Standard – Anderlecht (1-0) : Luikse omschakeling beslist Clásico

Standard en Anderlecht die elkaar in de ogen kijken, zorgt steevast voor spektakel op en naast het veld. Deze topper was daar geen uitzondering op: de fans kregen een heel intense eerste helft met veel kansen, een tweede helft met vechtvoetbal waarin Standard de voorsprong met succes verdedigde.

Tactiek Standard Anderlecht

Basisploegen van Standard & Anderlecht

Ferrera kiest bij Standard net als bij STVV heel vaak voor de omschakeling als strategie, eerder probeerde hij het zo ook al op het veld van KAA Gent. Vandaag gebeurde het opnieuw, dit keer wel opnieuw in een platte 4-4-2 met Hubert; Goreux, Teixieira, Arslanagic, Van Damme; Trebel, Yattabaré, Legear, Dossevi; Knockaert, Emond.

Hasi moest het doen zonder zijn productieve linkerflank, zowel Praet als Obradovic vielen vorige week geblesseerd uit. Uiteindelijk werd het een 4-3-3 met Proto; Gillet, Kara, Deschacht, N’Sakala; Dendoncker, Defour, Tielemans; Ezekiel, Najar en Okaka.

Omschakeling van Standard
Op defensief vlak implementeert Ferrera een medium blok. Dat houdt simpelweg in dat de ploeg druk zet eens de tegenstander rond de middencirkel (van hun eigen helft) de bal heeft. Daar zetten de aanvallers dan druk op de tegenstanders, de middenvelders & verdedigers zorgen intussen dat de linies erg kort op elkaar staan. Vandaag pakte Standard het opnieuw op die manier aan, met tussen spitsen en verdedigers amper 25 meter waardoor paars-wit moeilijk de vrije ruimte kon vinden.

Het doel van Standard vandaag was simpel: de bal geven aan de zwakste voetballers van Anderlecht (Kara & Deschacht), wachten op een foute inspeelpass en dan snel counteren met Knockaert, Legear, Dossevi en Emond. Het eerste succes liet niet lang op zich wachten. Na nog geen 4 minuten verspeelde Kara al domweg de bal waardoor Standard kon omschakelen en Legear de thuisploeg op rozen zette.

Beperkte mogelijkheden voor Kara & Deschacht
De Rouches lieten zowel Kara als Deschacht aan de bal en gaven dus het initiatief aan de centrale verdedigers. Zij hadden in theorie drie opties:
1) aanspelen van flankverdedigers Gillet of N’Sakala. In die situatie gaven de flankmiddenvelders van Standard echter meteen druk op de bal terwijl de rest van de ploeg snel hoger opschoof. Enkel Defour vond in de beginfase regelmatig de ruimte tussen de aanvallers & middenvelders van Standard door goed in te zakken, van waaruit hij toch het spel kon maken. Zijn ploegmaats voorin lieten hem die momenten echter te vaak in de steek, waardoor geen diepgang mogelijk was.

2) inspelen van middenvelders Tielemans, Dendoncker, Defour was de tweede optie voor de centrale verdedigers. Wanneer die echter plaatsnamen vóór Yattabaré & Trebel, konden die laatste twee makkelijk doordekken. De Anderlechtmiddenvelders kregen dan de bal ingespeeld terwijl ze meteen heel stevige druk kregen in hun rug, daardoor konden de bezoekers centraal amper uitvoetballen.

3) lange passing richting de aanvallers was de derde mogelijkheid die Kara & Deschacht hadden. Deze bal werd echter niet mogelijk gemaakt door een gebrek aan (cohesie in het) vrijlopen van de drie aanvallers. Ezekiel kon zijn gevaarlijkste loopacties van op de flank in de rug van de verdediging zoals tegen Club Brugge slechts tweemaal uitvoeren. Voor de rest zakte steeds diep om de bal in de voet te vragen en de 1v1 aan te gaan met Goreux wat nooit lukte. Okaka bleef dan weer te statisch centraal en had nooit de ruimte om in het compacte blok van Standard de bal te vragen. Ook de vermoeidheid van donderdag hing mogelijk nog in de kleren, want hij zorgde net als Najar nooit voor de nodige diepgang.

