Veel succes leverde dat echter niet op. De aanpak van Gladbach kon enkel werken als achterin de 1v1 duels constant werden gewonnen, en dat werden ze nagenoeg de hele wedstrijd. De vele lange ballen van achteruit werden steeds onderschept rond de middenlijn want Lewandowsi (0/4) & Müller (4/10) wonnen amper kopduels. Dat uiteraard in tegenstelling tot de centrale verdedigers van Mönchengladbach: Nordtveit (3/4), Christensen (7/10). Het zorgde ervoor dat Bayern weinig aan voetballen toekwam en Gladbach er een fysieke strijd van maakte.

Laag blok
De momenten dat Bayern niet moest opbouwen van bij Neuer, had het wel vaak balbezit. Dan trokken Die Fohlen zich terug in een laag blok. Flankmiddenvelders Johnson & Korb legden heel wat kilometers af om hun flankverdedigers voortdurend bij te staan, daardoor konden zowel Müller als Coman amper dreigen met individuele acties. Het weinige gevaar van München moest er voornamelijk komen via een infiltrerende Vidal.

Gladbach creëerde in de eerste helft amper een kans. Door de hoge pressing kon het veel ballen recupereren rond de middenlijn, maar te weinig spelers infiltreerden om effectief tot kansen te komen. Dat leidde voornamelijk tot ongevaarlijke afstandsschoten.

In de tweede helft toonde Gladbach een ander gelaat met nu ook in balbezit veel meer lef. Linksback Wendt infiltreerde voortdurend, en ook centrale middenvelder Dahoud zorgde voor veel dreiging in combinatie met de technische Raffael. Het eerste doelpunt was niet toevallig een knappe combinatie met Wendt & Raffael. De tweede goal kwam er na een vrije trap van Raffael die werd weggewerkt & opnieuw in het pak werd gegooid, Stindl zorgde voor 2-0.

Consolideren
Vanaf de tweede goal was het voor Gladbach consolideren geblazen. De opbouw van achteruit werd ingeruild voor lange ballen, de hoge pressing voor een laag blok. De thuisploeg kon naar hartenlust counteren en deed dat de eerste keer al meteen succesvol met Johnson die de 3-0 maakte. De ingevallen Ribéry bracht opnieuw leven in de match met de 3-1, maar voor een kentering zorgde dat niet.

Monchengladbach toonde veel lef en probeerde verzorgd uit te voetballen van achteruit. Het zorgde ervoor dat Bayern in de openingsfase verschillende grote kansen bij elkaar voetbalde door hoog druk te zetten. Naarmate de wedstrijd vorderde, nam de pressing van Gladbach de overhand samen met de vele infiltraties van achteruit. Een knappe overwinning, een nieuwe ode aan het lef!

Meer buitenlands voetbal

Of analyses uit de Belgische eerste klasse?