De rol van Defour
Anderlecht kon daar in de eerste helft enkel wat tegenover zetten op spelhervattingen, waarop het via Kara een aantal keer dreigend was. In balbezit waren de goede momenten bij paars-wit schaars.

Enkel Defour kreeg een voet aan de Luikse grond. Hij vond regelmatig de ruimte ‘buiten het blok’ van Standard. Het ene moment haakte hij af om de bal in de voet te krijgen en van daaruit de bal vooruit te spelen. Het andere moment infiltreerde Defour perfect in de rug van de Standardverdediging, waarvan de onterecht afgekeurde 1-1 het beste voorbeeld was.

Behalve de dreiging via spelhervattingen en via Defour was Anderlecht matig, vooral door een gebrek aan goed positiespel: te weinig (op elkaar afgestemde) beweging van de middenvelders en aanvallers gecombineerd met een te trage balciruclatie. Bizar dan ook dat T2 Geert Emmerechts tijdens de rust verkondigde dat “Anderlecht niet scherp genoeg was, en meer moest spelen als mannen.” Wat betreft het eerste doelpunt had hij volkomen gelijk, voor de rest van hun spel lag de oorzaak toch voornamelijk bij het gebrekkige positiespel.

Nieuwe automatismen
De uitspraak bleek een oorlogsverklaring te zijn die Standard dankbaar in ontvangst nam. De tweede helft lag het spel voortdurend stil door overtredingen en Luiks theater uitstekend ondersteund door het thuispubliek. Hasi schakelde de laatste 20 minuten nog om naar een soort 3-5-2 met Sylla & Ezekiel als diepe spitsen en invaller Suarez in steun, maar dat leverde niets op.

Ferrera bracht Bruls nog in het veld als extra (aanvallende) middenvelder in een nog compactere 4-5-1. Dit met als duidelijk doel om Deschacht & Kara nog meer aan de bal te krijgen en de grote impact van Defour (zoals eerder aangegeven) in te perken met meer druk op het middenveld. Uiteindelijk loonde het met een belangrijke 1-0 zege.

Anderlecht kende een erg moeilijk seizoensbegin dat het onder meer overwon dankzij een sterke tandem Praet-Obradovic. Nu dat duo is weggevallen, moet Hasi aan de slag om nieuwe automatismen te ontwikkelen.

Standard op zijn beurt lijkt onder Ferrera toch wekelijks een aantal stappen (of stapjes) te zetten. De laatste weken is een duidelijk medium blok zichtbaar in een platte 4-4-2. De nadruk ligt op organisatie, direct voetbal en een enorme grinta, zoals de huisstijl het voorschrijft.

Meer Belgisch voetbal..

Wedstrijdverslag via Stadion

Anderlecht – Club Brugge (3-1): wet van de sterkste

Play-offs of niet, naar topwedstrijden blijven alle fans uitkijken. Zeker de supporters van Anderlecht, paars-wit leek na lang aarzelen zijn draai gevonden te hebben, Club kampte nog steeds met een vertrouwenscrisis.

tactiek Anderlecht Club Brugge

                           Startopstelling Anderlecht – Club Brugge

Hasi koos voor een verkapte 4-3-3 waarin het alle sterktes van zijn kern kon benutten: de snelheid van Ezekiel in combinatie met de kracht van Okaka, en de uitstekende wisselwerking op links tussen Praet en Obradovic. De namen: Proto; Gillet, Kara, Deschacht, Obradovic; Dendoncker, Tielemans, Defour; Praet, Okaka en Ezekiel.

Preud’homme paste zich eens niet aan de tegenstander aan en bracht zijn ploeg ook op de mat in een 4-3-3 met Bruzzese; Meunier, Duarte, Mechele, De Bock; Simons, Claudemir, Vazquez; Dierckx, Gedoz en Pereira.

Aanvallen via de linkerflank
Anderlecht startte furieus aan de wedstrijd, Club zorgde voor te weinig druk voorin. Daardoor kon de thuisploeg in de openingsfase voortdurend Okaka (in de voet) of Ezekiel (in de diepte) aanspelen. Een overtreding op de dieplopende Ezekiel leidde ook de eerste grote kans van de match in: Kara kopte de vrije trap te centraal op doel. Ezekiel stond op papier als rechterflankaanvaller maar was een gesel voor de Brugse defensie, hij dook voortdurend in de hoeken op links en op rechts in de rug van vooral Meunier & Mechele.

De troepen van Hasi verrasten eigenlijk niet in hun aanpak en knutselden aan heel wat aanvallen op de linkerflank, ook de 1-0 werd daar opgebouwd. Balbezit van Anderlecht in de defensie: Praet zakt diep in op links om Meunier uit zijn positie te lokken. Praet krijgt de bal ingespeeld, kaatst en speelt via een simpele pass Meunier uit en stuurt Ezekiel in de diepte. Hij houdt de bal bij en Obradovic komt met een underlap (infiltratie aan de binnenkant) vrij na een knappe pass van Praet. De voorzet van de Servische linksback wordt met wat geluk binnengewerkt door Okaka.

Het eerste doelpunt is meteen de samenvatting van het aanvalsspel van Anderlecht. Het teert op een no-nonsensverdediging die de bal meteen naar voor probeert te krijgen richting de sterke Okaka en snelle Ezekiel. Zij worden vooral gesteund op links door Praet die voortdurend naar binnenkomt en Obradovic die er aan de buitenkant overkomt.

Bij Club ligt de zwakte achterin: Meunier heeft vandaag opnieuw boter op het hoofd bij alle drie de tegendoelpunten, Mechele & Duarte toonden zich dramatisch bij het verdedigen op flankvoorzetten.

Mandekking op het middenveld
Na een snel openingskwartier zakte de thuisploeg iets meer terug en het liet de Brugse verdedigers aan de bal. Want ook uitvoetballen is een zwakte van Duarte en Mechele. Anderlecht zette intussen de centrale middenvelders vast (Dendoncker speelde mandekking op Vazquez; Defour ging heel snel druk vooruit zetten als Claudemir zich wilde inschakelen in de opbouw), waardoor de uitploeg amper een kans bij elkaar kon voetballen. Enkel Simons kreeg wat vrijheid van Tielemans en zocht regelmatig de diepte, een lovenswaardige poging die van inzicht getuigt maar uiteraard niet het sterke punt van Club Brugge.

Hun flankaanvallers maakten intussen geen gebruik van de ruimte die Anderlecht centraal liet door de mandekking, spits ‘Banana’ Pereira zat in de tang bij een heel sterke Kara. Via wat verre inworpen en een aantal vrije trappen kon Club de schijn wel hooghouden, maar eigenlijk voetbalde het amper een kans bij elkaar in de eerste helft.

In het begin van de tweede helft schakelde Anderlecht opnieuw een versnelling hoger. Al snel volgde een tweede goal die opnieuw op links werd opgebouwd: Praet kon heel makkelijk dieplopen in de rug van Meunier en voorzetten richting Ezekiel. De kleine Nigeriaan werd op zijn beurt te makkelijk losgelaten door Mechele en kon makkelijk binnen knikken, 2-0 match gespeeld.

Anderlecht duwde nog even door met een knappe flankwissel richting Praet (jawel, opnieuw op links). Hij kon opnieuw makkelijk naar binnenkomen voorbij Meunier en afwerken via de lat en Bruzzese.

Geen herkenbare speelstijl
Na de 3-0 voerden beide coaches heel wat wissels door, maar veel zoden bracht het niet aan de dijk.
Club Brugge kreeg de controle over de wedstrijd cadeau van Anderlecht dat diep terugzakte. Na de 3-1 wilde de thuisploeg vooral geen aansluitingstreffer weggeven waarin het uiteindelijk ook relatief makkelijk slaagde.

Een echte verrassing was de dominantie van Anderlecht niet. Het speelde niet op topniveau maar de automatismen worden stilaan zichtbaar: de samenwerking Praet-Obradovic, de complementariteit Ezekiel-Okaka en een schijnrechterflank die amper wordt gebruikt.

De gelatenheid bij Club wekte evenmin verbazing. Het kampt met een schrijnend gebrek aan individuele kwaliteit (en vertrouwen!) achterin. Bovendien slaagde Preud’homme er (door de vele blessures?) nog niet in een herkenbare speelstijl te ontwikkelen in balbezit.

Samenvatting RSC Anderlecht – Club Brugge via VTM

 

Meer Belgisch voetbal